Mond vol gebit

"Mama, wanneer ga ik dood ?"
"En kan ik dan terug levend worden ?"
"Als ik in de hemel ben, ben ik dan dood ?"

bijna 4 ... wat zeg je dan ?

LAP ! 5 weken terug aan het werken en ik weet al weeral niet meer hoe mijn oksels eruitzien. In de auto doe ik mijn gordel uit als ik achteruit wil rijden. Zoonlief benader ik vanuit kniezit ... Ik kan niet meer naar onder en naar achter. Mijn nek zit POTvast. En dan lees ik over saunabezoek en denk ik : Jaaaaaahhh !
De raad die ik kreeg ("vertrek vanuit je centrum, blijf dicht bij jezelf, heb vertrouwen in jezelf") heb ik blijkbaar weer flagrant in de wind gegooid. Mijn centrum is niet meer zichtbaar (vanuit dit oogpunt) en mijn vertrouwen in mezelf neemt antarctische temperaturen aan.
En TOCH blijf ik op zoek gaan naar een ander job. Ondanks de druk die er wordt uitgeoefend van dat vooral NIET te doen. (bij elke hoofdletter 1 stamp op de grond)
En eerlijkheidshalve ... misschien komt de grootste druk van mezelf ???

Als geen ander weet ik dat 'first impressions' dikwijls heel fout zitten. Binnenkijken bij mensen mag niet altijd zomaar. Muren staan sterk en stevig. Zoals ook bij mij. Ik hou niet van 'eerste indrukken' die alles bepalen.

Toch bega ik dikwijls zelf die fout. En zelfs zo erg dat ik moeilijk ervan afstap. Ik kan iemand op het eerste zicht meteen 'niet uitstaan'. Of ik vind iemand al van bij het eerste contact absoluut 'adorabel'.
En ik ken de mensen geen van beiden echt persoonlijk. Wat maakt zo'n eerste indruk ? Als ik het wist, ging ik het bottelen en werd ik schatrijk... Veel mensen stellen zich die vraag.

Van onderstaande meneer had ik, midden jaren 80, het absolute idee dat het een vies, vettig ventje was. Toen ik, eind jaren 90, een passionele relatie kreeg met een hevige fan, herzag ik mijn indruk toch niet meteen. Door het beluisteren van zijn teksten, kwam ik tot inzicht. Iemand die zulke mooie teksten kan schrijven, is onmogelijk louter een pervert van het zuiverste water.
Zeker als ik dit clipje bekijk : Wendy met wat rimpeltjes, Prince nog steeds zijn eigen magere zelf ... dat vind ik bijzonder sympathiek. Als je weet dat deze samenwerking al kan tellen van eind jaren 70. Vrienden, dat zullen ze dus wel zijn.
En mensen die trouw blijven, liggen bij mij in een hoge schuif. Vriendschappen zijn dikwijls belangrijker dan liefde, en toch ook niet altijd ?!





Luister naar tekst, goed jongens !

Kom buiten met taart en brood. Passeer 75-jarige met grote plant.
Hij roept : "Gij hebt het eten en ik heb de bloemekes"
Ik lach en antwoord : "Willen we iets gaan drinken ?"
Gezamelijk gelach en geknik.

Mildheid ?

Milde personen ken ik weinig. Ik schijn me te omringen met drang und sturm-mensen. Passioneel en dat duidelijk tonend.
Goed, goed ... denk ik dan. Ik heb jarenlang in een omgeving geleefd waar de enige passie eruit bestond om zich zaterdagavond in een Vlaanderse parochiezaal zo snel mogelijk str...zat te drinken. Hersenloos plezier om vooral dat ene goede gesprek uit de weg te gaan. Daar was ik als de 'tang op het varken'. Doodongelukkig en daar niet voor uit komend.
Die gedreven mensen kwamen later, en waren een verademing voor mijn jeugdig gekwetste ziel.

Maar soms verlang ik naar mildheid. In mezelf en mijn omgeving. Gelukkig heb ik daar 2 schoonzussen lopen die de definitie van het woord hebben uitgevonden. Het zijn dan ook aangetrouwde ... de zussen van manlief liggen meer in mijn omgeving. Dikwijls benijd ik J. en A.. Ze lijken zo rustig door het leven te lopen. Ondanks, dikwijls verschrikkelijke, hartverscheurende tegenslagen blijven ze glimlachen. Ze pareren elke aanval, elke inbreuk op zichzelf.
Milde mensen lachen ook zelden zoals ik dat doe : met mijn mond wijd open en schaterend dat je het uit mijn buik hoort komen. Ze 'glim'lachen. En terwijl zij glimmen en ik schater, genieten we beiden evenveel. En toch ben ik dikwijls jaloers. Het is mijn eigen getormenteerde, vechtende karakter dat meestal voor frustratie en problemen lijkt te zorgen.

Vandaag is echter de dag van de mildheid. Ik heb zin om de wereld te omarmen, mijn diepste bond-zonder-naam-, oxfam-, en wat-is-de-wereld-mooi en wat-zien-we-mekaar-toch-graag-minded ikje los te laten op alles en iedereen. Maar vooral op mezelf. Ik zie u graag ... en ik vind u tof ! Ik vind u knap en slim en grappig en mooi, zo mooi. Willen we iets gaan drinken ?

Poëzie en stilte

Er zit een dwars trekje vanbinnen,
niet iedereen ziet dat op het eerste gezicht,
maar in plaats van woorden vandaag,
giet ik noten en stilte in gedicht.

Hier zit kracht in, en stilte ook ...

Zoek dekking

De kogel is door de kerk : als u ergens een job weet waarbij je met leuke mensen mag brainstormen rond leuke, creatieve ideeën met voldoende vrije tijd om op adem te komen en voldoende uitdaging om grensverleggend mezelf te zijn (en ook ongeveer 600 tot 2000 euro opbrengend) 1 adres : www.tantieris.blogspot.com

Ik ben ZOEKENDE !

Niet slim

Niet slim om met pas nieuwe schoenen drie uur in Turnhout rond te lopen om drie winterjassen te kopen.
Niet slim !

Stokje van Vuur. Bijna mijn mond verbrand. Een zelfportret, zonder te veel nadenken, onmiddellijk gemaakt ...
Ik werd me ineens pijnlijk bewust van moederlijk rode ogen (kleuter in huis), niet-verdwijnende rimpelbanen om mijn mond (veel lachen en huilen), een bovenlip die dringend onthaard moet worden (hee, kom eens onder die stoel vandaan, heren !) een dubbel kin die zakneigingen vertoont en dus dacht ik : Jeeeeeeetje ! En als ge dan al dat schoon, jong, strakgeveld volk ziet ... maar allez dan ...
Hierbij is het er dan toch, Wiske lacht, Wiske huilt, ja,dat ben ik dus wel ! Bewust wazig, want wazig wil ik wezen.
Hee Molady, Ianna en Ebelien, wat dachten jullie ervan ?? (lieve glimlach met wegtrekkende dubbel kin en diepgroevende lachrimpels)

Mijn naam op de flap van een boek ...
Daar ben ik al mee bezig sedert het derde studiejaar. Soms kom ik die volgeschreven atoma-schriftjes nog wel eens tegen. Vol met dramatische verhalen over liefde en verdriet. Als ik het nu terug bekijk, zit ik eerder in het Bouquetreeks-genre. Toen liet ik het vol trots lezen aan al mijn vriendinnetjes en was zwaar op mijn tenen getrapt als ze wat opmerkingen hadden. Tja, lange tenen en gebrek aan bescheidenheid was reeds een kinderziekte.

In ieder geval : ik zou beroemd worden, ontdekt worden. Men zou 'mij lezen', mijn woorden werden belangrijk genoemd, mijn mening opportuun ! Ik zag het helemaal voor me.
En toen kwam het leven, liefde en verdriet in de weg staan en ging ik bloggen. Met alle respect, maar dat is maar klein bier ...
Zij deed het wel, en goed ! Lesgeven, toneelspelen én schrijven, en daarbij nog heerlijke etentjes fabriceren (alhoewel haar M. daar erg bij helpt).
Go, Brigitte, go ! Ik benijd u wel, maar ik zie u graag ...

Zalig is het, daar waar wij wonen.
Veel groen, rustige buurt, wandelpaden, weilanden, midden in het bos. De schaduw van de bomen was heerlijk, deze zomer. Nooit was het hier snikkend heet. Echt zalig dus...
Behalve wanneer je merkt dat er zo'n prachtige boom omgevallen is op de electriciteitsdraad op een goede 5 meter van je dak. De rolluiken rammelen en eeuwenoude eiken heen en weer zwieren als een springtouw op een meisjesspeelplaats.
Het geluid is luid, erg luid. Natuur speelt niet meer, het is menens. Nietig, dat zijn wij en ons kleine huisje. De brandweer is verwittigd. Maar ze hebben het druk. Overal in de buurt is er wel iets aan de hand. De wind heeft vrij spel, het bos is van hem, niet langer van ons.
Het lijkt alsof ik ineens liever in de stad wil wonen.

Pijn

Dit lied heb ik ooit gezongen voor iemand die ik toch 10 jaar erg graag heb gezien. Het terug beluisteren was lange tijd een KO-moment.
Dankzij J en A en mijn liefste neefjes Rikea, fff en denjames mocht ik het loslaten en even het cliché ervan bekijken. Het werd minder mooi en terug prachtig. Het is nu terug van mij, niet langer van die 'ons'. Koesteren is goed, loslaten soms beter.

Mis(s)match

Het beste van mezelf : dat geef ik met volle overgave. Badend in het zweet, droge mond van het mee(brullen)zingen, zere lippen van het lachen en plezier maken.
Ik ben geen discotheekmateriaal, alhoewel ik me daar graag laat gaan.
Neen, mijn oksels zijn niet zichtbaar vanonder mijn rok, mijn boezem wordt niet in een minuscuul kanten bh-tje gepushd, mijn laarzen komen ook niet toch halverwege mijn billen. En mijn make-up is, zeker na een viertal goede dansnummers, onzichtbaar !

Gisterenavond, na de nieuwjaarsreceptie, met de collega's een stapje in de wereld gezet. Nu ja, de wereld ? Deze is zeer beperkt onder mijn dierbare medewerkers. Als oudste van de groep begeef ik me niet langer elke zaterdag in kleurrijke danszalen. De balzalen uit mijn jeugd zijn allang vergaan tot stof en asse.
Desalniettemin kan ik genieten van een leuk 'airke' met aangenaam gezelschap. Ik brul zelfs met volle goesting "Paradise by the dashboardlight" mee indien mijn muts ernaar staat.

Als puber was ik van dezelfde ingesteldheid : shake that body until you drop.
Toch was ik een vreemde eend in de bijt. Net als gisteravond. Het besluit is gemaakt : mannen zijn bang van felle vrouwen. Je glimlach moet alleen je tanden laten zien, niet het huigje in je keel. Je armen mogen tijdens het dansen niet boven je schouders uitkomen, je voeten verzet je maar een halve meter buiten de omtrek van je heupen en zeker niet hoger dan 20 cm van de grond. Je hoofd dient heen en weer te schudden en niet af en toe in je nek te belanden. Je maakt geen onverwachte bewegingen en shakira -neigingen zijn alleen toegelaten op nummers die effectief door haar worden gezongen. En luidkeels meezingen is volledig uit den boze, behalve als het gaat over 'lief klein konijntje'.
Je zoekt alleen oogcontact indien je geïnteresseerd bent in sexuele handelingen. Een goed gesprek heb je zelden, je stelt ook geen persoonlijke vragen (buiten misschien : Kom jij hier wel meer ?). En je hebt steeds op elegante wijze een longdrink (bestáát dat woord nog ?) in je handen. Die hef je ter hoogte van je borsten, kwestie van dé blikvanger even aan te halen.

En toch was er gisteren een jongen die erg graag met me wilde dansen. Hij was 17 !!!!! En bijziend waarschijnlijk.

Kwalijke geurtjes

Niet slim : koken terwijl je een 10-tal meter verder zit te bloggen. NIET slim !

Soms laat ik me "iets in mijnen bak schuiven". M.a.w. dan zit ik op een bepaald moment te zwoegen, te werken, te denken op iets dat ik eigenlijk helemaal niet wilde doen, maar dat me door iemand anders in mijn strot werd geduwd. Assertiviteit is een cursusitem dat hoogste prioriteit heeft, ik weet het, ik weet het !

Wat sommigen als tweede natuur hebben, krijg ik er met ouderdom, wijsheid, stomme stoten, butsen en builen niet ingestompt. Altijd is daar dat enthousiasme dat zegt : "O, ik zal dat wel doen." Onder het motto : als ik het zelf doe, is het tenminste zoals ik het in gedachten heb. En zo van : als ik het doe, vinden ze me wel een toffe.

Voor u wegzapt uit plaatsvervangende schaamte, o contradictus in terminus, ik heb wel een visie die ik met hand en tand verdedig. Ik kan de briesende leeuwenhuid goed verdedigen. En ik bijt, o ja, ik bijt ...

Maar nu zit ik dus weer met een in-mijn-bak-geschoven-situatie en ik denk : LOOPBAANONDERBREKING, SNAKKERDESNAK !

Of hoe oude directeurs zeer gemist worden !

En toen kwam de glimlach

spontaan om mijn lippen, tevoorschijn. Zo eentje van oor tot oor ...
Een mens wordt af en toe graag gestreeld ...
Tantieris nog liever !

Deemster,
deemster,
zo light als Beemster,
ik deemster hier weg,
geen viewers
geen lezers
wat is dat hier, zeg ?

Erg fijn ....

om te horen dat je onmisbaar bent. Dat alles staat of valt met jouw aanwezigheid. Dat jij de frisse bries bent. Dat jouw enthousiasme mensen in beweging zet. Dat men jou graag ziet. Dat je nodig bent. Dat je onmisbaar bent.
Wel een groot pak zout nemen, als dit wordt gezegd net na je vraag of je loopbaanonderbreking kan nemen !

Zappen

Van hier naar daar
en terug
en weer terug
en terug
en terug
en weer weg
want ik ben mottig
mottig van het moeten
moeten kiezen
moeten beslissen
en het dan toch weer
toch weer
niet weten
wat weer
te moeten
kiezen

Wij hebben een huis. Een groot huis. Geen villa of paleis en als je het ziet staan lijkt het zelfs klein ! Maar de afstand tussen manliefs studio en onze slaapkamer (waar mijn computer momenteel staat) is me te groot. Elke keer als het eten klaar is moet ik toch een aantal meters gaan om dat te melden.

Dus ... we zijn aan het chatten ! Manlief zit al veertien dagen verstopt in zijn eigen plekje. Ik zie hem enkel om te eten of als zoonlief (die iets meer mag als ik) indringend om aandacht vraagt en manliefs heiligdom binnendringt.

Nu ben ik niet zo'n chatter. Ik doe het trouwens nooit. Het stoort me als ik werk, dan kan ik mijn aandacht er niet bijhouden. Maar nu zijn we dus toch bezig.
En eerlijk gezegd, het is wel leuk.
Ik leer manlief op een hele andere manier kennen. (hahaha)
Misschien maken we wel eens zo'n geheime internetdate ??? Goed idee !

Na 5 weken thuis zitten (=ziek zijn + kerstvakantie) voelt het alsof ik morgen ook examens moet doen. Weer werken !

Angel Eyes

Jennifer Lopez vind ik nu niet meteen de moeite. Maar als Jim Caviezel begint te huilen, huil ik mee. Tjonge, tjonge, wat een mooie man ! Die kan mij ZEKER krijgen !

geheimen

Een paar jaar geleden maakte ik met een vriendin een afspraak : als er mij en manlief iets overkomt, maak je eerst die schuif in de slaapkamer leeg, voordat mijn moeder binnenkomt.
Iedereen heeft toch wel een aantal zaken in huis die niet voor de ogen van je ouders zijn bestemd.

Het is dan natuurlijk niet echt slim om grote schoonmaak te doen met behulp van je moeder. Pfieuw !

Geen speciale boodschap, gewoon uit de bol gaan !

Het vervelende van bloglines is dat ik op den duur niet meer weet of ik nu reply op die blog of niet. Ik reply namelijk niet zomaar bij eender wie (klinkt het vrij arrogant). Nietes !
Bij blogs waar ik al dikwijlser (tantieriswoord) reageer, ben ik veel familiairder (ook tantieriswoord) dan bij andere blogs. Er zijn er een aantal waarop ik echt niet reageer, omdat ik nogal geïntimideerd ben door de blogger in kwestie, (of al eens ben afgesnauwd). Die ken ik nogal van buiten.
Maar sedert mijn ontdekking van bloglines (tja, dat heb ik dus wel ontdekt, hee) heb ik toch wel een groter aantal blogs gevonden. (Ik ben net Columbus vandaag)
En weet ik het dus af en toe niet meer ...
Misschien gewoon maar mijn vriendelijke zelf zijn en zonder terughoudendheid reageren. Euh ... Vriendelijke Zelf, waar ben je ?

Even wachten, omdat je ziet dat er achter de Renault Clio van die toffe madam geen andere voertuigen komen.
Sympathieke buschauffeurs binnen de bebouwde kom : ik apprecieer dat !

Man, man ... wat zijn schoenen duur. Zelfs tijdens de solden !

You are The Chariot

Triumph, Victory, Overcoming Obstacles.

The chariot is one of the most complex cards to define. On its most basic level, it implies war, a struggle, and an eventual, hard-won victory. Either over enemies, obstacles, nature, the beasts inside you, or to just get what you want. But there is a great deal more to it. The charioteer wears emblems of the sun, yet the sign behind this card is the moon. The chariot is all about motion, and yet it is often shown as stationary. It is a union of opposites, like the black and white steeds. They pull in different directions, but must be (and can be!) made to go together in one direction. Control is required over opposing emotions, wants, needs, people, circumstances; bring them together and give them a single direction, your direction. Confidence is also needed and, most especially, motivation. The card can, in fact, indicate new motivation or inspiration, which gets a stagnant situation moving again.

What Tarot Card are You?
Take the Test to Find Out.

Wat ik wel leuk vind aan het begin van het jaar, is het lezen van allerlei horoscopen, voorspellingen .... Ik heb nog een boekje liggen van 1984 waarin werd gezegd dat mijn stoutste dromen gingen uitkomen. Ik hoef waarschijnlijk niet te zeggen dat dit niet zo was. Maar toch, dromen is leuk !

De tarotkaart hierboven past me echt wel. In een ver verleden heb ik me daar intens mee bezig gehouden. Ik was bij wijze van spreken de 'waarzegster' van onze klas. Spijtig dat ik er nooit geld voor vroeg. Ik had rijk kunnen zijn. (Haha!)

Zit ik daar ineens achter het stuur te huilen, zo te janken dat het pijn doet. Niet vanwege veel alcohol of ouwejaarsambras ... neen, echt niet.
Ik durf het bijna niet luidop zeggen, maar ik vind deze dagen niet fijn. Goede voornemens maak ik me allang niet meer en niet uitgekomen dromen evalueer ik ook niet meteen op deze momenten.

Het is dat ik sommige leden van mijn familie gedurende het jaar wat mijdt en dat zoiets met deze dagen niet mogelijk is. En elke 1ste januari voel ik mij daar schuldig over en kan ik 'bleiten' van miserie. Als je dan hoopvolle ogen ziet ( kent ge me nog ?) en bevende handdrukken (ik weet nog wie ge zijt) krijgt, daar kan zelfs de hardste keikop niet tegen, volgens mij.
Jongens, zo'n verdriet van jaren, dat er dan altijd uitkomt. En Meisjes, het is dat ik daar geen goesting in heb. Morgen is het weer een gewone dag. Ben ik effe blij !