Ziediswatdadieris

Het ziet er veel serieuzer uit dan ik bedoelde. Ik vind die Skolgen een zeer grappige man. Vandaar dat ik zeer grappige sjaal heb gebreid. Speciaal voor hem. Omdat de ene blogger toch wat specialer is dan de andere, niwaar ?!

Zalig. Zo van die muziek die zachtjes begint en dan langzaam naar een hoogtepunt gaat. Met dramatische uithalen en uitgesproken keyboards. Mmm, 'k was in een jaren-80-moodje vandaag. Zalig.

Het was me wel een culturele week. Voor zoonlief zeker.

Donderdag gingen we kijken naar "Wachten op Matroos". Ergens in november heb ik Lieve De Meyer leren kennen. Het klikte meteen. Zo goed zelfs dat sommigen dachten dat we zussen waren. Blijkbaar spreekt en gebaart ze zoals ik, of ik zoals haar.
Wachten op Matroos is een verhaal dat Lieve samen met de schrijvers Ingrid Godon en André Sollie heeft omgezet naar een theaterstuk. Het gaat over Tijs die wacht op Matroos. Elke dag. Hij heeft geen tijd meer voor iets anders. Hij wacht en wacht. Hij vergeet zelfs zijn eigen verjaardag.

Zoonlief genoot enorm van het verhaal in combinatie met de muziek door Lieven De Maesschalck. Het was de eerste keer dat ze het speelden dus hier en daar zaten er nog wat schoonheidsfoutjes in maar desalniettemin was het boeiend.

Deze namiddag gingen we naar Nachtmuziek van Sam Vloemans. Het podium van het paleis was omgetoverd tot een dak waarop we mochten zitten. (Een aanrader voor mama's : een broek aandoen geeft een iets meer comfortabel gevoel). Zoonlief mocht samen met andere kindjes op de eerste twee rijen zitten, zodanig dat ze niet belemmerd werden door ruggen van grote ouders.
Ook dit was schitterend. Ik heb de hele voorstelling zitten lachen van genot en plezier. Fijne ritmes, verschillende genres, zowel voor volwassenen als voor kinderen zeer aangenaam.



Vorig jaar zagen we "Water, lucht, aarde en vuur" en toen was zoonlief al helemaal weg van het concept.
Het enige verschil dat wij nu merkten was dat zijn ritmegevoel verbeterd is tov toen. Vinden mama en papa natuurlijk zeer fijn.
Ik heb dan ook de cd gekocht en laten signeren. Tja, toen voelde ik me plots 16 en idolaat. Het is zo onozel om een handtekening te gaan vragen als de artiest in kwestie in gesprek is met Jan Hautekiet of Tinne Embrechts. (Die trouwens, neeflief, ondanks uw complimenten in het echt veel magerder is dan ikzelf)

Aan de andere kant vind ikzelf het altijd fijn als mensen na een optreden enthousiast zeggen dat ze het goed vonden. Dus ik blijf dat doen, al voelde ik me vandaag redelijk puberaal.
Zoonlief wilde nog niet mee naar huis : stel u zo'n scène voor met een gillend kind op de grond. Ja, zoiets dus.

Zijn argument was : De muzikanten moeten eerst nog naar buiten gaan.
Mmmja, had hij dus toch goed onthouden van de vorige keer.
Sam, we houden u in het oog, volgende keer zijn we er weer.

Manlief zeg hem eerst. Ik zag aan zijn glimlach dat ik iets ging zien dat me aanstond. Je mag twee keer raden wie ik zag.
Wie kan mij krijgen ? Ten alle tijde ?!
Wie vind ik de knapste, meest getalenteerde, sympathiekste en zotste BV ?
En van wie ben ik al jaaaaaren zo zot als een achterdeur ? (En zeeeer puberaal bezeten ?)

RARARA !!!

Wat een nieuws

Eerst vond ik de titel nogal ... bizar. Zo van : Oei, das wel erg, er zijn nog nooit zo weinig overlijdens geweest.
Maar toen ik verder las, werd het interessant. De mensen die in de Tweede Wereldoorlog sneuvelden zouden nu 70 of 80 zijn. Om het cru te zeggen : Ze zijn al dood, dus ze kunnen nu niet meer sterven.
Vandaar het lage aantal overlijdens. Bizar maar zeer interessant !

Even aandacht voor de blog van een vriend van een vriend. (En voor de niet-fans : Piet Goddaer is die muzikant die Ozark Henry is)

Via Eug : muziek in het kwadraat.

Snel ... voor het te laat is

Prince is streng : op Youtube vind je zeer weinig van hem terug. Was deze week op zoek naar wat sensuele dansmuziek en vond het volgende.
Hierin vind ik hem zo'n schatje. Hij kan zo schattig lachen. En als ik zie hoe hij op zijn gitaar kan spelen ... tja, dan zeg ik het toch wel (misschien voor de laatste keer in 2007) : Hij kan mij krijgen. (mmm, niet helemaal, maar toch)

Spijtig

dat je de postzegel gewoon kan opplakken. Ik lik ze zo graag !

Het is bijna onbegrijpelijk, er zijn geen woorden voor. Dat iemand die zo graag fuift, feest, babbelt, tatert, samenkomt met mensen die in mijn hart zitten, zo'n ongelooflijk gloeiende en overtuigde hekel kan hebben aan kerstmis.
Terwijl de verlichte straten en de kaarsjes me werkelijk bekoren, zie ik huizenhoog op tegen vanavond en morgenavond. Bah, jakkes, geen zin, geen zin ...
Ik wil liefst patatjes met boomstammetjes en broccoli eten, met een goed glas water en dan een verhaaltje voorlezen aan zoonlief en met met manlief vroeg in bed kruipen en een 'goed boek lezen'.
In plaats daarvan zit ik aan een overheerlijke moedermaaltijd met zus en schoonbroer en papa en mama, mijn kaken doen zeer van het geforceerd glimlachen, mijn hand is verkrampt van de hele avond in manliefs' been te knijpen, en mijn hoofd doet pijn van de hele avond over dingen te praten die me ergeren of pijn doen. En morgen net hetzelfde menu !

Het gekke is : een familiefeestje in de zomer is geen bezwaar.
Maar op zo'n avond als deze, denk ik aan mijn vrienden waar ik nu liever bij zou zitten, en de mensen die erg dierbaar zijn maar vooral zeer onbereikbaar op dagen als deze.

Ben ik nu een slecht mens ? Nog een uur of 7 en dan mag ik naar huis. Jeuj ...
Feestdagen : ooit breng ik ze door zoals ik dat zelf wil. Ooit.

Een prachtig boek gelezen vandaag : "De passievrucht" van Karel Glastra van Loon.
Over liefde en haat, wantrouwen en vertrouwen, waarheid en leugens ... Levensecht dus, zou ik zeggen.
Maar zo mooi geschreven dat ik een krop in mijn keel kreeg en elke zin wel degelijk echt heb gelezen. En dat is voor iemand als ik, die een boek 'kijkt' in een paar uurtjes tijd, echt wel een unicum. Mooi, mooi, mooi !

Hoogsensimenteel

's Morgens lig ik met mezelf nog altijd even wakker in bed en dan komen de meest geniale invallen binnen. Spijtig genoeg zijn ze ook meteen weg als ik opsta.

Vanmorgen lag ik wat na te denken over hoe ik onze repetities toch erg mis en hoe ik zo graag zing en dat nu al een maand of twee niet meer actief doe (behalve als ik het beste van mezelf geef in de woonkamer).
Met de nodige associaties kwam ik bij het volgende inzicht (vraag me niet hoe ik erop kom !) :
Veel mensen beschouwen sentimentaliteit als een gebrek aan intelligentie.

Wanneer ik in mijn omgeving en nog veel verder kijk (blogs ofzo, hee) , is het bij veel mensen een schande wanneer je af en toe lekker sentimenteel bent. Iedereen geeft ook een andere invulling aan dat begrip.
Wat voor de ene een waar gevoel is, is voor de andere totaal 'over the top'.
En wanneer ik eerlijk ben, ikzelf bezondig me ook wel eens aan die vergelijking.
Mensen die de Pfaffs het summum van emotie vinden en die zweren bij Laura Lynn, vind ik soms 'domme' mensen. Waarschijnlijk ook wel omdat de 'artiesten' in kwestie niet echt snugger overkomen in interviews.

Ondanks mijn 'arrogante' uitspraak, kan ikzelf heel erg op mijn tenen getrapt zijn, wanneer iemand ons cabaret een 'toon hermans'-voorstelling noemt (met uitgesproken minachting) en mijn teksten 'emotioneel' definieert. Ik ervaar dat als een aanval op mijn intelligentie.
Aangezien mijn lijfspreuk op mijn achttiende was : Ze mogen zeggen dat ik een lelijk gezicht heb, maar dom mogen ze me niet noemen. (wat ook al niet echt getuigt van zekerheid, niwaar ?), kan dat hard binnenkomen.

De laatste tijd gaat dat al heel wat beter. De complimenten vliegen niet echt om mijn oren, maar mensen die er toe doen, zeggen allerlei lieve dingen. Fijn, fijn, fijn.
Dus vandaag genoot ik zelfs van Faith Hill (die anders mijn tenen doet krullen), maar genoot ik toch weer het meest van Suzanne, waarbij ik dan lekker zit te janken als ze Gypsy zingt. (Is al besteld voor op mijn begrafenis).
Hoogsensitief ... misschien ben ik het toch wel. Sentimenteel, dat ben ik zeker. And damn proud of it !
Vandaag toch weer wel.

Na wat avonturieren op 'den wordpress', kom ik toch even terug. Wie kan er mij een goede reden geven om mijn oude vertrouwde blogspotje weg te kieperen en een nieuwe relatie te beginnen met 'den wordpress' ? Mmmm, anyone ?

Hechting ... met veel draadjes. Moeilijk te genezen, moeilijk te herstellen.
Vastklampend, met ware passie.
Afscheid nemen, het lukt me niet goed.
Ik probeer.
Ga je mee ?

HELLUP

Youtube heeft voor mij geen geheimen wat zoeken en kijken en zelfs posten betreft. Maar wat het bewerken van filmpjes betreft : Amai, blonde momenten van hier tot Tokio.

Aangezien ik dit jaar enkel lid van de ouderraad ben als mama van zoonlief (en niet langer als Juf Tantieris), ben ik zo goezot geweest om me op te geven als organisator van de jaarlijkse kwis. Terwijl ik iedereen van zijn voeten wals met mijn leuke en grappige en vooral onozele youtubefilmpjes, zit er een techneut aan tafel die me vraagt om hier een stukje weg te knippen en daar een zwart vakje over te plakken. Ik trek een zeer twijfelachtig gezicht en denk hierbij aan mijn TALrijke webvriendjes die veel meer technisch onderlegd zijn dan ondergetekende.
Dus hierbij : NOOOOOODKREEEET, HEEEEEELLLLLUUUUP ... HOE DOE JE DAT ?
Please ? (big smile en dikke zoenen in aantocht)

ZALIG !

- Om half 10 's morgens een blik ravioli opeten voor de computer.
- Kerstlichtjes overal waar ik maar kijk.
- Chatten met vriendin.
- Mijn sloefkes die zo heerlijk warm zijn.
- Een praline uit de leraarskamer pikken terwijl ik daar helemaal niet meer werk.
- Op mijn bakje in de leraarskamer de titel "cultuurconsulente" krijgen. (hahaha)
- Afspraken die uit de lucht komen vallen en alles in de juiste plooi doen vallen.
- Nogmaals gevraagd worden voor het concert van Clouseau en weeral weigeren.

Doet ie het of doet ie het niet ?

En wat vindt u ?

Dit doet me zo aan mijn kindertijd denken. Aangezien ik niet gedisciplineerd genoeg was, mocht ik nooit meedoen aan de wedstrijden.
We hadden een huiswerkboekje waarin je alle dagen sit-ups en push-ups en grand écart (in alle richtingen !) moest doen.
Het enige werk dat ik werkelijk deed, was trouw elke dag 10 streepjes achter elke oefening zetten. Ik viel snel door de mand op de volgende training natuurlijk.
Nadat we driewekelijks werden gebrainwashed door telkens te starten met video's van Nadia Comaneci, was voor mij de lol er snel af. Vanaf toen doe ik alleen nog aan gymnastiek in ... de woonkamer !

Ozark

Dat Michael Schack een showgast is, is wel geweten, denk ik. Maar na woensdag vergeef ik hem elke vorm van arrogantie, want de man kan drummen als geen ander.
Volgens mijn bescheiden mening heeft Piet Goddaer hem om beide redenen ingelijfd. Terwijl hijzelf nauwelijks meer zegt dan "Merci" om de drie nummers, staat Michael daar rechtstaande (!!!!) te drummen, te lachen, te knikken, te showen op zodanige wijze dat ik weer spontaan op het puntje van mijn stoel zit.
Alhoewel de pianist twee dagen daarvoor nog doodziek op het podium zat, was hij die avond in topvorm !
Telkens vraag ik mij dan af, hoe mensen in hemelsnaam kunnen stilzitten op een concert. Soms probeer ik het ook wel, zeker als je in een zaal zit die dansen niet echt toelaat. Maar het lukt me nooit, mijn handen drummen mee op mijn knieën, mijn hoofd gaat automatisch op en neer, mijn mond valt open ....
Hmm, ik maak waarschijnlijk een zeer debiele indruk. Niet erg, het kan me geen lap schelen wat de anderen op dat moment zien. I luuuve Ozark !

Na een geslaagd gesprek in Brussel, loop ik over de Meir naar mijn werk. Kom voorbij het café waar ik in mijn vorig leven regelmatig de deur sloot. Kijk Bart Slegers in de ogen aan het rode licht, (en hij lijkt zelfs 2 keer te kijken), loop ik Nathalie Delcroix bijna omver omdat ik helemaal weg ben van haar knalgroene schoenen, koop ik bij Leonidas een klein doosje met enkel de witte ... sluipt plots Anita Baker in mijn oren.
Heb ik echt zin om Björkgewijs op de Keyserlei te zingen en te dansen : "I'm in love, sweet love". Enkel mijn glimlach verraadt me.
Gek genoeg, krijg ik dan altijd contact met de vreemdste mensen. Dus ik blijf maar glimlachen terwijl ik naast het Rubenshuis dans. Het voelt aan alsof iedereen binnen kan zien. Ik geniet.

Soms denk ik bij mezelf : "Ik heb ze toch maar goed liggen gehad." Ze hebben me aangenomen en wisten eigenlijk helemaal niet wie ik in werkelijkheid ben en wat ik werkelijk kan.

Terwijl ik mijn best doe om intelligent te knikken en op tijd instemmend te mompelen, trek ik, in gedachten, mijn ogen wagenwijd op en vraag ik me af waarover ze het nu in godsnaam hebben.
Ik snap er geen bal van. Soms.
Dan heb ik van die blonde momenten en stel ik domme vragen ("Wat is lobbywerk nu juist ?) (Waar vind ik de VOETEN terug ?).

Toch kan ik blijkbaar de indruk wekken om goed te weten waar ik mee bezig ben, om telkens complimenten te krijgen over mijn enthousiasme en accuraatheid. En vooral over mijn eeeenorme internetkennis.
Ik lach me inwendig telkens te pletter.
En geniet stiekem ook wel ...

- Een abonnement op zijn favoriete tijdschrift.
- Een boek over Nostradamus.
- Een cd van Jools Holland.
- Kaarten voor het concert van Jools Holland.
- de dvd-box met ALLE afleveringen van Twin Peaks
- gratinpatatjes met stoofvlees
- een ijsje na
- kaarsjes en een flesje champagne als zoonlief in bed ligt

En bovenop nog een romantisch weekendje in januari.

Manlief is jarig. En hij heeft het geweten.

Liefde voor muziek

Verliefdheid en zottigheid is leuk, plezant en absoluut noodzakelijk om de eerste twee jaar van uw relatie te doorspartelen. Maar gelukkig dat het verandert in ware diepe liefde.
Manlief en ik waren het er gisteren over eens : Ik zou nooit nog meegaan naar een Bruce Springsteenconcert en hij zou nooit nogmaals een avond Janet Jackson overleven. (Wat we toch allebei deden in het begin)
Gelukkig dat we gisteren met z'n tweetjes enorm genoten van Ozark !

Zo van die mensen die onbewust uw gedachten in gang zetten. Waartegen je bijna je diepste geheimen vertelt. Die kunnen lachen dat het niet schoon meer is. Die altijd van je blijven houden ook al vind je jezelf soms maar een rare.
Ik denk dat dat ware vrienden zijn.
Bloemsie, mercikes voor de heerlijke brunch ! (en die coupe champagne, joepie !)

Trotse tante-post ! 't Is een krak ! Vorig jaar was't ook al zo goed.

Vier uur slaap, knallende ruzie met zoon en manlief, (omdat ik slechtgezind word van slechts 4 uur slaap en een babbelend kind in mijn bed).
Ik sjees met mijn wagen de oprit af, blijf pedagogisch verantwoord naar 'de papa' wuiven, zet de radio wat stiller (omdat ik geen lawaai meer kan verdragen als zoonlief weer een slechte nacht had) en wat klinkt daar ? Ondanks mezelf (want ik ben echt nijdig van oververmoeidheid en nog vanalles) draai ik met mijn ogen omdat de radio me wel door elkaar lijkt te schudden en te zeggen : Komaan zeurkous, stop ermee en geniet van je ochtend.
Dus doen we dat maar ... en werken we nog wat en lachen we ... een beetje groen maar toch.

Ondertussen amuseer ik mijzelf met het inladen van een aantal youtubekes van het concert. Ik word hoe langer hoe minder tevreden over onze camera. (Zeker nu hij me midden in een liedje in de steek liet door het batterijgewijs op te geven). Maar als ik mijn (slechte) filmpjes vergelijk met anderen, klinkt het toch wel goed. Toch content dus.

Als (gloed)nieuwe mensenrechtenactivist/werknemer doe ik iedereen (wat laat) eraan denken dat het vandaag de dag van de mensenrechten is. Nu ik me dagelijks met die materie bezighoud, besef ik nog meer dan vroeger dat we het hier zo ontzettend goed hebben, als we willen. Dat positiviteit het begin van alles is. Dat iedereen moreel verplichtingen heeft ... ook tegenover de rest van de wereld.
Als ik lees dat dit jaar 42 vrouwen werden vermoord omwille van extremistische opvattingen, word ik helemaal koud. En zulke dingen zijn niet zeldzaam, ook bij ons gebeuren alle dagen schendingen van de mensenrechten. Toen ik op mijn 15de rondliep met de badge "'t is mijn vriend, blijf eraf", geloofde ik rotsvast in verandering. Heden ten dage heb ik het soms moeilijk om te blijven geloven.
Maar ik ben toch blij dat ik mijn steentje kan bijdragen.
Al is het maar door in mijn vak te blijven ijveren ...

Smeekbede

Wil er nu alstublieft iemand mij eens de DVD van Brokeback Mountain cadeau doen ? Iemand, alstublieft ?

Ok, ik ben fan. Hevige fan. 'k Geef het graag toe. Waarschijnlijk gaat niet iedereen akkoord, maar ik was in extase van een schitterend concert. Adam Levine gaf er een lap op. De drummer Matt Flynn deed het letterlijk en ook de andere muzikanten gaven het beste van zichzelf.




Het voorprogramma vond ik persoonlijk heel wat minder, maar de aanwezige jeugd kon hen wel smaken. Tenminste als gillende meisjes "We love you" een tiental keren scanderen, vermoed ik toch een zekere voorkeur ?!

Het concert was zeer kort. Een uurtje en een kwartier, vermoed ik. Maar ik heb genoten van het begin tot het einde !
Wat ik altijd fijn vind, is dat de muzikanten precies spelen zoals op de cd maar dan af en toe uithalen in solo's en uitgesponnen gitaar- of drumsessies. Ik zing namelijk ook mee van het begin tot echt het einde. Dat is zalig om te doen terwijl ik zit te wippen op mijn stoel.
Er was nog heeel veel plaats. (insiderinfo wist te melden dat er maar 3500 kaarten waren verkocht).


Mijn zin om naar beneden te gaan en tussen de gillende meisjes te gaan staan, was zeer groot. Maar naast manlief blijven zitten en keihard meebrullen, was ook zalig. Ik realiseerde me zelfs niet hoe goed ik hun teksten wel ken. (stoeferdestoef)


Vandaag staat hun cd dan ook loeiend luid de living in decibels te vergroten. Alleen spijtig dat ze ons nummer niet speelden. Maar dat hebben we dan nadien nog maar eens beluisterd.

Ik word er echt goedgezind van. Muziek is mijn aorta, mijn belangrijkste levensader. (Dat heb ik gepikt van een wijze man) Het is nu eenmaal zo. Ik blijf het uitschreeuwen. Of liever nog, zingen !

We zagen goed, we zaten goed, we hoorden goed, HET WAS GOED !

Vervolg

In de kerk ...
- Mama, waarom doet die meneer zo ?
- Die bidt voor euh ... God.
- God ?
- Ja.
- Wie is God eigenlijk ?
Moeder met mond vol tanden.
Wat zeg je dan tegen een ongedoopt kind ? Als je zelf wat problemen met het Godsgegeven hebt ?

Vanavond naar Maroon 5 en sedert gisteren ...
Geheel onverwacht .... woensdagavond gaan manlief en ik naar een uitverkocht concert als gasten van ...
Connecties zitten in de vreemdste hoeken en komen plots uit de lucht vallen. Merci Bob !

Ik heb iets met de Jacksonfamilie. Hun muziek, louter hun muziek.
Goedgezind word ik daarvan. Ze kunnen er ook zo enorm "over" gaan, het sentiment spat eraf. Van Janet koop ik elke cd, zonder dat ik hem beluister. Niet altijd heel slim, de laatste jaren doet ze me iets te veel aan seks. Vooral de jaren 80 (Herken je in het begin deze ook ? Gepikt !!) en 90 zijn mijn favorieten. Ik dans zo graag en dat is wat je op Janets muziek perfect kan doen. Vandaag sta ik dus te shaken (wééral zie ik u denken) en geniet ik van de clipjes die (geef het toe) toch wel van een hoog niveau zijn. Ja, ze kunnen er wat van.

Met slaperige ogen wacht ik op de bus. Gelukkig wakker genoeg om enorm te genieten van wat ik voor me zie.

Vrijdagavond, tafelgesprek met zoonlief.
- Morgen gaan we naar de kerk.
- Wie wordt er dan begraven ?
- Neen, dit is geen begrafenis. Het is een euh ... eucharistieviering. Of ... euh ... een mis, noemen ze dat ook wel eens.
Zoonlief kijkt bedenkelijk. De enige keren dat hij mama en papa naar de kerk weet gaan, is als er iemand dood is of als er iemand trouwt en ze moeten zingen.
Hij blijft nadenken. Plots ...
- Is dat dan een missie, mama ? Zoals bij Shrek ?
Ik proest het uit. Ik neig om dit volmondig te beamen. Zo goed gevonden, vind ik dat ! Mijn 'pedagogische' kern komt naar boven en ontkent.
- Neen, jongen, je zal het morgen wel zien, want je mag mee.
- JOEPIE !
Hij weet blijkbaar niet meer dat we elk jaar omwille van hem na een kwartier in de taverne over de kerk belanden. Zoonlief is telkens heel enthousiast om als een kanonskogel naar voor te schieten en de priester eens luidkeels te vertellen wat hij er van vindt. Uit respect voor mijn grootmoeder verdwijnen we dan maar tot iedereen buitenkomt. Dit jaar ga ik een leesboekje voor zoonlief meenemen, denk ik. Of is dat schennis ???

Moe, moeder, moest

Geen fut, kleine oogjes, zwaar lijf ...
Ik heb vandaag zo hard gelachen op het werk dat mijn nek compleet vastzit en mijn buikspieren keihard zijn. Er rest me enkel nog zin in een lekker heet bad, om dan met een warmwaterkruik in mijn gloednieuwe nachtjaponnetje het bed in te duiken. O ja, en het goed boek ook niet vergeten.
Misschien mag manlief wel mee, als hij mijn nek masseert, enkel en alleen als ...

10 jaar

10 jaar geleden was het zaterdag.
's Nachts had het gevroren. De winter leek al in aantocht.

Misschien dat hij niet was geslipt als het beter weer was geweest. Misschien dat hij nog zou leven als hij zijn gordel aanhad. Misschien dat men hem meteen had gevonden als het overdag was geweest.

Maar neen, 's nachts om twee uur is hij van de weg geraakt. 's Morgens hebben de strooidiensten hem gevonden in een weide naast de autostrade. Dood.
Hij is tien jaar dood.

Gisteren 10 jaar geleden.

Ik stond te springen en te lachen in een bladerenkorf. Ik keek een film met manlief. Ik kroop onwetend, onnadenkend in mijn bed. Ik was gelukkig.

Pas deze avond, toen ik weer voorbij die plaats reed, in de 417 van Antwerpen naar Turnhout, werd mijn keel dichtgeknepen, verkrampte mijn hart. Ik was het vergeten !
Even voelde ik mij schuldig. Maar toen dacht ik aan wie hij was en hoe hij leefde. Hij zou het fantastisch gevonden hebben ... al mijn geluk.



Zo denk ik aan hem.

Het is weer donker. Koude, regen ... Manlief reikt me de hand en ik stap via de kruiwagen op de grote hoop bladeren in de korf. De schaarse straatverlichting geeft me de durf om luidkeels te zingen. Voor ik het weet, sta ik met mijn twee voeten tegelijk te springen en krijg ik de slappe lach. Manlief ook.
Ik sta met gemak anderhalve meter hoog. Met mijn armen wijd spring ik uit de korf, bijna in manliefs armen. Gelukkig kom ik goed terecht. Ik hijg en hijg ... de pijn in mijn nek is moordend. Maar het plezier en het lachen maakt veel goed. Manlief en ik, wij zijn zot ... van elkaar !

Op zoek naar een tijdelijke job, met veel uitdaging en ongelooflijk toffe collega's ?
Hierzo !

Zoals verwacht : nek geblokkeerd, schouders potvast.
Na de euforie van het goed gevoel sijpelt verdriet en spijt weer binnen. Verdriet om wat verloren ging, gepeperd met een flinke portie spijt. Vriendschap kan op de proef worden gesteld, en dat is nu zeker gebeurd.
Terwijl ik anders zonder problemen bij mijn lief terecht kan, zit hij er nu ook tussen en verwerkt dit alles op zijn eigen manier. We zijn mekaar even kwijt op dit moment. Dat is een verdomd eenzaam gevoel. Zo om eens hartgrondig van te vloeken, en mijn teen te pijnigen aan de deur. Gelukkig is daar altijd die zekerheid die ons bindt.

Soms neem ik beslissingen en kan ik niet altijd goed inschatten wat de gevolgen zijn. Clichés worden waarheid ; in nood kent men zijn vrienden, kiezen is verliezen, kill your darlings ...
Vinger in de keel en tong uit de mond ; ik wil geen cliché zijn, ik wil niet voorspelbaar zijn.
En toch ben ik dat vandaag.
Liefde wil ik, veeel en nog en nog ... Ik ben er aan toe.

Ik kwel mezelf de laatste dagen erg : Fnacje gedaan. Sedert dit weekend heb ik het etiket van 'duur madam' gekregen. Manlief heeft een hartig woordje gesproken en er moet iets aan gedaan worden.
Dus ging ik vandaag kerstshoppen. Ha !
Kadootjes voor zus, schoonbroer, mama en papa. En toen dus De Fnac ingedoken. Manlief had "Songs of Mass Destruction" besteld.
Als ik durf rondkijken, weet ik dat het fataal afloopt. Maar ja, mijn ogen en oren hebben een eigen leven af en toe en zwerven dus gretig tussen de cd-rekken.
Met Michael als resultaat. En voor 7,5 euro kon ik 3121 toch niet laten liggen ? Plus nog een kadootje voor manliefs verjaardag.
Toen heb ik me in allerijl uit de voeten gemaakt, wegwezen, wegwezen.
Ik begin Pete Doherty te begrijpen ?!

Na een aantal onverwachte, verrassend fijne, en verdomd moeilijke gesprekken deze week heb ik besloten dat het absolutely slim, zalig, verstandig en bevrijdend is wanneer ik MEZELF ben.
Om dat heugelijke feit te vieren, dans ik en zing ik op Absolutely Everybody keihard mee, terwijl geluk vlindert, ergens ter hoogte van mijn middenrif.
Verstand op nul en voelen, jongens, voelen. Jeeej !

Both sides of my story

Omdat ik steeds schommel, tussen de lach en de traan, tussen geluk en verdriet, tussen onvrede en contentement...



Mag ik nog even, hier bij jou?
Mag ik nog één keer, voor het leven?
Mag ik in stilte, hier bij jou?
Mag ik nog één keer om je geven?

'k Heb niet altijd juist geleefd,
maar toch iets moois geleerd.

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

'k Was je verloren en mij ook,
alles proberen voor ik oud word.
Maar ik sta nog steeds rechtop,
dit keer gewapend voor het koud wordt.
'k Heb je altijd graag gezien,
ben jij mijn geheim misschien?

Want ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Dat ik nu zonder spijt nog verder mag,
nog kans maak dat jij,
dat je weer lacht naar mij,
je lacht naar mij, je lacht naar mij...

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef.

Ja, ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Sarah Bettens

Net ontsnapt

Met een diepe zucht leg ik hem neer. En deze ook ...
Ik wist dat ik geen tijdschrift mocht kopen. Als ik éénmaal de boekenwinkel binnenstap, geraak ik er met geen geweld uit.
Toch weet ik te ontsnappen maar kom in een decoratiewinkel terecht, wat nog "funester" is voor mijn geldbeugel. Mooie wijnglazen, champagneglazen aan 6,90 euro per glas. Veel te duur vind ik dat.
Maar ik loop al dagen te kwijlen naast een antiekwinkeltje in Antwerpen waar ze van die ouderwetse zware glazen hebben (aan 11 euro het stuk). Kleren interesseren me niet zo veel, maar als het aan mij lag kocht ik elk jaar een nieuwe collectie servies, bestek en glaswerk.
Money, money !

Zwijmeldezwijmeldezwijmeldezwijmel ...
In mijn vorige leven liep ik rond in lange jurken, met opgestoken kapsels en rozenblaadjes op mijn lippen. De überromantische ziel in mij wordt zo ontzettend aangesproken door dit alles.
De lengte van Matthew Macfadyen kan mij absoluut bekoren maar de enige echte mr. Darcy blijft toch altijd Colin Firth.
Manlief wordt dan bestookt met allerlei intimiteiten en gezwijmel.
Hij heeft zich trouwens al uit de voeten gemaakt tijdens de aftiteling. En ik moet gaan slapen, morgen vroeg weer op.
Tja, de romantiek zal voor het weekend zijn.

Pakweg 20 jaar geleden herkende ik mezelf zeer stevig in dit nummer.
En nu op mijn 37ste is het allemaal uitgekomen. (Big smile)

ik heb geen cent te makken
en ik heb nooit een vak geleerd
ik kijk niet uit m'n doppen
en mijn handen staan verkeerd


ik ben niet moeders mooiste
en ik ben niet al te vlug
en als je mij een tientje leent
zie je het nooit meer terug


en ik denk niet dat ik ooit verander
want dat duurt bij mij nooit lang en ik heb er ook geen zin in
en ik ben het niet van plan
ik ben nergens goed voor
daar weet jij alles van
maar ik kan van je houden
zoals niemand anders kan


laat uren op me wachten
en dan heb ik ook nog geen geduld
denk enkel aan mezelf
en geef anderen de schuld


het is bij mij een zooitje
en ik geef nooit fouten toe
en als je met me vrijt
dan ben ik liever lui dan moe


en ik denk niet dat ik ooit verander
dus daar begin ik maar niet aan
ik heb er ook geen zin in
en ik was het niet van plan
ik ben nergens goed voor
daar weet jij alles van
maar ik kan van je houden
zoals niemand anders kan


ik kan van je houden
zoals niemand anders kan

(Pas op, het is een afgrijselijk filmpje, maar ik vond het nergens anders. Misschien kan Charlo me nog eens helpen ;-))

Update : Manlief beaamt alles volmondig. Ik ben het helemaal zegt hij, alhoewel hij vond dat 1 ding niet echt klopte. En daar was ik nu net heel blij om.

Vandaag heb ik voor mijn werk 210 km gereden. Voor iemand die tot voor kort op 2 km van haar werk woonde, is dat een heel avontuur. Ik ben er gelijk moe van.

Druk

Ik ! Onder ! Serieuze ! Druk !

"Café Glacé is ook dicht. Waar zit je ?"

Ik bekijk mijn GSM alsof ie van Mars komt. Uh ? Hadden wij vandaag afgesproken ?
Ik bel even. "Ik zit in de Hema, waar zit jij ?" "Euh ... thuis, wij hadden toch volgende week afgesproken ?".

Ik spring in mijn auto, en overtreed wel enkele snelheidsbeperkingen. Ja, wij hadden volgende week afgesproken, maar geen probleem, ik kom meteen.
Terwijl ik vanmorgen nog dacht aan alle praktische zaken die me wachtten, is dit niet-voorziene uitje echt wel een cadeautje.
Ik beleef fijne dagen : vrouwenpraat met een heerlijk tasje thee. De accomodatie is niet zo optimaal, (er wordt nog gerookt ! en de serveerster is nogal bot en vergeetachtig) maar het gezelschap maakt alles goed.
K. is iemand die heel speciaal is voor mij. Als we in gesprek zijn, klinkt het JA-woord constant door. Ja, dat ken ik. Ja, dat heb ik ook. O ja, dat is zeker. Ja, dat zou ik zo doen.
Het prachtige is dat onze mannen echt allerbeste vrienden zijn en wij ook. Zij is één van de weinige mensen bij wie ik compleet mezelf kan zijn, inclusief emo-toestanden en zo. We lachen wat af. En komen altijd buiten met goesting in 'meer'.
Dus bestelde ik meteen kaarten voor EL Tattoo Del Tigre in de Roma. Zonder vragen. Ze gaan toch mee, daar ben ik zeker van.
En nu nog nadenken over mijn outfit. Die moet in stijl zijn !

Daar loop ik dan, donker, kou, midden in de stad. Vrouwen zie ik niet, enkel mannen, ook donker. Ik loop stilletjes alleen over straat. Op zoek naar een eetgelegenheid om nadien naar het concert te gaan. Ze is er nog niet, en ik ben een uur te vroeg. Wat doe je dan ? Je koopt roze handschoenen en een reep Bros in de Zeeman. Je slentert langs de winkels met Marokkaanse kleding, je kwijlt wat voor de etalage van een fietsenwinkel, je belt je allerliefste neefje om een adresje te vragen dat hij op je blog achterliet maar wat je totaal vergeten bent. En je wacht ... en wacht ... en voelt de kilte binnensluipen. Je kan nergens binnengaan, overal zitten mannen verhuld in rook, blauw tl-licht, zwarte jassen en donkere broeken.

Wat ben ik blij als ik haar zie lopen. Ze pakt me stevig vast en kust me op mijn wangen. Ik heb haar gemist. Haar leven loopt momenteel volledig mis en ik sta aan de zijlijn te supporteren met hoop op een goed einde. Het brengt ons dichter bij elkaar, maar soms steekt de tijd er een stokje voor.
We wandelen en ratelen, ik van schrik en het wat bevreemdende gevoel dat me overviel, zij van schuldgevoel wegens te laat zijn.
Langzaam sijpelt de rust binnen. We lachen en genieten van dat moment.
We stappen het Ecocafé binnen, bestellen vreemd eten en praten bij.

Hoe is het met jou ? Hoe verloopt jouw leven op dit moment ? Hoe gaat het met de kindjes ? Nemen ze het goed op ? Voelen ze de verandering ? Met mij alles ok ! Met mij alles prima ! Nu ja, ... toch beter dan bij jou. Ik voel me ...

En we praten en babbelen, we drinken witte wijn, we eten iets met te veel look, we verliezen bijna de tijd uit het oog.
Maar dan is het kwart over 8 en tijd om te gaan. Naar de Roma.
Wat een prachtige zaal, wat een prachtige omgeving. Het raakt me, het maakt me weemoedig, melancholisch, zo met een heimwee naar een tijd dat ik er zelfs nog niet was.
We zetten ons vooraan, aan een smeedijzeren tafeltje, op een roodpluchen stoeltje, met een theetje voor onze neus. Weldra krijgen we gezelschap van een stel jonge kerels die erg praatziek blijken te zijn. Ik vervloek mijn lookadem, durf niet te dichtbij gaan hangen om te praten. Geen probleem, hij komt zelf wel heel dicht in mijn buurt zitten. Ik lach hem weg en hij lacht zich terug. Ze krijgt de slappe lach en ik doe mee. Contact ... ik vind het toch altijd fijn, als ze me maar met rust laten wanneer de muziek begint.

Dan staat daar een kleine, magere jongen die zeer binnensmonds praat en nogal nasaal zingt. Geert Maris, Nona Mez (no names), blijkt minder fragiel dan hij lijkt. Hij zegt grappige dingen, vindt snel aansluiting bij het publiek dat een gemiddelde leeftijd van vooraan twintig heeft. Af en toe dropt hij dan een zwaarmoedigheid die me kan bekoren, (Dit is een lied voor mijn moeder die overleden is). Mooi, mooi ...
Ik slaag er weer in om contact te hebben, mijn gelach valt hem op, hij kijkt me aan en knipoogt. Zachtjes beweeg ik op de muziek, het lukt me nooit om stil te zitten en enkel te luisteren. De drum kruipt in mijn lijf, de bas in mijn voeten, mijn hoofd knikt en beweegt ... Dan sluit hij af, na een bisnummertje of 4.

Ik koop geen cd, zo goed vond ik hem ook niet. Maar vandaag, terwijl ik zijn Myspace beluister, heb ik een beetje spijt. Toch mooi, zeer mooi.

We rijden naar huis, en praten en blijven praten. Terwijl ik stilletjes ons huis binnensluip, valt alles op zijn plaats. Muziek doet dat met mij, het maakt alles mooier, en echter, en levendiger. Groter dan het leven zelf, zo voel ik me dan. Het lijkt bijna religieus, het is mijn manier van bidden. Muziek.

De geneugten ....

van het openbaar vervoer. Ik heb gisteren in totaal wel een 7 à 8 km gestapt om op mijn afspraak in Brussel (en terug op het werk) te geraken. Ik heb kou geleden, wachtende op de trein, ik heb gezweet terwijl ik goed doorstapte naast een hot item van dit moment, ik heb gehijgd toen ik nog een trapje harder moest lopen, kortom ...
mijn dijen en billen voelen lekker strak, mijn rug is geradbraakt, mijn linker-kleine-teentje is bekroond met een prachtige blaar ...Ik heb mijn lichaamsbeweging voor deze week wel weer gehad. Lang leve het openbaar vervoer ?!

Terwijl het vroeger een wekelijkse uitstap was, met een buit van minstens 7 boeken, ben ik tegenwoordig zeer blij als ik om de drie weken in de bibliotheek geraak. Vooral ook omdat ik dan een boete vermijd.
Zoonlief roept altijd JOEPIE als we de bib een bezoekje brengen. Hij heeft duidelijk de leesmicrobe van zijn moeder te pakken. Hopelijk blijft dit zo en krijgt hij geen aartje naar zijn vaartje.

Vandaag begin ik dus in "De moeder van David S." van Yvonne Keuls. De eerste keer dat ik dit boek las was ik 14. Amai, dat is dus lang geleden. Ik was toen helemaal onder de indruk. Nogal een laatbloeiertje, dat gek was van alle boeken van het Lemniscaatlabel. Spannend, boeiend maar meestal nogal braaf. Mijn overgang naar het middelbaar was ook op lecturaal (tantieriswoord) vlak een schok. "Het verrotte leven van Floortje Bloem" ligt ook te wachten evenals de 18de vijfling van Agatha Christie.

En nu komt het schaamrood op mijn wangen.

Ik mag van mezelf ook elke keer een FLUT-romannetje lezen. Deze keer is dat "De flonkering van het geluk" van Stephanie Laurens.
Zever in pakskes ... ik geef het toe. Zo van die karaktervolle dames in lange mooie kleren die uiteindelijk dan volledig bezwijken tegen de gespierde borst van grote, zwartharige heren ... niet realistisch, romantisch gezwijmel, flauwekul. Ik geef het toe, ik geef het toe.
Maar welke vrouw durft er toegeven dat ze soms heel graag van die rommel leest ?
Ikke dus, vandaag, ikke.
En al draait manlief honderd keer met zijn ogen en lacht hij wat smalend, hij kan er maar goed mee zijn. AHA !

Met al dat gedoe rond 'de site van het jaar' kan ik me dus niet echt bezighouden. Ik zit er niet bij, sta er niet op of hang er niet in rond. Het zijn ook elk jaar dezelfde mensen die genomineerd worden en ook dezelfde mensen die er zich heel dik in maken. Ik ga hier dan ook niet linken naar vanalle blogs. Nope, doe ik niet.

En toch, en toch ... voor Appelogen stem ik wel, want dat zijn zeer sympathieke schrijvers die geen dikke nek hebben én ook gewoonweg leuke artikels maken.
Ooit trek ik ook aan de oren van die Clickx-mannen want staat deze er eigenlijk wel op ? Dit vind ik al een hele lange tijd schitterend geschreven. Reageren doe ik nooit. Soms ben ik wat geïntimideerd door de ongelooflijk kronkelige gedachtengang van deze schrijver en soms is het zo grappig dat een wederwoord enkel zou storen.
Maar toch ... bij deze ... heb ik best mijn 'gedacht' gezegd. En dat zijn alle woorden die ik hieraan vuil maak.

Zot

Maandag is voor mij een vrije dag. De laatste weken zaten die dagen vol met voorbereidingen voor "NU". Vandaag heb ik voor de eerste keer nog eens tijd genomen om mijn absoluut favorietste hobby te beoefenen : dansen.
Ik merk dat ik op mijn blogje heel dikwijls muziek post die vooral door mannen wordt gebracht. Als je mijn cd-rek bekijkt is dat wel ironisch. Mijn collectie bestaat vooral uit 'madammen'. Vandaag zweet ik me te pletter op Alanis, Proud Mary (van een CD uit 1991 gekregen bij de ZY)(enne ... ik kan elk woord meelippen, ook het begin !), Wilson Phillips, Air (ok, geen dames), Des'Ree, Sade, en natuurlijk Pat Benatar (compleet met dansstapjes en roze beenwarmers), Anouk, Imani Coppola, Skunk Anansie... Ik amuseer me te pletter.

Mijn besluit : ik word helemaal gelukkig van dansen ! Ik sta luidop te zingen, te brullen, te springen, en vooral erg te lachen. The Eighties waren helemaal mijn stijl van muziek. Enne ... ik wil ooit een wedstrijdje doen : om ter meest 'lyrics' kennen. Ik ken ze allemaal van voor naar achteren. Echt waar ... wie doet er mee ?

Ik vond dat die mevrouw van de zevende dag wel heel erg flirtte met Gabriel Rios. Maar ja,hoe zou je zelf zijn ? ;-)

Samen 2000 stukjes. 3,50 euro bij de Zeeman. Ik word hoe langer hoe zuiniger. (gejuich op de achtergrond van manlief)

Van sommige mensen 'slik' ik te veel, en dat kan voor serieuze buikpijn zorgen.

Ben op zoek naar "You've got the love" van Candi Staton maar dan in de Now Voyager Mix van de cd Outside In. Dat is de beste versie die ik hoorde, en ik vind ze toch wel nergens, zeker.

Allerlei gedachten die al een week of zo in mijn hoofd zitten én de reacties op vorige blogje, doen me dit clipje posten.



Dit is een 'vaderfiguur' die mij ook volledig kan krijgen (ahum). Manlief en ik zitten bij een film waarin hij meespeelt, altijd vol ongeduld te wachten tot hij weer gaat dansen. Dat doet ie namelijk in zo goed als elke film. Het is zijn 'running gag'.
Dat vind ik ongelooflijk tof. Het is zoals bij Willem Dafoe, met deze mannen wil ik wel eens een pint gaan pakken.

The fifties

Soms denk ik dat ik in de verkeerde tijd geboren ben. Zeker als ik dit soort muziek hoor. Ik droom dan van oplichtende trappen met limo's in de buurt, brede rokken, mijn nieuwe dansschoentjes, lange handschoenen en mooie mannen in een mooi pak die me zonder problemen optillen alsof ik een veertje ben.
Het ongelooflijke sensuele van het uitdagende en plagende toontje van die bas, die drum, en die blazers ... mmmm, hij kan mij krijgen !

Tot voor vier jaar, bracht manlief geregeld parfum, boeken en andere leuke buitenlandse dingen mee. Sinds 2003 komen er dus enkel plastieken brandweerwagens (uit Singapore), Jurassic Park dino's (uit the USA) en elke cars-matchbox (uit the UK) die er maar bestaat. U kan zich inbeelden dat ik met die laatste dingen niet zo blij ben, maar zoonlief is totaal 'over the moon' van die spullen.

Echter ... toen ik vanmorgen ietwat duidelijk mijn teleurstelling liet blijken, fluisterde hij zijn papa toe : Papa, zullen we straks in de auto gaan zitten en ergens naar toe rijden ? Om een cadeautje voor mama te gaan kopen ?

Heb ik een attente zoon ?? JAAAA !

Ik moet toegeven : hij wilde voor mama wel een cars-autootje gaan kopen. Dat wel.
Maar voor mij is dat ook niet minder attent.
Onze zoon is een schatteke !!!

Nerd ? Geek ? Who ? Me ?

U kijkt toch ook !?

Op zoek naar een leuke eetgelegenheid in de buurt van de ROMA. Op donderdag 22 november. Tips ? Anyone ?

Ik zou echt niet graag een alleenstaande moeder zijn.

Dat dacht ik bij mezelf toen ik om 5u.37 mijn lakens stond te verschonen.
Zoonlief is vannacht omstreeks half 3 beginnen over te geven en hij is niet meer gestopt tot nu toe. Eén keer dus met het fatale gevolg van propere lakens. Het langste dat ik aan één stuk doorsliep was een 4-tal uren. Het kortste een half uurtje.
Wanneer hij niet boven het toilet hangt, babbelt hij me de oren van het hoofd. Gek, hoe zo'n klein kind niets schijnt te merken tot hij effectief zijn maag leegt. Dan is hij dood- en doodziek. In de tussenfasen speelt hij 'dino' en 'cars' dat het een lieve lust is. Nu ... ik word daar dan wat minder lief van zo omstreeks half 4 's nachts. Elk pedagogisch greintje haal ik uit mijn tenen,dan. En mis ik manlief ... nog meer dan anders !

Ik had het gevonden, het warm water ! Wol uit de Veritas is best duur en aangezien ik in een brei-fase ben, dacht ik : Wol uit de Wibra, Wibrawol ! Goedkoop, even mooi en je kan er dus best mee breien.
Jawadde ! Bij het opzetten van mijn hartstikke roze beenwarmers trok ik tot tweemaal toe de wol gewoonweg uit elkaar.
Goede raad van Tantieris : koop geen wol in de Wibra tenzij u graag een poncho met pluchen maakt.

Vanaf morgen weer werkweduwe ...
dus kijken we, na eerst 4 hemden volgens de kunst gevouwd te hebben/te hebben gevouwen, voor de 75ste keer maar naar dit filmpje. Romaaaantisch ?!!!

Een prachtige reportage op Canvas.
Het heeft me geraakt. Als politieke leek durf ik niet altijd mijn mening geven over wat er in de wereld gebeurt. Ik reageer meestal vanuit een emotie. Rationaliteit is niet mijn sterkste kant. Of zoals ze dat wat milder kunnen zeggen: het is een werkpuntje. Niet echt de meest juiste positie om hier politieke standpunten te gaan verkondigen.

Vanuit bepaalde emoties kan ik wel zeggen dat ik geen voorstander ben van de oorlog in Irak. Het fijne ken ik er allemaal niet van, maar ik heb niet echt veel vertrouwen in de motieven van de VSA. En na deze reportage heb ik nog meer twijfel over het hele gebeuren.
Toch kwamen hier alle vooroordelen die ik heb t.o.v. dat land aan bod. Hun patriottisme , hun eeuwige one-liners, hun ongelooflijk katholieke uitstraling ... en nog meer van dat.
Maar het kwam vanuit een oprechtheid van een stel zeer gekwetste mensen. Niet allemaal hadden ze nog die vechtlust die Amerikanen, in mijn ogen, typeert. Dat vond ik juist zo mooi. Voor één keer kwamen er ook negatieve gevoelens rond die oorlog aan bod. Ik heb altijd het gevoel alsof dat niet mag van Bush.
Enfin ... ik had weer een zakdoek nodig. Het was mooi. In alle lelijkheid.

Rode dansschoentjes

Wat vind je van mijn nieuwe schoenen ?

Feest

Terwijl ik toch al mijn sticker bestelde, lijkt het erop dat de winkels al wel degelijk in kerst/feestsfeer zijn.
Vandaag terug in Antwerpen en de etalages blonken van de party-kledij.
Maaaanlieieieief .... ???
Deze schoenen en dat kleedje ?
(Niet samen, natuurlijk, maar ik heb voor beiden een perfecte gelegenheid voorzien.




De foto's zijn abominabel slecht, maar ik moest mijn bus halen. (Die ik dan toch nog miste !)

Zalig : de auto vol bladeren, instappen, starten, vertrekken en dan al dat herfstloof dat rond mijn oren vliegt.

Zo blij met "Met duizend blote ogen". Sedert ik 10 jaar geleden de voorloper hiervan kreeg - van iemand die mijn leven totaal heeft veranderd - ben ik totaal gek van alles wat Jan van Coillie doet.
Elke avond, voor ik mijn nachtlampje uitdoe, lees ik minstens 1 gedicht.
Gisterenavond was het dit ...
En dat zegt toch wat op dit moment.

Vlieger

Mijn vlieger hangt
roerloos in het wit,
ongenaakbaar
boven het gouden strand.

Ik laat mijn noodkreet
langs het touw stijgen,
opdat mijn verdwenen vriend
mij zou horen.

Samen met de wind en de aalscholvers
vallen mijn woorden
tussen de golven.

Ik voel mij verlaten
als een huis zonder ramen.

Christiaan Germonpré

Ik denk erover om lid te worden van ECI.
Alhoewel ... na jaren bestellen bij Yves Rocher, 3suisses en Neckerman, ken ik de zweepklappen van postorderbedrijven wel. Ik heb iets met dat soort bedrijven. Vandaar dat online-kopen voor mij niet zo interessant is.

Op mijn tiende bestelde ik bij concordia Mail (bestaat dat nog ?) een tuintafel met stoelen. Er stond namelijk bij dat je dat in stukjes mocht betalen en met mijn zakgeld van 50 frank per week (iets meer dan 1 euro voor de jongeren) zou ik wel aan het eindbedrag komen.
Jongens, het huis was te klein ! Mijn ouders konden er absoluut niet mee lachen! Ik denk dat het de enige keer is dat ik een pak op mijn broek heb gekregen.

Nog niet veel wijzer bestelde ik op mijn 15de 2 boekenreeksen bij zo'n bedrijf. (de naam ben ik even kwijt). Ik zag het volledig zitten ! Niet goed beseffende dat het wel degelijk een 'reeks' was, zo iets dat om de 2 maanden in uw brievenbus zit !
Maar, ze hadden 'gezegd' dat ik miljonair ging worden, dus logischerwijze bedacht ik : "Ik heb nu wel geen geld genoeg, maar ik betaal dat toch wel lekker even met dat miljoentje dat ik ga krijgen bij de bestelling."
Ik geef het toe, tot op hoge leeftijd was ik zeer naïef en nogal wereldvreemd.

En toen was daar die keer dat ik via e-bay per ongeluk (???) een reis van 700 euro bestelde. (te vlug geklikt)
En dan ook nog ...

Mmm, stommiteiten te over.
Misschien is lid worden niet zo'n goed idee ?

Flesje champagne, grote bak popcorn, leuk filmpje.
Het leek wel weekend ... en dat op een maandag !

Contact

"Alsjeblief, juffrouw, omdat u zo mooi naar mij glimlachte."

Een mooie heer van in de 50 die glazen afdroogt, knikte me toe. Vriendelijk als ik ben (ha)geef ik hem een volle lach.
Met 7 duimpjes om 7x70 maal te duimen als gevolg. Wil u een duimpje ?
Ik had veel contacten vandaag.

Tantieris op de boekenbeurs

Dat is even gevaarlijk als wanneer je een alcoholicus op een wijn-en drankenbeurs toelaat !
"De Ring" Jorge Molist
"Met duizend blote ogen" gedichten gekozen door Jan Van Coillie
Cadeautje voor manlief (sssssttt)
Poëzieservetten
Kaars van Amnesty International (traditie-aankoop sedert een jaar of 30)

Ik heb me ingehouden. Mijn zelfbeheersing verdiende een oscar vandaag.
Maar mijn lijstje is lang ... zeer lang.
Al wie een geschenk wil kopen voor kerst/nieuwjaar/sinterklaas ... : u mailt mij maar even. Ik bezorg u zeeeer graag mijn verlangens !

Ik was 5 toen ik voor de eerste keer met mijn moeder in een berucht mode-dispuut terechtkwam. Dat is er niet op gebeterd. Toen ik 15 was, hadden we een vurige SAT-relatie (shopping-apart-together). Zij liep 1 of 2 meter voor of achter mij en betaalde. Ik keek lelijk en zocht naarstig naar een kledingstuk dat onze beider smaken tegemoet kwam. Doffe ellende ! Ik winkel al jaaaren op mijn eentje voor mezelf. Lekker geen gezeur en zo speciaal of apart als ikzelf maar wil.
Mijn moeder vindt dat ik a-b-s-o-l-uu-t geen modegevoel of smaak heb. Ik vind die van haar klassiek en/of Marina-achtig. Kortom: ik heb een schat van een mama maar ik kan met haar niet winkelen.

De laatste tijd begin ik haar gevoel te begrijpen. Zoonlief heeft een aartje naar zijn moertje (???) en laat zich niet zomaar wat aanpraten.
Mooi hemd gekocht, stuit ik op een zware NEEN !

Neen, dat doe ik niet aan, vind ik niet mooi, voelt niet fijn.

Elk argument aangegrepen: Het is een echt Bob-de-Bouwerhemd, B. (zijn vriendinnetje) zal het heeeeeel mooi vinden, M. (zijn schoolvriend) heeft ook zo'n hemd, je lijkt er een heeeele grote jongen mee, mama vindt het prachtig (dat laatste was dan ook het ultieme machteloze argument).
Niks ervan ! Niet willen aandoen, hee.
Vier jaar. En standvastig dat dat kind is. En tof dat ik dat vind !!!
(Behalve als ik kleren koop)

Erover ... ik weet het ... het gaat er over !
Dit weekend is huilweekend, zo lijkt het wel.
Daarjuist weer zitten snotteren en snikken. Niet real-life maar The Notebook.
Tja, dat vind ik dus schoon, hee. Zo over ware liefde en er volledig voor kiezen.
En dan van die over-the-top jaren-50 muziek. En dat die hoofdrolspelers ondertussen al 3 jaar samen zijn. Dat brengt de romanticus in mij tot leven.
Manlief lacht dan altijd : "Dat is niet moeilijk !" Hij vindt mij één van de meest sentimentele, overromantische zieltjes ter wereld. Gelijk heeft hij !
And loving every minute of it !

Om allerlei redenen zit ik al de hele zondagvoormiddag te huilen, te snikken, te janken ... Ontlading is het passende woord, denk ik.
Dit cabaret heeft erg veel van mij gevraagd. Samenwerken met vrienden kan funest zijn voor een jarenlange vriendschap en dat doet verdomde zeer.

De reacties van het publiek zijn zo fantastisch dat de succeservaring elk rot gevoel doet smelten. De toekomst wenkt, dit krijgt nog een staartje.
Dat is prachtig. Dat is alles wat ik wilde, waar ik naar verlangde.
En toch ...
Het heeft allemaal een wat bittere bijsmaak gekregen. De onderliggende emoties doen me soms verkillen midden in een oogcontact, in een scène, in een lied ...

Gelukkig is daar manlief, die mijn buien ondertussen al kent en ze ook wel aankan.
Hij praat en troost en luistert en begrijpt ...

Een heleboel open doekjes, een staande ovulatie, een luid applaus in de bar nadien ... de première was geslaagd.
Al vond ik dat zelf natuurlijk niet (haha), kritisch als ik ben !
Moet nu wel dringend zwijgen, want van de stress slaap ik niet meer. Funest voor mijn stem, zeker weten ... dus sssssttttt ....

Trouwens, er is nog 1 plaatsje voor vanavond en 2 voor morgenavond !

Zoonlief (met een fijn lachje): Mama, uw sjaal is een vlag aan het worden.

Hij lijkt wel op mijn juf uit het vierde leerjaar !

Op woensdag mogen de kindjes een liedje mee naar school brengen.
Zoonlief stond dit weekend uiterst enthousiast te springen op dit.
"Mama, mag ik dit liedje meenemen naar de klas ?"

Onze zoon, gehersenspoeld ? Neuje !

Natuurlijk wordt het spannend. Natuurlijk begint de spanning op te lopen.
Ik was het vergeten. Het is al bijna 4 jaar geleden dat ik nog speelde.
Maar nu weet ik het weer voor altijd en altijd.

De week voor een première sucks ! Vloeren die niet goed geschilderd zijn, kabels die ontbreken, attributen die te zwaar, te log, te groot, te dominant zijn, een repetitielokaal dat je een verkoudheid van hier tot Tokio bezorgt ...
GRMBLL ... Wat zal ik blij zijn dat het vrijdag is !

Gehoord bij Kaatje. Zo mooi. En zo triest.

Bloemlezing

We naderen ... de première. Ik zit nog wat te grasduinen in mijn gedichtenarchieven en denk soms bij mezelf dat ik nog zo slecht niet schrijf. Ahum. (Het is niet de week van de bescheidenheid, niwaar ?!)

Sedert een aantal jaren ben ik ermee gestopt maar in het begin van deze eeuw deed ik het nog wel: gedichten zoeken en maken die met het thema van de voorstelling hadden te maken. Men heeft me eens (ietwat schamper) gezegd dat ik nogal 'bloemrijk' schrijf, bombastisch, sentimenteel ...
Ok, ze krijgen dus een bloemlezing Tantieris op hun bord. (haha)
Ik verzamelde mijn wc-gedichten in het klein en leg ze nu op de tafeltjes in de bar. Wat is uw favoriet ? (Be gentle, be kind)

ps. WC-gedichten zijn gedichten die ik in een kader aan de muur van de wc hang. Zodanig dat iedereen op zijn gemak nog wat kan lezen.


Als je het mij vraagt,
Ben ik eigenlijk zeker van het feit
Dat het feitelijk niet anders kan dan ik het zeg.
Niet dat ik echt mijn Gelijk wil vinden
Het is er al, onderhuids aanwezig
Voor anderen nog te zoeken
Maar ik ben zeker dat
De klaarheid van mijn antwoord
Kristalhelder , te vinden valt voor
Elke mens die het Gelijk wil zien.
Ik kan u altijd helpen
Om het te vinden, want de zoekenden
Gaan me nauw aan het hart.
Contacteer me even,
Het maakt uw leven helder,
Kristalhelder, als het ware doorzichtig ...



De dag dat ik mezelf ben
Zal mijn sterfdag zijn ....
Bloot,.. naakt ...
Niets te plamuren,
Niets te verbergen ...

Maar ik zal walgen van mezelf,
Want ik wil zo graag Bette Davis worden ...
Onsterfelijk tot in de eeuwigheid !
En vooral ...
Mooi, mooi, mooi !

I. Esje



Ik hou van de blik in je ogen
Als ik je folter met mijn mooie woorden.
Ik verlang naar het trekken van je mond
Als ik je martel met mijn zachte zoetheid.
Zoeken naar mijn eigen wreedheid
Bitterzoet
Trekken, duwen, aanhalen, afstoten
Een spel met een wrange nasmaak
Tot je me halthoudt
En dan nog zalig zorgen voor een vervolg
Van dit eenzame vrijen
Geconsumeerd in het verlangen
Naar de ware werkelijke toewijding

I. Esje






Sla me hard,
Sla me harder,
Sla me
Tot mijn longen
Leeg

Alleen ...
Dat ik naar je kijk en weet
En voel
En denk
En geloof

Dat ik beter kan

I. Esje



Weet je nog ?
Toen de wind ...
Je rok deed opwaaien
En je mij een blik gunde
op vrouwelijke kracht
Weet je nog ?
Toen de zon ...
Jou kleurde en ik zag
dat je nog witte plekjes had
Weet je nog ?
Dat ik mocht ontdekken
Welke kracht
Er schuilt in
onontdekte plekjes ?

I. Esje


En nu alles is gezegd,
en alles is geweten
kom tot rust
adem diep in
adem diep uit
en denk aan wat volgt

i.esje

De regisseur geeft huiswerk : elke dag je tekst bekijken en goed op tijd gaan slapen. Nergens blijven plakken en niet te veel alcohol.

Ik denk : Dat zal ook wel goed zijn vanaf maandag zeker ?
Zwaar feestje gisteren ... black out en al !
Auuuuuuuwwww !

Vanmorgen had ik 'em : mijn eerste dakloze.

Hij lag te slapen in het portiek van een Indische winkel. Zijn schoenen stonden netjes naast hem. Zijn donsdeken had hetzelfde motief als het mijne 20 jaar geleden. Zijn hoofd was onzichtbaar onder dat deken verstopt.
Als je een bed onder hem zou schuiven, kon hij zo in een slaapkamer liggen.
Dat was zo niet.
Het was koud, nat en hard. Ik stopte met stappen. Ik was de enige, iedereen ging verder aan zijn eigen tempo. Wat kon ik doen ? Niets, helemaal niets ?

Ik heb aan hem gedacht tot ik op het werk was.
Werken rond mensenrechten ... in een stad waar daklozen 'wonen'. Klonk vandaag ietwat ironisch.

Gas !

Brandweerwagens, amubulances, verbaasde mensen op het plein.
Er is een gasgeur waargenomen, gelieve het gebouw te ontruimen.

Uiteindelijk zijn we dus gaan 'brossen' in de kapitein Zeppos. Ligt dat toch wel zeer vlak bij mijn werk, zeker.
Uwe, als ge eens vrij zijt tijdens de middag ;-)

En lap erop

Manlief wil mij een laptop kado doen.
Nu ja, ik wil graag een laptop en manlief vindt dat we die moeten kopen en ik vind dat hij mij dat kado mag doen. (over dat laatste zijn we nog niet uitgesproken)

Hij heeft het me een paar jaar geleden écht als cadeau aangeboden maar toen was ik zo dom hem te bedanken.

Wij kopen, met gemak, computers in den Aldi, de Makro en consoorten. Manlief kent er, in mijn ogen, genoeg van om geen kat in een zak te kopen.
Het probleem bij de laptops is hun klavier : namelijk azerty.
Ik werk sedert een tiental jaren thuis altijd met een qwerty-klavier. In school verander ik mijn toetsenbord en typ ik blind.
Azerty lukt me wel (daar heb ik het op geleerd) maar qwerty is vele, vele en veler gemakkelijker.

Naar 't schijnt is een Apple ook vele en vele gemakkelijker. Mmmm ... ook daar zijn we nog niet over uit. Manlief vindt dat ik dan een Apple laptop moet kopen.
Nu ik 2 dagen per week op zo'n fruitige computer zit te tokkelen, besef ik dat het verschil niet zo groot is als ik vreesde. Toch ken ik de shortcuts (vooral wat accenten, pagina-instellingen betreft) op een pc veel beter.

Ach, wat een hoofdbrekende zorgen, niwaar ?

6

Ik ben op zoek naar sites waarop je rechten-vrije foto's kan vinden. Voor ik rotte tomaten naar mijn hoofd krijg : het is voor het goede doel !

De stem van deze man doet me geloven in zonnige dagen, blauwe wolken, lieve lachjes, veel liefde en alles wat romantisch, sentimenteel en vooral blij is.
Op het randje van ... maar hij doet me denken aan Frank Sinatra en Harry Connick jr. in één. (de looks van Sinatra en de stem van Harry (hahaha))

Dat jaren 50 gevoel is zo happy, dat ik gelijk wat minder ziek word. Alles afgezegd, ik blijf thuis vandaag.
Bloggen enzo ;-)

Circus van de zon

De zon schijnt. Twee uur in de (pijnlijke) stoel van de schoonheidsspecialiste kan me toch wat beter doen voelen.
Dan linken we maar met veel liefde !
via Watmijopvalt

Waarschuwing : klaag en zaagpostje !

Ik voel me net als in het eerste jaar moeder-zijn. Mijn hoofd bonkt, ik heb keelpijn, mijn spieren zeuren ...
In 4 nachten tijd ben ik 3 keer moeten opstaan voor zoonlief. Allerlei toestanden waardoor ik dus erg onderbroken sliep. Met als gevolg : ZIEK !

Ik mag niet ziek worden, NU. Mijn stem moet ok zitten, mijn spieren moeten in vorm zijn, en vooral de spirit moet op en top staan !

Niet, dus ... Ik heb een keidrukke dag voor de boeg en ik zie er niet veel van terecht komen ...
Snotter, snik, snuif,....

Aan alle geïnteresseerden :
op donderdag 25 oktober vragen wij try-out-publiek. U probeert ons en wij proberen u ?!
U kan zich -gratis en voor niks- onderdompelen in onze muziek, sketches, conferences, dansjes, ....
Komt dat zien, komt dat zien.

ps. Het wachtwoord is Tantieris ;-)

Amaiaiaiai !
Om half tien 's morgens vertrekken en pas om half 10 's avonds een friet van de frituur kunnen eten bij terugkomst in je eigen huis.
Pfff... het komt dichterbij en repetities beginnen te wegen.
Nog 14 dagen en dan ben ik gestorven !

Ik had het niet verwacht (o, eeuwige twijfel aan mezelf) maar ik doe het best goed op mijn werk. Ze vinden me goed ... ja, dat vinden ze.
En ze zeggen het.
Dat is toch wel een klein (?) verschilletje met mijn vorige job !

Is het mogelijk ?
Is het echt ?

Ik heb niet zo veel te zeggen. Ik lijk wel uitgepraat. Of kan het zijn dat het openbaar vervoer en dat -nog steeds vervelende- vroeg-opstaan me parten speelt ?
Misschien komt het wel omdat ik de hele dag achter de computer zit.

Ik ben een beetje uitgetoetst ...

Mijn duim is dik. Helemaal gezwollen. Met een pijnlijke buil in het midden.

Ik ben gisteren naar het concert van The Police geweest.
Ik zat vlak achter een houten balustrade.
Stewart Copeland is een fantastische drummer.

Met andere woorden : ik heb een heel concert zitten meedrummen op de houten balustrade vlak voor me. Vandaar de dikke duim. Ik 'geniet' nog steeds.

Ik kan mij perfect fout kleden. Heel goed ben ik daarin !
Ofwel is het bij mij zomer of wel winter. De tussenseizoenen zijn kledingsgewijs niet aan mij besteed. Dat zag ik vandaag in de plaatselijke supermarkt.
Terwijl er terug blote benen, knieën en schouders te zien waren, stond ik in met mijn zwarte rok, zwarte t-shirt en daarop zwart truitje en jas aan te schuiven aan het vlees.
Winter in het leven van Tantieris ... zomer daarbuiten.
Dus we veranderen vandaag maar van garderobe. En we gaan fietsen !

Gehuild en gelachen.
Beiden met tranen.
Gesnikt ...
En mekaar maar vastpakken. En troosten. En aanstompen van de slappe lach.

Ik zie haar zo graag. Ze is mijn maatje, wat ik ook zeg of doe. Ze maakt mijn leven mooier en rijker en voller en alle bondzondernaamclichés die er ook maar bestaan.
Kortom, K., blijf bij mij want met jou kan ik zonder moeite doorgaan.

Keigraaf :
- dat ik nu met Mac moet leren werken
- dat ik word bewonderd voor mijn kennis van internettoestanden/sites/gebruiken (mhoehahaha)
- dat ik alle dagen langs het Rubenshuis wandel
- dat ik eigen visitekaartjes krijg
- dat ik een automatische handtekening onder mijn mails heb (mét titel)
- dat ik thuis mag werken
- dat ik leer skypen

Awoe :
- aan het openbaar vervoer
- aan de ellenlange files op de E34
- aan zoonlief maar 1 uurtje per dag zien
- aan vroeg opstaan

Vind ik mezelf ineens met twee vreemde mannen in en aan mijn wagen, duwend op de koffer, lopend en rennend in het midden van een straat, mét de slappe lach die ik wanhopig probeer in te houden.
Batterij plat, zomaar ineens.

Vanavond repetitie, morgen gaan werken en 's avonds naar het concert van Ronny Mosuse, ik ben toe aan een werkende wagen !

Heimwee

Ik ken mijneigen ...denk ik

Voorspelbaar ... na 37 jaar word ik dat. En ik vind dat niet erg.
'k Zou zo zeggen : eindelijk word ik het. Al jaren ben ik op zoek naar mijn eigen handleiding. Mijn omgeving is dankbaar dat er enigzins een klein recept bij mijn doen en laten wordt gevoegd. De errata krijgen ze meestal pas na datum.

Dus nu zit ik in de dip. Geen saus maar downtown-mood. Altijd na de euforie. Weet ik nu al wel, jaha !
Het leuke is dat, na die 37 jaar, mijn dipjes wat minder down worden. Het is gewoon een algeheel gevoel van kabbelen. Mijn leven kan kabbelen, rustig, stil, bijna tevreden.
Vroeger had ik daar een gloeiende hekel aan. Ik leef voor kicks. Niet in de bungeejumpingregio maar eerder de emotionele rollercoaster-stijl. Ik zoek het emotionele gevaar op ... waarom ? Dat vraag ik mezelf achteraf ook altijd af.

Het is dat de 'highs' zo zalig zijn. Het is dat het zo'n zeer doet als je valt. Au, diep, dieper, diepst.
Vandaag zijn er weer allerlei factoren die me vroeger naar het diepst zouden brengen. Maar ik voel dat de euforie nog doorspeelt. Ze krijgen mij er niet onder. Ik blijf staan en zal doen wat ik wil doen.
Het gevecht is zelfs overbodig. Er is dat kabbelen ...

Zou dat kunnen dat zelfvertrouwen in het grondwater zit ? Geef mij maar een overdosis.

HELLUP !

Onze gitarist is serieus ziek gevallen en kan niet meer meedoen...
Van een ramp gesproken ?!

Kent u iemand die op 26/27/28 oktober vrij is om gitaar te spelen in het Turnhoutse ?
Eeuwige dankbaarheid zal u te beurt vallen.

Eerste werkdag

Dat was een leuke eerste werkdag : die er uiteindelijk geen werd.
Mijn directeur (nieuwe, dus) heeft vanmorgen een auto-ongeluk gehad en was bijgevolg niet aanwezig.
Nadat ik de hel van het openbaar vervoer had doorgeworsteld, vond ik mezelf dus in de gietende regen op de drempel van mijn nieuwe werkplaats. Dat was niet om te lachen. Wat te doen ?

Ik ben maar met mezelf iets gaan eten. In bistro Tien voor Twaalf waar er een menu van Wappertien op de tafel ligt en je servetten van de Rubens Inn krijgt ... (Echt Antwaarps theater misschien ?)

Dan nog wat winkels gekeken. Gucci, Sonia Rykiel, Mango en H&M, het ene om te kwijlen het ander om te kopen.

Antwerpen is mooi, dat is een feit.
Ik ga daar graag werken. Als ik er ooit aan een job kan 'beginnen' natuurlijk.

Slecht voorteken ... neuje ! Geloof ik niet in.

deze vrouw werkt !

Zodadelijk ga ik mijn kleren klaarleggen voor morgen. De ontbijttafel staat al gedekt, spullen van zoonlief liggen klaar. Moet nog een boekentas zoeken en de uren van de bus afprinten.
Spannend ... het lijkt wel mijn eerste schooldag.

Dank je wel aan alle lieve mensen voor de smsjes en de telefoontjes om me succes te wensen !

Mag je 2 keer raden welk nummer klonk toen ik vanmorgen naar de bakker reed ?
Jongens, dat wordt goed morgen !!!
(zei ze met angst in het hart en twijfel in de stem)

Zit ik hier ijverig, studentikoos, de doelstellingen en verwachte resultaten van het project te studeren. Weet ik meteen weer waarom ik vroeger nooit markeerstiften kocht. Ik heb er nog steeds een hekel aan. Paarse boebbels met groene uitslag krijg ik ervan.
Zo'n fluoding doet mijn ogen tranen, geeft meteen zin om mijn papieren te verfrommelen.

Heb ik zoonlief's kleurdoos bovengehaald. Maandag zullen ze waarschijnlijk denken dat ik echt wel uit de lagere school kom. Zit ik niks mee in. Ik kan toch lekker mijn tekst studeren.

Deze week gaf iemand de opmerking dat mijn teksten en onze liedjes op die van Mira lijken.
Nu ken ik een aantal mensen die redelijk zot zijn van haar, maar voor mij is haar stijl redelijk onbekend.
Na even zoeken kwam ik bij dit en 'k moet zeggen : dat klinkt goe. Ook qua muziek ...

Maar zover ben ik (nog) niet, misschien in oktober wel ;-)