Boek 1

Paul De Wit, gehuwd met Mieke, vader van Mirjam en Hanna, is een Nederlandse Jood. Of is het een Joodse Nederlander ? Hij weet het zelf niet, zijn beide ouders zijn overleden gedurende de Tweede Wereldoorlog. Paul geeft les, geschiedenis, maar vindt zijn draai niet in het docentenwereldje. Hij vlucht naar Parijs, om verder te schrijven aan een thesis waar hij al tien jaar aan werkt. Daar ontmoet hij Paulien, een Franse studente. Hij stelt zich voor als Philip, en zo zal ze hem blijven noemen.
Paul maakt een foto van haar, op de Place de la Bastille. In de achtergrond een man. Een man die erg lijkt op Paul. Wie is die man ? Paul ontdekte op zijn 23ste dat hij waarschijnlijk een tweelingbroer, Philip, heeft. Hij noemt de man Philip. En gaat op zoek. Op zoek naar zijn broer. Op zoek naar zijn verleden...


Kan u nog volgen ? Ik niet ! Ik las dit boek in 2 a 3 uur uit, maar het deed me weinig. Soms ben ik meer het Story-VTM-type : alles moet duidelijk geplaatst worden, mensen blijven wie ze zijn en veranderen niet halverwege het verhaal van naam, en indien mogelijk ook een duidelijk einde, liefst goed.
Dit is een boek dat ik in het middelbaar zou moeten gelezen hebben. Sindsdien ben ik voorgoed bedorven voor de Literatuur. Ik heb mijn portie Harry Mulisch en Marga Minco en Ward Ruyslinck wel gehad.
Er wachten mij nog een aantal Leon De Winters ... ik hoop dat ze beter zijn dan dit boek.
Paul eindigt met een zoektocht naar een persoon die nu ook ineens Paul heet. Maar hij draait halverwege om en gaat terug naar Parijs, ik denk naar Paulien.
Tja, dan vraag ik me dus nog de hele nacht af, hoe zou het met Paul en Paulien en Philip en Mieke zijn ????
Vindt hij zijn broer nog ? Waarom schrijft iemand een boek die ergens en nergens over gaat ?

Leon De Winter : Place de la Bastille

De kick van de drums

Drums, ik kick erop. Zeker als het klikt !
In deze twee nummers is het vooral de klik.
Ik ontdekte dat ik de nummers blijkbaar vooral daarom goed vind...

Trouwens, Ivo, wanneer zingen we dat nog eens ??? Ik beloof dat jij mag drummen ;-)

Opgepast, Youtube-post

Hoe je me nooit met kerst-gekregen-centjes mag loslaten in een Free Record Shop !!!
Naked on the Inside van Laura : alhoewel ik haar Engels niet meteen op en top vind (ze klinkt echt wel Vlaams), vind ik haar muziek heel internationaal. Ze bewijst ook dat je niet de ideale maten moet hebben om een straffe madam te zijn. Vandaag wordt ze 21 dus een echte madam is ze nog niet. Ik dacht al een hele tijd erover om haar cd te kopen, zij is de enige waarvoor ik een sms-je stuurde bij Idool. En dat doe ik dus niet gauw, hee !
Modern Classics, the greatest hits van Paul Weller. Niet alle muziek van Paul Weller kan me bekoren. Toch vind ik hem al heel lang goed. Het eerste liedje dat ik opnam (op een cassetje op mijn cassetterecorder van mijn Plechtige Communie) was van The Jam, zijn groepje in 1982. Ik vond hem toen iets rebels hebben ... dat vind ik nog steeds. Ik denk dat hij geen gemakkelijke meneer is, hij heeft iets streng over zich. Getormenteerd ... dat is een passend woord. Als ik Wild Wood hoor, krijg ik kriebels en You do something to me, geeft me kippenvel. Hij doet dus iets met mij, die Paul Weller.
En dan de soundtrack van Mona Lisa Smile. Dat zag je natuurlijk al van ver aankomen !
En nu zijn mijn centjes niet helemaal op, hoor, alleen niet besteed aan datgene waarvoor ze waren bestemd. (nieuwe winterlaarzen)
Maar wat is een mens met winterlaarzen die slechts 1 jaar en als het goed is 2 jaar, meegaan. Terwijl muziek tijdloos en eeuwigdurend is ... Aha !

Papa Wej

9 Jaar geleden is mijn 'nonkel' gestorven. Hij heeft 's nachts een ongeluk gehad en is pas na een 4-tal uren gevonden. Hij lag naast de autostrade, niemand zag hem.

Hij was eigenlijk 1 van mijn beste vrienden. En in veel zaken mijn grote voorbeeld. Dankzij hem werd ik lid van Amnesty International in het vijfde leerjaar. Mijn klasgenoten wisten amper wat dat was. Op mijn twaalfde kreeg ik 3 platen : OMD, Men At Work en The Pretenders. Niet echt muziek voor een twaalfjarige, maar ik vond het schitterend. Mijn eerste optreden ooit gezien was met hem. De toenmalige LSP-band. Toen dronk ik mijn eerste (en tevens laatste) pintje. Als ik thuis conflicten had, pakte ik mijn fiets en trok naar hem. Ik gaf hem een speciale naam, uitgevonden toen ik drie was : Papa Wej... Hij droeg hem als een titel. Kijk maar eens op de achterkant van de cd's van Won Ton Ton : Papa W-productions. Daar was ik wel het meest trots op, denk ik.
Hij was een beetje mijn tweede papa. Toen ik een grote verandering in mijn leven wilde ondernemen, was hij de enige met wie ik daarover sprak. Gelukkig maar, drie maanden later was hij er niet meer. Hij steunde me in alles wat ik ondernam. 1 keer hadden we een conflict : toen ik trouwde. Hij wist dat dat niet goed zat, hij heeft me gewaarschuwd ... en spijtig genoeg ook gelijk gekregen.

Ik mis hem regelmatig. Zeker met deze dagen, als we familiaal bezig zijn. Mensen die erbij horen, zoals hij, mankeren je dan nog erger ...
Ik vind het zo spijtig dat hij manlief en zoonlief nooit kende. Hij had het goed met hen kunnen vinden. Daarom dat ik onze zoon ook naar hem noemde. Ik hoop dat hij dezelfde passie, humor, koppigheid en volhardendheid heeft.

Vandaag mag ik erven van hem. Geen geld, maar hetgeen dat hem het dierbaarst was van al, zijn boeken. Zijn dochter (mijn nicht, dus) is na 9 jaar zijn boekenkasten aan het leegmaken. En ze dacht aan mij ... hoera !
Dus mag ik hier kiezen : : De lenige liefde van Herman De Coninck in een uitgave van 1969, Een voetreis naar Rome van Bertus Aafjes uit '62, La porte étroite van André Gide, met overal in zijn handschrift waar hij het boek kocht en van wie hij het kreeg. Met hier en daar een kaartje erin van vrienden. Met vertalingen van passages, een Franse woordenschat, een gedachtengang erbij gekribbeld. Dat alles in zijn speciale handschrift dat ik ken en mis. Het doet me weer pijn.

En soms denk ik (heel even) : dat moet ik L. vertellen, ik bel hem even.
Tot ik me realiseer dat het niet meer kan. Nooit meer kan...

De laatste week

Ijdel, egotripper, opschepper, strever ...
het zijn woorden die toch stiekem bij mij passen.

Vandaar deze laatste oproep om te stemmen.
Er zijn een aantal blogs die ik graag wil verslaan. Als een ridder met een draak.

In dit geval voel ik me meer Frodo dan ridder.

Sommigen hebben het streven in de top 5, de top 10 te geraken ...
Mijn enige streven is nog iets hoger/lager te komen dan 44.
Dus, al ben ik niet weggelegd voor de politiek, toch zeg ik : STEM op www.tantieris.blogspot.com.
En als prijs is een droomreis naar Mali altijd erg interessant. Dank U !

Ik was eerst ! Ikke ! Ikke ! Ikke !

Tja, dat kan ik niet laten ! Elk jaar kijk ik. ELLUK Jaar ! En elk jaar smelt ik van ontroering. Zo schoon. En elk jaar denk ik : volgend jaar kijk ik niet meer. Mijn plaatsvervangende schaamte als ze in een aria uitbarsten, na een zwaar gesprek, wordt TE groot. En toch, elk jaar kijk ik.

SSStt ... groot geheim : als kind stond Christopher Plummer op mijn hij-kan-mij-krijgen-lijstje. Vertel het niet verder ?

Schoeën!

Schoon, hee ? Schoon, hee ? En blij dat ik ben... wat manlief heeft met de iMac, heb ik met de nieuwe tafel en stoelen. Schoon, hee ?

Forget the world

Normaal gezien hou ik niet zo van nummers die 'eentonig' worden gezongen. Dit nummer moet het vooral hebben van de opbouw en de muziek. Maar het is juist het 1tonige dat de tekst naar voor brengt, dat de melancholie duidelijk maakt.
Ik vind dit een indroevig nummer. En dus goed ...

Vandaag is het een orgastische dag. Manlief heeft er al serieus van genoten, maar spijtig genoeg heb ik weinig aandeel in zijn plezier.
Vandaag arriveerde zijn IMac. 24inch !
Voor in zijn muziekstudio (die ook bijna zo goed als af is).
Manlief is in de wolken.
Vandaag is de IMac beter dan sex of vrijen ...
Ik gun hem zijn pleziertjes. Ik heb niet zo'n problemen met een overspelige IMac. (Hopelijk zeg ik dit op het einde van volgende week ook nog)
Tja ... dan zal ik maar wat surfen zeker ?

Ik word beter

Afspraak met manlief : 22.oou. in de living om samen een glas champagne te drinken. Ik voel het : ik ben beter aan het worden ! Jihaaaa !

Verslaafd !!!!

Mycoplasma

Goede tip : Google nooit of te nimmer het moeilijke woord dat de dokter gebruikt om te zeggen wat er mis is. Als het aan google ligt, ben ik nu vatbaar voor Aids, leukemie, Steven-Johnsonsyndroom, Bowelsyndroom, de ziekte van Crohn enzovoort. Joost mag weten welke syndromen dat zijn, maar ik vind de benamingen superindrukwekkend.

Het komt erop neer, dat ik immuun ben voor medicijnen en dat mijn eigen immuniteitssysteem het wat aan het begeven is. Klinkt als Aids, niwaar ????

*hoest zich te pletter van het lachen*

Droom of nachthengst ?

Mijn dromen zijn zeer levendig en waarheidsgetrouw. Manlief vindt het ongelooflijk dat ik 's nacht een heel ander leven heb, met een welomschreven plot, plotselinge levensechte wendingen. Ik kan hem dan ook in geuren en kleuren spannende verhalen vertellen over mijn wild nachtleven.

Soms vraag ik me af of er iets mis is met mijn fantasie. Wat ik allemaal al gedaan en beleefd heb met sommige mensen, dat hou je niet voor mogelijk.

Maar de laatste twee nachten weet ik het zeker : er is iets serieus mis met mij. Ik droom namelijk van bloggers. Geen personen die ik echt ken of soms al eens dagelijks meemaak... neen, bloggers die ik ofwel nog nooit heb gezien of waar ik nog nooit mee heb gesproken.
Het zijn al wel amusante nachtjes geweest !
Eergisteren ging ik op bezoek bij Neneh. Ik had zoonlief meegenomen en kreeg een rondleiding in haar mooie huis. Vooral de traphal vond ik schitterend. Zoonlief speelde met haar kleine opschepper en voor de rest werd ik voorgesteld aan haar man en kinderen. We dronken een kopje thee in haar achtertuin en babbelden honderduit. Nu vraag ik je !!!

En gisterennacht ben ik naar Leuven op stap geweest met Pietel. Die heb ik al wel eens in het echt gezien, maar hij heeft toen amper naar onze tafel gekeken. Hij leest mijn blog niet en zal zeker nooit een comment achterlaten !! Hij wordt het Alfa-manneke van de blogosfeer genoemd, dus ik weet zelfs niet of hij sympathiek is ?
Tja, gisteren heb ik dus terrasjes gedaan met hem. In een sfeervol verlichte stad, met heel veel wijn en sigaretten. Ik rook niet maar afgelopen nacht kon ik een Zuid-Amerikaans land rijk maken ! Ook een leuk gesprek over zijn lief en mijn lief en over het werk enzoverder.

En dan wordt je wakker en denk je : Waaaaaaaaaaaaaaaat ???
Misschien is dat bloggen voor mij niet zo'n goed idee. Als je 's nachts al avonturen beleefd met mensen die je niet kent, waar gaat dat naartoe ??

Nog een weekje thuis ... (de derde week al !!!), zoonlief ook, en manlief tot en met woensdag.
Het is hier een ziekenhuis. Morgen terug foto's laten nemen van mijn longen, ook al voor de derde keer. Want ik blijf maar hoesten ...
Wat wel mooi is : een vijftal kilo's kwijt. Dat is een leuk gegeven voor de feestdagen. Want: waarschijnlijk zijn die er meteen terug aan. Ik snak naar een glas champagne !

Gisterenavond heb ik eens een film He-Le-Maal gezien. Van het begin tot het einde. Niet mijn gewoonte, dus.

Een paar jaar geleden wilde ik heel erg Mona Lisa Smile zien. Maar sedert 4 jaar is de cinema een te herontdekken gebied, dus ... niet gezien.
Het concept sprak me wel aan : een leerkracht in de jaren 50 die conservatieve meisjes eens een levenslesje leert. Zo van dat idealisme vind ik altijd prachtig ... in films (!). In het werkelijke leven overvalt me dat ook wel af en toe.
Enfin ... gisteren zag ik mijn kans schoon.
En heb ik weer geleerd dat hooggespannen verwachtingen soms dingen fout maken. De film viel wat tegen. Julie Roberts is zichzelve : luide lach, spontaan gegiechel, ernstige frons indien gevraagd. De andere actrices zijn volgens mij ook gewoon zichzelf. Ik had niet het gevoel dat er goed geacteerd werd. De verhaallijn is erg dun, en zelfs wat voorspelbaar.De Mona Lisa Smile wordt er wat met zijn haren bijgesleurd.
Ginnifer Goodwin was een verademing tussen de zware gezichten van Julia Stiles en Kirsten Dunst (die ik, sorry, nog nooit echt goed heb gevonden). Ook een leuke verrassing was Tori Amos, die enkele zanglijnen voor haar rekening nam (En Tori Amos vind ik On-Ge-Looflijk GOED).
De hele film heb ik zitten zeggen : "Dat is een goed nummer" "En dit ook" "En dit ook" ...
Met andere woorden, blij dat ik Mona Lisa Smile zag, want de soundtrack staat absoluut op mijn verlanglijstje. (*knipoogt in de richting van bedpartner !* en/of andere geliefden die aan mij willen denken ???)

Zoonlief heeft een dubbele oorontsteking en een longontsteking. Manlief heeft een bronchitis. Tantieris heeft een longontsteking die resistent is aan peniciline ...
En zondag wilden we een gezellige familieuitstap naar de Warande doen. Verdorie, moet ik nu ALLES missen ???

Aan de Audi met nummerplaat VHE 486 :
ik hoop dat uw vrouw op de achterbank aan het bevallen was, of dat u dringend uw zieke moeder naar het ziekenhuis moest doen. Het kan ook dat u zelf met een kogelwonde waaruit het bloed op de zetel gutst, richting kliniek reed.
Anders zie ik geen reden om met flikkerende lichten en getoeter mij attent te maken op uw aanwezigheid. Evenmin kan u mij dan langs rechts voorbijsteken om vervolgens op uw rem te gaan staan bij het zien van een rood licht. (Dat ikzelf al even in de gaten had).
Gelukkig ben ik u kwijtgeraakt na de afrit Berchem ... ik was er echt niet gerust in. Hopelijk alles goed met u ????

't Is niet voor de eenzaamheid, maar voor de beterschap

Bart Peeters is een sympathieke man. Een teddybeer met sexy allures als hij live optreedt. Niet altijd vernieuwend, maar steeds verrassend. "Slimmer dan de zanger" barst weer van de originele teksten, maakt mooie liedjes, en doet glimlachen met weemoed.
Mooie cd, gekregen van een stel mooie mensen, voor 'de longontsteking-beterschap'.
Vitamientjes voor het hart, zijn ook vitamientjes voor de longen.
Dus, al heb ik Sarah Bettens gemist, Bart Peeters kan mijn heupen ook in beweging krijgen. (en meer dan dat)

Ik ben een weirdo

Liesl heeft me 'getagged'.
Dat wil zeggen dat ik 6 rare dingen over mezelf moet vertellen en dan 6 mensen moet 'taggen'. Nu ... 6 rare dingen over mezelf, dat leek niet moeilijk. Tot je ze dan moet verwoorden ? Even toch 'food for thoughts'.
1. Ik klop mijn kruiden altijd in een bepaald ritme op mijn aardappelen. Pampadapampam pampam. Of pampapampapampapam. Of zoiets. Het lijkt iets Gilles de la Touretterig hebben. Tja, ik heb meer van die dingen.
2. Ik bekijk films nooit helemaal. Gewoonlijk alleen het midden. In het begin vanuit mijn ooghoeken, vanachter de computer en dan lijkt het wel interessant. Maar het einde is altijd te spannend.
3. Alhoewel ik erg verslaafd ben aan CSI, CSI Miami, Cold Case, Without a Trace (Jerry Bruckheimer dus), kan ik echt niet tegen spannende films. Dreamcatcher zal ik nooit bekijken, The Sixth Sense ken ik alleen van horen zeggen en Seven heb ik 'gehoord', nog nooit gezien.
4. Ik ben nogal verlegen. En dat vind iedereen raar want ik kom zo totaal niet over. Ik ben eerder lawaaierig en luid. Dat komt omdat ik me zelden op mijn gemak voel bij mensen. Dus hoe harder ik roep, hoe minder ik me voel. Als je me meemaakt in een rustige bui, voel ik me goed bij jou !
5. Ik kies mijn kledij door te voelen. Het stofje moet goed zijn, anders trek ik het niet aan. Dat had ik als kind al. (moeilijk meisje !!!) Ook kies ik zelden voor motieven in mijn kledij. Als het in de stof zit, ok. Maar strepen en ruiten, niks voor mij. Ik hou van dramatische stoffen en dramatische kleuren.
6. Ik onthou de geur van mensen. Meestal kies ik ze daar ook voor. (Blijkt als ik het nu zo bekijk). Als iemand een vervelend geurtje heeft, vind ik er niks aan. Mensen moeten ook warm zijn. Letterlijk. Koude mensen, daar kom ik niet aan. En dat zie je dikwijls aan hun gezicht, vind ik. Een beetje vlezig, weinig hoekig. Neuzen zijn belangrijk. Een mooie neus geeft dikwijls warmte.

Als ik dit zo terug lees, moet ik wel lachen. Wat gek, 6 rare dingen !

Wie zou ik dat graag eens zien doen ? Ik ben heel benieuwd naar de 6 rare dingen van Molady, Hoofdstuk 8, Babsie, Rik, Nick, Dramoghe ... Taggen maar !

Jonge gast, oude stem ... very soulfull ...
Wordt over de oceaan nogal gehyped, maar manlief ontdekte hem via I-tunes en sindsdien ben ik ook wel onder de indruk.
Ik hou van dat soort muziek, af en toe wat voorspelbaar, maar met genoeg verrassingen voorzien wat muzikanten betreft. Op You-tube is er een ontelbare voorraad van zijn filmkes, maar dit nummer steekt er bovenuit.
Ik wacht ook nog altijd tot de wereld verandert.
(en wie zei er toen : Begin bij jezelf ?)

Dit weekend nog topic off discussion.
Vandaag wordt ze even oud/jong als ik.
En hoe graag ik het ook wil, hoe erg manlief het ook beweert, ik lijk toch niet echt op haar.

"Hey, woon jij hier ook ?"
Even een ontmoeting in de living ... zijn hand houdt de mijne iets langer vast dan gepast. Gepast op een verjaardagsfeestje met een stuk of 40 man in je woonkamer. Als hij glimlacht en ik zijn bijna 43-jarige lachrimpels zie, borrel ik van geluk. Hij is mijne maat ! Mijne beste maat !
En al heb ik hem al lang niet meer gezien, morgen is weer van ons. Van ons alleen ...

Zit ik daar wat zielig,
alleen,
met een wat-ben-ik-toch-een-sukkel-gevoel,
mezelf te vervelen.
Manlief kon wel naar het concert van Kathleen Vandenhoudt,
met vrienden die ik ook erg graag zie ..., maar dus nu mis.
Alleen Bad Boys II en Lara Croft op tv ...
Met de achtste vijfling van Agatha Christie, die ik in 1987 voor mijn verjaardag kreeg en dus al voor de achtste keer lees ...
Geen schoolwerk, want de punten voor de rapporten zijn nog niet binnen .... en ik mag niet buiten.

Chagrijnig over het uitzicht van mijn blog en alle tellers die weeral kwijt zijn.
Mezelf dom vinden en dan besluiten om toch maar geen mailtje te sturen naar mijn webmasters in nood omdat ze zich echt niet kunnen blijven bezighouden met verloren tellertjes te saven.
En ik ook niet graag dom overkom.
Djeezes, zielig ... zielig ...

En dan vraag ik me af : "Wanneer heb ik het verleerd om me te vervelen ? "
Als ik naar zoonlief kijk, die verveelt zich nooit. Hij doet wel de meest stompzinnige dingen zoals een poging om de kerstlichtjes in de boom uit te blazen. En blijven proberen, hee mannen !
Waar zijn mijn stompzinnige dingen gebleven ???
Ik ga op zoek, naar het meest stompzinnige maar zalige verveelmoment allertijden. Here it comes, misschien ??

Wat was het uwe ?

Ik kreeg een groot compliment van mijne nonkel, de Joene.
Hij vindt mij een leuke juffra. Het juffra-gedeelte klopt als een bus ;-0
Ik kreeg een SMS-stokje toegeworpen. Dat werkte absoluut op de lachspieren van manlief.
Een SMS-stokje voor iemand die gsm-gewijs steeds onbereikbaar is ??????
Sedert vorig jaar ben ik de trotse bezitter van een Siemens SK65 Black Berry, niet vanwege de technische snufjes maar omwille van de omvang. Hij is tenminste vindbaar in mijn handtas, wat niet gezegd kon worden van mijn voorgaande innie-minnie gsm-metjes.

SMS-en is iets dat ik zelden doe. Alleen naar manlief elke dag : Bel je me even ?
Hij belt namelijk op kosten van de zaak !

Voor de rest zit er weinig in mijn archief en meestal nogal oninteressant wegens erg bondig en kort :

"Yep"

"Keigoe"

"Ja"

"Jullie kmn toch morgen, he" (toen ik maar niets liet horen op een voorgaan sms-je)

"Goeiemorgen" (toen manlief in Amerika zat)

"C u gere" (dit moet ik er misschien straks wel afhalen !;-))

Niet echt boeiend voor de algemene buitenstaander.
Dus werp ik dit stokje toch maar effe verder:
Naar Kleine Keizerin omdat ik vind dat ze in 2006 minstens 1 stokje van mij mag aannemen ;-)

update : En zag ik dat zij dit stokje al eens kreeg ....
Liesl, pak jij het over ?

Koppig ! Koppig als een ezel !
Uitgerust met een extra-large (tennis)racket om alle goede raadgevingen Henin-Ardenne-Clijsters-gewijs in de wind te slaan. Voorzien van Schwarzeneggerschouders en rug om aan moederlijke adviezen de rug te draaien. Bezitter van een dikke kop om weerwerk te bieden aan de hamer die als fysieke waarschuwing er maar in bleef kloppen.
Ik beschik tevens over een bovenmenselijk vermogen om steeds optimistisch (lees : utopisch) en enthousiast (lees : ADHD-erig) over te komen. Tenminste, in mijn werkelijke omgeving.

Ik merkte dat ik de laatste tijd vooral mijn gal (ideale woordspeling op dit moment) begon te spuwen op dit blogje, terwijl dat vooral nodig bleek in real life. Jullie hebben er ook geen boodschap aan : Tantieris weeral eens uitgeteld op haar zetel.
Longontsteking waardoor ik ziek val op een moment die onmogelijk is ; midden in de toetsenperiode. Ocharme mijn kinderen. Ze verdienen een juf die er STAAT, die hen helpt en voorbereidt op deze voor hen toch moeilijke periode.
Vorige dinsdag zei Chloë al lachend tegen mij (terwijl ik de longen toen al uit mijn lijf hoestte) : Juf, u had nog zo gezegd: "Al wie ziek wordt tijdens de toetsenperiode hang ik aan hun oren uit het venster." En ik lachtte en vroeg haar : "Ga jij mij uit het venster hangen, Chloë ?". Ze keek me aan en zei toen, quasi serieus : "Ja, hoor !" En toen grabbelde ik haar bij haar schouders en wreef eens over haar hoofd. Succes !!!
Het kind heeft gelijk gehad. Ik zal mijn oren maar insmeren.

Wat ga ik deze twee weken doen ? Behalve toetsen aanpassen, doormailen, verbeteren, rapporten maken, lessenroosters voorzien voor de interim ?
Het optreden van Kathleen vandenhoudt en Sara Bettens missen ????? JAAAAAAAAAAAAAAA, VERDOMME (vergeef me mijn vuil taalgebruik) want op mijn doktersbriefje staat dat ik niet buiten mag.
Zou ik niet mogen brossen ?
Zoals mijn moederlijke vriendin D. zei : "Dat zijn ook vitamientjes, Iris !!!"
Als er iets is dat mij kan genezen, is het muziek. Ik voel geen pijn, geen zorgen, alleen luchtige vrolijkheid en waar optimisme. Als een boodschap in een fles, licht het me voor, emoties in motion, het lest mijn dorst, en ik heb dorst !
Ik ga wat drinken.

Diep, dieper, diepst

Voor ik u wegjaag met deprimerende blogs, heb ik besloten er even tussenuit te gaan....
Gisteren de begrafenis van P. Vader van een leerling die bij ons in het vijfde zit. Na 6 jaar strijd tegen kanker, verloren.
Vrijdag begrafenis van J. Vader van 2 prachtige oudleerlingen (je mag geen favorietjes hebben, maar die heb je stiekem toch.) Van de stelling gevallen en in coma overleden.

Ik trek het mij aan. Erg aan ...
Dus tot binnenkort, wanneer ik eindelijk/hopelijk nog eens iets leuks kan schrijven.
Een begrafenisblog is niet wat ik in gedachten had ....

"BLAB" deed het licht in de living.
"SKJTTJTJTJTJTJTJSKSKSKTJTJTJSKTJSKTJKSJTK" deed de stekkerdoos waar alle draden van printer, computer, scanner insteken.
" AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAGGGGGGGGGGHHHHHHHHH" deed ik ...

6 reepjes Kinderchocolade
pasta met zalm, kabeljauw en spinazie
2 glazen cola
1 reep Rolo
1 Snickers
koude pasta met andalouse saus uit een potje...

O ... ik ben in 'de vraat'.

File op de ring rond Antwerpen.
Alles staat stil. Dan rijdt de vrachtwagen naast ons verder.
Zoonlief : Mama, waarom rijden wij achteruit ?

Verliefd geworden,
op verliefd zijn,
op mystiek geduldig woorden wuiven,
op geheimzinnige lachjes,
met een ondertoon
van Ons,
wij twee,

met sensualiteit om het hoekje,
en elders ook ...
met zin
in zin hebben
met vingertoppen geproefde huid,
en aaiende woorden verpakt
in oogstrelende blikjes

en de vraag :
Wie ben jij
en mag ik je kennen
van binnen
en van buiten
als een uit het hoofd geleerde mantra
die me laaft
en lest

te lange leste ...

Via Pietel gevonden :
De bwards , om te stemmen op de war(e) blogs. Spijtig dat het alleen maar Vlaamse blogs mogen zijn of deze had ik zeker genomineerd, en deze ook ...
Ik heb bijna hetzelfde gestemd als bij die van Clickx, alhoewel deze er nu ook bijstaat.
Stiekem wilde ik op mezelf stemmen, maar eerlijk is eerlijk : dat heb ik niet gedaan, want dat stáát niet ...
Dus ... ehu ... euh ... misschien ... wil... euh ... u ... stemmen ... op ... euh ... mij ???? (vette knipoog, charmante glimlach)

sereniteit

Vreemd ... hoe mensen met een immens verdriet er altijd een pakje kracht bijkrijgen.
Vandaag naar de afscheidsdienst van Jef geweest. Vier maanden en een half ... Zijn mama en papa stonden als twee rotsen in een woeste branding handen te schudden alsof het hun trouwfeest was. Zonder ironie, hoor ! Het leek me ontzettend moeilijk om zoveel mensen te zien die je dan ook nog niet goed kent. Ik heb B. zijn vrouw nog nooit gezien. Hij is een collega. Een redelijk nieuwe collega. Ik vond het niet tof om op deze manier te worden voorgesteld aan zijn vrouw.

Tears in heaven van Eric Clapton kon niet ontbreken. En alhoewel het een cliché-nummer is, doet het iets. Op de begrafenis van een kindje is het enorm passend. Het was bij het nummer van Clannad dat ik echt begon te huilen. Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat muziek mijn gevoel enorm kan beïnvloeden.
Op zo'n plechtigheid komt al je eigen verdriet naar boven. Ik keek naar mijn oud-collega aan de overkant wiens vader gestorven is toen zijzelf slechts 18 jaar was. Ze huilde heel stilletjes, bijna onopvallend. En ik dacht aan mezelf ... en aan manlief die op zijn 22 al wees was. Dan kom ik telkens in de buurt van 'begrijpen'.
Gek, bij geluk verstaat iedereen de ander. Bij verdriet zijn we aarzelend, onzeker ... verdriet verwerk je alleen, helemaal alleen. Ik begrijp het verdriet niet van mensen die hun ouders verliezen, van mensen die hun kind verliezen ... ik ben daar nog niet geweest. En hoop daar nooit te komen.

Als ik echt mijn werk beu ben .... kan ik nog altijd in de porno gaan.

Maar tegen dan, vul ik met mijn lijf alleen al twee bladzijden.

Vandaag Domino Day !!!

Laatbloeier/groeier

Uitgestelde emoties. Ben ik ook sterk in.
Vandaag kreeg ik plots de bibber. De ene gebeurtenis gecombineerd met het andere gevoel ... en tantieris ging door haar knieën. Niet helemaal in (knie)val, maar toch een knikje.
Zo van dat ondersteboven gevoel.
En als er dan iemand lief vraagt : "Hoe is het nu met jou ?" Dan glimlach ik wat waterig en antwoordt uit volle kracht : "Goed maar ik ben in de ween, vandaag. "
En in de ween zijn is soms wel fijn.
Vandaag niet. Het hele verhaal van B en zijn zoontje kwam eruit. Hun verweesdheid (ha,nu snap ik het woord), hun verdwaasdheid, hun wanhoop ...
Ik zie op tegen zaterdag. En toch wil ik er zijn, al was het maar om er gewoon te zijn. Mijn aanwezigheid heeft weinig betekenis in het geheel, maar als het een druppeltje op de gloeiende plaat is ... laat mijn water dan maar stromen.

Dit laatste half jaar was niet simpel. Het tweede kind wiens begrafenis ik bijwoon ...
God ... (toch een woord dat er dan uitkomt), het lijkt me zeer onrechtvaardig. Dat ouders dit moeten meemaken ...


And I don't want the world to see me,
cause I don't think that they understand

I just want you to know who I am.

De telefoon gaat. Mevrouw van de creche in paniek. Of hij even wil komen. Er is iets mis. Iets grondig mis. Met J., zijn 4-maanden oude zoontje.
Kinderen zonder ouders zijn wees.
Hoe noem je ouders die plots zonder kind zijn ?

En vooral : wat zeg je tegen hen ?
Ik denk aan B. en zijn vriendin. En aan J., die voor altijd 4 maanden oud zal zijn...

Ogen dicht ! Dit is Stevie Wonder !

Het was een fijne zondagochtend !

Zin van de week

Heeft me weer gepakt :

I refuse to replay, the mistakes that we made yesterday.

Via Dré. Schoon toch ?

"Mijn gemoed schiet vol"

Dat volschieten, dat ken ik. Ik denk dat ik dat uitvond. De laatste tijd (her)ken ik dat gevoel regelmatig. Waar maagzweren en keelontstekingen goed voor zijn. Gedwongen rust dwingt me tot rusten. En rusten is denken. Na-denken ...
Verleden tijd is mijn favoriet. Ik denk altijd 'na'. En zwelg dan. Zwelgen ... de gulzigheid van het werkwoord doet me slikken.
Meestal is muziek de 'trigger'. Neen ... altijd is muziek de trigger. En dan niet zo happy.
Bitterzoete melancholie, grenzend aan intense eenzaamheid, en ... dat zoete verandert dan in zout. Wenen ... ik kan daar van genieten. De meesten moeten wennen aan mijn wenen. Een activiteit waar de meesten erg moeite mee hebben. Wenen is de druk van de ketel laten. En bij elke traan komt er wat oud en ook nieuw verdriet mee. Ik heb veel oud... Ah ja, die verleden tijd. Dat (ver)zwelgen lijkt soms haast smartlapperig triviaal. Daarmee ga ik niet helemaal akkoord.
Dus hierbij een tribuut aan het wenen ... aan het zwelgen in het wenen.
En muziek doet dat dus.

De film zag ik nog niet (staat op mijn lijstje). Maar hoe kussende mannen mooi kunnen zijn !
En me verdrietig maken, omwille van alles wat verloren kan zijn in een mensenleven. Het ware vinden is niet altijd puur geluk. Het kan soms verdomd pijn doen.

Hippe tante

Hoe langer hoe meer, of hoe meer hoe langer, twijfel ik over de naam van mijn blog. Wat begon als een grap van neeflief : "Ziediswiedadieris, tantieris !" is een uit de hand gelopen hobby geworden. Ik vind het ouderwets. Er wordt af en toe nogal denigrerend en lacherig gedaan over mijn huis-tuin-en keukenblogje. En dat staat me niet altijd aan. Ik word nogal graag au serieux genomen. Ahum !

En net terwijl de twijfel toeslaat, realiseer ik me dat ik misschien wel een nieuwe hype ben begonnen. De tantes-blogs rijzen als paddestoelen uit de grond en zowel oude als nieuwe blogs kunnen rekenen op een talrijk publiek. Zelfs buitenlandse blogs hebben mijn prachtige idee overgenomen.
Dus neen, een tante-blog is niet oubollig. Het is zeer hip !!! Ahum !

Hoe twee kleine armpjes rond je nek, alle geluk van de wereld vertegenwoordigen.

(En de grote armen ook !)

Bah !
Jakkes !
Weeral 4 nachten alleen slapen !
GEEN ! ZIN ! DAARIN !

Mijn mannen en ik

Twee gekke mannen : dat heb ik in huis.
Een tijdje geleden hadden we twee neefjes op bezoek. Zoonlief geniet altijd van alle aandacht (heeft ie van zijn moeder ?) en haalt alle truukjes uit de kast. Neeflief herkende meteen de begintune van Jaws !

Heden ten dage gaat het van :
Five .... four ... three ... two ... one ... pshchchchchch (geluid van stijgende raket)
Th.... are GO !

Kan u raden welke tv-serie ik hier tot vervelens toe moet naspelen ?
Manlief leert zoonlief de meest gekke dingen.
Vandaag lieten ze zich beiden rollen en 'dood'vallen nadat ze Buzz Lightyear imiteren met een lasergun op zijn arm. Je zou van minder buikpijn (van het lachen) krijgen.

Cornelis Vreeswijk

Af en toe kijk ik wel eens naar tv uit Friesland. Dat taaltje doet me smelten. Het klinkt soms erg hard, met harde klanken, en toch ook weer erg zacht. Iets jammer vinden is 'spietig'. Hun kinderen noemen ze 'ben'. En hun moeder 'mem'. Of zoiets, want ik moet enorm mijn best doen om eraan uit te kunnen. Lang leve de ondertitels.
Vandaag een prachtig programma : Generaasje (Generaties). Een dubbelinterview met Piter Wilkens en zijn moeder Ymie Bij De Leij. Een stralende 70plusser die enkele jaren geleden haar eerste cd maakte. Een jazzdame van pure klasse. Met dat laconieke dat me echt wel aanspreekt bij de Friese mensch... Erik Hulzebosch was deze week in Felderhof Villa Versa ook al zo aangenaam om te horen spreken.

En plots komt mijn kindertijd in volle vaart binnenrollen. Voel ik me weer 8 en wereldverbeteraar. Piter Wilkens gaat namelijk een Cornelis Vreeswijk- toer doen. Nu is Cornelis Vreeswijk die dikke meneer met die dikke baard die op een plaat staat bij mijn ouders in de platenkast. Vooral het liedje "De Nozem en de Non" en "Veronica" konden me aan het lachen brengen. En bij het lied "Misschien wordt het morgen beter" voelde ik me aangesproken in al mijn doemdenkerig wezen, dat ik toen ook al bezat.
Cornelis Vreeswijk was voor mij een donkere Sinterklaas. Een man met een visie, met een uitgesproken mening. Blijkt dat hij eigenlijk een beetje een zielige man was, met een moeilijk verleden, een zwaar leven. Een man die zich in de vernieling dronk.
Grote zielen leven niet lang. En ze spreken mij meestal het meest aan...

Stel : je vindt een perfect werkende prachtige digitale camera op de parking van een grote meubelzaak. Wat doe je ?
a) Je gebruikt het als kerstcadeau voor je madam/meneer/moeder/vader
b) Je geeft het af bij de infobalie van desbetreffende zaak.
c) Je contacteert Tantieris en maakt haar de gelukkigste vrouw van Vlaanderen/België/de Wereld


please,please,please : het laatste !!!!!

De nieuwe Snoeckx ruikt heerlijk !

Gezerkt

Mijn grootmoeder wordt oud. Dit jaar is het de eerste keer dat ze 'de zerk' niet ging poetsen. Het gaat niet meer. Dus mijn mama en papa in actie. Mama heeft mijn onhandigheid geërfd (of ik die van haar) en stoot natuurlijk in alle hevigheid het plaatje "Eigendom" van de zerk. Die zerk blijft natuurlijk eigendom, daar niet van. Maar mijn mama was er toch even mottig van.
"De zerk poetsen" is voor mijn grootmoeder namelijk een belangrijk gebeuren. Dat dient met alle respect te worden gedaan. Goed doordacht (want het materiaal moet mee op de fiets), rustig en bedachtzaam (want we zitten op een kerkhof !) en vooral erg grondig (want het gebeurt maar 1 keer per jaar).
Als je weet dat ik tot voor 3 jaar alle grootouders nog levend wist, en ik pas op mijn 19 mijn laatste overgrootvader verloor ... dan weet je dat ik eigenlijk nog niet lang op een kerkhof zou moeten komen.

En toch ... ik heb iets met kerkhoven. Liefst niet met Allerzielen/Allerheiligen, dat vind ik veel te druk. Maar zo op een zwoele zomeravond of een rillerige winterdag

In mijn puberteit, noem het een lugubere hobby, reed ik dikwijls met de fiets naar een kerkhof in de buurt en wandelde daar dan wat rond. Het lijkt wel alsof, bij het binnengaan van de kerkhofmuren, elk achtergrondgeluid wegvalt. Daar kan je stilte plukken. Het gaf me een gevoel van rust, bijna thuiskomen. Niemand die het echt begreep. Maar een kerkhof was voor mij nooit een plek van verdriet.
Tot je dan iemand dierbaar verliest, en sindsdien doe ik het nog weinig ... kerkhofwandelingen.
Er is een wrang gevoel ingeslopen.

Geen goed idee ;-)

met een rok op de fiets ... in dit weer !

This is the end ?

"Wanneer eindigt een vriendschap ? Als je elkaar begint te ontzien, als je iets niet vertelt omdat zij/hij de voorgeschiedenis zelfs niet meer kent, als je domweg niets laat horen ?"

Ik weet het niet. Is mijn enige antwoord.
Nog nooit heb ik een vriendschap beëindigd. Niet dat ik het gedumpte type ben...

Mensen die belangrijk zijn/waren onthou ik mijn hele leven (toch al 36 jaar lang). Soms denk ik nog wel eens "Hoe zou het met A. zijn ?" "Waar zou B. zijn ?" En ik rij af en toe voorbij K's huis, als ik mijn zoon bij zijn oma gaat halen. Dan kijk ik toch altijd even links of rechts (hangt af van de rijrichting ;-)

Echte vrienden onderhoud ik te weinig. Mijn leven is zo druk (een dom excuus, ik weet het). Maar in gedachten ben ik heel dikwijls bij hen. Ze vormen mijn geschiedenis. En als rasechte kreeft heb ik daar behoefte aan. Ze zijn mijn levenslijn. Mijn oudste vriendin (die even oud is als ik) heeft samen met mij bij juf Simone gezeten. Eerste kleuterklas ...

Na een zeer belangrijke 'stijl'breuk in mijn leven, ben ik een aantal mensen uit het oog verloren. Gelukkig kwamen er ook nieuwe mensen bij. Ze begrepen me zelfs beter. En toch ... ik denk nog regelmatig : Hoe zou het met A zijn ? Waar zou B zijn ? En ik rij af en toe voorbij K's huis.
Ik voel me net Martine Bijl vandaag !

Er is Halloweenworst, Halloweenspek, Halloweenburger ... mijn maag krijgt er schrik van !

Toen ik 16 was, kon ik zo dansen !
Nu nog ... maar mijn adem is na 2 minuten weg ....
Schokkende heartbeats ...

Pluk van de dag

"Father, if Jesus exists, then how come he never lived here"

Sommige zinnen gaan een leven mee !

- Mama, vind jij dat een mooie mevrouw ? - Dat valt wel mee, jongen. Vind jij dat een mooie mevrouw ? - O ja, zene, dat vind ik een heeeeeel mooie mevrouw !


Hoe gaat mijn schoondochter eruit zien ???

Na een week 'scheiding' realiseer ik mij dat manlief de oorzaak is van :
- alle rommel op het salontafeltje
- de enorme hoop was die op de grond in de badkamer ligt
- het feit dat onderlakens na 2 nachten loskomen
- de maaltijden die altijd worden klaargemaakt in hoeveelheden voor half Turnhout
- mijn laat slaapgedrag in de week
- mijn luiheid 's morgens
- maar vooral van mijn glimlach als ik blij ben ...

Ik mis hem zo ! Nog 1 nachtje slapen !

Het Tantieris-gevoel

Door de jaren heen, ben ik echt tantieris geworden. Eerlijkheidshalve ben ik het nog maar 1 keer bewust geworden. Die 9 andere keren waren volledig cadeau bij de (toen nog) nieuwe relatie. Het is wel zo dat ik een aantal van die grote mannen (waarvan sommige dichter bij mijn leeftijd zitten dan manlief zelf) heb weten opgroeien van puber tot knappe twintiger/dertiger.
En de laatste weken realiseer me dat ik dat een enorm fijn gevoel vind. Ik babbel met hen, ik knuffel ze te pletter zonder dat er meer achter zit... ik kan volledig mezelf zijn en voel me daarvoor enorm geapprecieerd. Ik voel me echt hun tante .. compleet met de goede raadgevingen en af en toe pusherig adviesgevingen erbij. Ik zie ze graag, mijn cadeau-gekregen neefjes en nichtjes. Ik begrijp ze niet altijd ... het verschil tussen vlees en bloed blijft lichtjes op de achtergrond. Maar de familietrekjes zijn alom aanwezig en dus toch zeer herkenbaar.
Het is zelfs zo, dat ik bij hen kwetsbaarder durf zijn dan bij mijn eigen nichten en neven.
Ze kennen mijn puberteit niet, ze kennen mijn zware jaren niet, ik vertel niet zo veel over mijn innerlijke wereld ... dat is dat tante-gevoel. Ik ben heel graag de schouder, het oor dat ze nodig hebben. Mijn eigen zorgen blijven wat achterwege ...
Het bloggen heeft waarschijnlijk al wat oogjes (en hopelijk ook harten) doen opengaan. Het onrechtstreekse laten mee-'leven' schept een vertrouwde sfeer die eye to eye niet altijd vanzelfsprekend is.
Ja ... ik zie ze graag !

Retarded british humor !

Love it or leave it ?!

Manlief zit in New York : vlucht heeft vertraging en koffer met kostuums en nette hemden is kwijt. Zal hij zijn meetings in jeans moeten doen ...
(En spontaan komt het fantastische nummer "Ik mis je zo" naar boven) ;-)

Weer WerkWeduwe

Als een oude regenjas, zonder knopen, al een beetje lek ... Stille eenzaamheid. Bestaat er luidkeelse ? Dan beleef ik ze hier en nu en waarschijnlijk heel deze week.
Met een oceaan tussen ons, een continent verderop. Hoe je in stilte kan schreeuwen : Hoor je me ? Hoor je mee ? oor e me ? r e e ?
Neen, Pittsburgh is een heel eindje. Dat draagt zelfs mijn stem niet.
Vandaag wil ik in de wolken zijn. Want jij bent daar al en ik hier beneden.
Dus ik ben in de wolken, ... met jou ! Tot zaterdag !

Geschiedenis

Vandaag was ik mijn sterrenbeeld op en top. Snuisteren is een lievelingswerkwoord.
Ik kan me verliezen in oude spullen, aanraken, strelen, ruiken ...
Diep vanbinnen ben ik Brits en leef ik in de 19de eeuw ... Zalig toch ?

Curt Smith

Als 14/15-jarige was ik ongelooflijk weg van Curt Smith. De muziek vond ik goed maar zeker ook het smoeleke kon mij ongelooflijk bekoren. Morten Harket was het summum van schoon mannen, maar die Curt kon mij toch ook weer krijgen. (note aan mezelf : ik moet dringend een lijstje maken van dat "die-kan-mij-krijgen"-groepje, want het blijft niet origineel). Enfin, Morten was meer van het "die mag zijn sloefkes wel eens onder mijn bed zetten"-clubje. U merkt het verschil ?!

Wat ik wil zeggen, die Curt Smith is dus wel-geconserveerd. Zag juist een stukje van The Proms en ik moet toegeven : hij kan mij nog altijd krijgen !
Dat lachje, die omfloerste mysterieuze blik, de spontane gitaarsolo's, de vriendelijke oogopslag ...
Idolate puber ? IKKE ???

Lä ma lachen

Op vrijdagavond verzeilen wij nogal eens op de Nederlandse tv. Buiten onnozel tienerfilms en diepdramatische realityzeeptoestanden, is er op onze binnenlandse zenders bitter weinig te zien.
Zodus vandaag weer van dat : De Lama's. Niet alles is schitterend maar ik vind het echt goed. Ik heb iets met Hollandse humor. Buiten leuke woordgrapjes, kunnen ze zichzelf schaamteloos belachelijk maken zonder belerende boodschap of onderliggende thematiek. Niet rechtoe rechtaan, maar af en toe best cru. Ja, ik heb iets met Hollandse humor. (Theo Maassen zit absoluut in het "hij-kan-mij-krijgen"groepje)

Vandaag vielen Belgische politici in de prijzen. Blijkbaar worden wij geparodiëerd als luidruchtig, slechtsprekend met een zeer arm vocabularium. Wat sommige politiekers betreft: de nagel op de kop dus. De Belgen werden 'toch wel' belachelijk gemaakt. Maar goed, joh ! Manlief en ik lachen onder de zetel van het lachen en met ons knieën in onze mond. Ik wist niet dat Nederlanders zo goed Vlaams konden spreken !

Gulzig

O, ik eet zo graag ! Eten is een hobby !
En na bijna 3 dagen zonder eten, kan ik zo enorm genieten van mijn tomatensoep met balletjes en groenten. Nu nog wat wennen aan de vettige hamburgers en frieten.
Niet echt te combineren met een maagzweer ?

Voorschrift van de dokter

2 weken Tenerife en niks te doen ...
(hij lachte wat groen en zei dat het niet mogelijk was om het werkelijk te schrijven)

Na een halve dag voor JIM vraag ik me af of The Pussycat Dolls wel verzekerd zijn voor hersenletsel ? Zoals die met hun hoofd zwieren .... kan nooit goed komen.

Op zoek

Ik ben op zoek ... niets is meer frustrerend dan een nummer en clip zeer goed vinden en absoluut niet weten welk het is.
Kan iemand mij helpen ? De clip houdt dansende mensen in (what's new?) maar ze dansen zodanig graaf dat ik met open mond zit te kijken. Het nummertje zelf is ook wel goed, maar ik kan er geen noot van nazingen.
Ze doen van die speciale dingen zoals handstand op de rand van een brug, het lijkt alsof ze skates/skateboards aan hun voeten hebben en ze draaien in de meest vreemde bochten. Een artiest is in geen velden en wegen te bekennen, dus ik dacht eerst aan Moby ... maar op youtube vind ik er niks van.
Iemand ?

Update : GEVONDEN


Aangezien ik tot mijn 26ste nogal intens met dansen ben beziggeweest, weet ik dat het ontzettend moeilijk is wat ze doen. Al lijkt het kipsimpel ...

Door zo een paar daagjes in de zetel te zitten, merk ik dat je eigenlijk constant wel een programma kan vinden dat enigzins tegemoet komt aan hersenloos amusement. Zeker in mijn toestand (ha!) is dat wel leuk.
Vandaag al een KEI-interessante documentaire gezien over het leven van Angelina Jolie (everthing you always wanted to know, but were afraid to ask), een dubbelinterview van zoon en vader Anciaux, en dan nog wat rommel op Life!tv. Ook het interview met Justin Timberlake kon me uitermate boeien (Hopelijk hoort u de ironie in dit relaas).Voor je het weet wordt je een afgestompte nitwit !
Ik geeft toe, ik vind Bert Anciaux af en toe ook wel een schatje maar om hem nu een 'womaniser' te noemen... neen toch ?!
Het gevaar, vind ik, is dat je op den duur echt niet meer gaat nadenken bij wat men je voorschotelt. En je dus begint om 8 uur 's ochtends en je tv pas uitzet om 12 uur 's avonds.
Mij niet gezien. Ik ga wel wat bloggen ... Een mens moet toch met iets interessants bezig zijn, niet ?

Wisten jullie dat een maagzweer hetzelfde voelt als buikgriep ?
Ikke : een maagzweer.
Nu voel ik me oud.... krijg je dat niet alleen als je oud en versleten bent ?????
Enfin : morgen gastroscopie en echo.
Joepie !!!!

Down and out in Beddingham Palace

Het prototype van een crash test dummie : zo voel ik me vandaag.
Liggen en draaien en veel in bad gaan (gewichtloosheid is een zalig gevoel wegens botbrekende spierpijn).
ZIEK !
Don't worry : I'll be back baby !

Blond

Vraagje : waar ligt het gat in de ozonlaag ?
Noordpool of zuidpool ?

Als je bij de eerste tonen denkt : "Waw, dat was toch een schitterend nummer !",
dan weet je dat jong was in de jaren 80. Ikke dus !

Op je blog ben je veel stijver dan in het echt. Zegt iemand op de Blogcom.
Of hoe indrukken erg mis kunnen zijn ! Of niet ? Haha !

Terwijl Kristof mijn rug masseert, neemt Elly manlief onderhanden. Zalig is dat.
En voor dat u me verdenkt van 'swingen',... In 't Sfeerhuys was the place to be deze namiddag.
Wegens speciale gelegenheid lieten manlief en ikzelf ons eens danig verwennen. En daar kan ik zo van genieten. De kapper, de pedicure, de manicure: ik kan er handenvol geld en tijd aan spenderen. Mijn lijf is het waard ! (big tand-pasta-smile)
Zoals manlief vandaag zei : "Gij wordt daar nen andere mens van".
En ik denk dat hij dat als compliment bedoelde.
En ik denk dat ik het straks zal weten.

De eerste keer dacht ik het een zwarte zangeres was. Het frèle blanke meisje verraste me verfrissend. Zalig Brits accent. Dit is de reden om met een patat in je mond cockney style te mompelen.

Er wordt over geblogd. Ik was erbij deze keer. Ga ik er ook iets over schrijven ?
Tja, ja dus !
Ik was wel zeer blij met mijn twee koene ridders. Niets is zo oncomfortabel (is dat een woord?) dan jezelf voorstellen, een hand krijgen en dan zijn ogen zien afdwalen omdat hij totaal niet weet wie je bent. Ik zeg 'hij' omdat het merendeel mannen tussen de 20 en de 30 bleken te zijn. En geen huis-tuin-en keukenblogjes lezen. (Wat trouwens een scheldwoord lijkt)

Nu blijkt ook wel dat daar een heleboel leuke, knappe, complimenteuze, interessante, boeiende en grappige exemplaren tussen zitten. Slechts 1 dame heb ik gesproken maar het was dan ook een gepassioneerd gesprek. Evenwel, Nathalie werd gemist !

Blijkbaar (er blijkt veel vandaag) kenden heel veel mensen elkaar. En zag ik veel gezellige onderonsjes passeren. Aangezien ik nogal verlegen ben, heb ik even geglimlacht naar Pietel en Michael, omdat zij de enige gezichten waren die ik kende. Maar waarschijnlijk dachten zij : "Wat zit die vreemde dame zo'n smoelen te trekken ?"

Een leuk initiatief, dus nogmaals Jeroen, dank je wel !
Het eten was trouwens ook heel lekker.

Goei soep !

Mijn naam is Cultuur. JUF Cultuur ! Stirred not shaken !

Soepkinders !
Idolaat naar alles wat Embrechts heet, moest en zou ik met mijn mannen naar Soepkinders gaan. En ze vonden het goed. Net als ik. Bijna een jaartje geleden vond ik het wat raar dat neeflief zegt dat ik op Tinne Embrechts lijk. Nu ben ik "damn proud."Als ik zo kan zingen, amaaiii ! (Of had hij het vooral over haar lange benen ???)

Frustie, frustie

Wie schreef Lord of the Rings ?
Wie schreef the Chronicles of Narnia ?
Wie schreef Oosterschelde Windkracht 10 ?
Wie schreef de Ontdekking van Honing ?

Wedden dat de 2 eerste zonder problemen gaan ? En dat de derde al wat moeilijker is ? En dat je de vierde niet weet ?
Of zit jij ook bij de groep van die 350 mensen met wie ik vandaag De Dag van de Literatuureducatie bijwoonde ??? En kan u perfect 5 titels geven als iemand u vraagt wat Piet Van Gestel allemaal schreef ?

Moeiteloos kan ik liedjes meezingen, volledige teksten ken ik uit mijn hoofd, ... maar nooit als je ernaar vraagt. Soms, wanneer we optreden, weet ik zelfs niet wat de volgende zin gaat zijn, totdat het akkoord klinkt, de bas aanslaat en manlief in mijn richting kijkt. Dan lukt het perfect.
Evenzo met titels en auteurs. Als ik het boek lees, weet ik wat de titel is en wie het schreef. Ik legt het boek weg en oeps ... vergeten.
Vroegtijdige dementie ? ADHD ? (Tja, dat kan dus wel ;-0)
Maar toch !

En dan voel ik me soms zo 'left out'. Als daar zo'n 50 leerkrachten tegelijk zitten te knikken bij het horen van een auteur.
Grmbl ... ik wil de grootste zijn ! Maar dan in iets kleins, misschien ?

Lethal weapon

In het bitter weten
sluipt een zacht aanvaarden.
In de kiem gesmoord
door woede
razernij
blijft het binnenkomen.
Het klopt aan,
wacht af,
loert,
kijkt,
en wacht.
De moker wordt ontweken,
gepareerd
en soms ...
soms is de zeer niet meer dodelijk.

En dat weten
is fataal.

Voor de hoop
die nog leeft
de levende hoop
sterft
in de kiem
gesmoord
versmacht
in het bitter weten.

Vandaag nogmaals naar het stembureau.
Deze keer in onze school. Zes jaar geleden was ik erin geslaagd om het ATV-nieuws te halen. Ditmaal lukte dat niet. Niet erg, hoor. Mijn haar lag toch niet goed !

Enne ... de leerlingenraad werd zonder incidenten verkozen.

Ik moet iets zeggen, iets doen ...
Des'ree doet het beter dan ik.
geïnspireerd door Ster.
In goede aarde gevallen na deze verkiezingen.
Ik blijf geloven, ik moet !
Mijn kind zal niet opgroeien in een maatschappij die onverdraagzaamheid promoot !

Wanted

Gezocht : leuke woning met grote tuin en vriendelijke buren. Verhuis wegens onverdraagzaamheid in huidige woonomgeving !

17.43u : Nog niet alle uitslagen, maar ik leef toch in 1 van de meest onverdraagzame provincies van België.
18.43u : Heeft er vandaag iemand over nagedacht dat Hitler in den tijd ook democratisch is verkozen ?

Liefde en verdraagzaamheid

Volgens mij is het vandaag 'dag van de liefde en verdraagzaamheid'. Ik heb merkwaardige maar leuke dingen gezien. Bij de beenhouwer stond voor mij een koppel van een jaar of 40, helemaal op z'n 's zondags. Zij had heel haar juwelenkistje geplunderd en hij stond chic te wezen in zijn nieuwe jeans met nieuwe T-shirt. Zo van dat merkengedoe, maar vraag me er niet naar. Ik ken er niks van.
Enfin, ineens grijpt hij haar quasi-liefdevol bij haar bips en zoent haar voluit op de mond. (Ik zeg quasi, want ik vind bipsgrijpende mannen eigenlijk degoutant). Maar 't was allemaal goed bedoeld. Dat zag je zo.
Terwijl ik m'n beurt afwacht, komt er een koppel voorbij van een jaar of 30. Niet meteen Tanja Dexters- stijl en dus niet moeders mooiste (?). Ze babbelen honderuit en lachen erg luid. Zijn arm om haar schouders, ze wordt bijna geplet. En plots, hopla, een zoen van jewelste.
Ik moest er spontaan van glimlachen. Love is in the air ???
Laat ons hopen dat het Vlaamse land ervan wordt vervuld.

Dit was mijn lijflied een viertal jaren geleden. Schitterende tekst, goede muziek.
En diene Michael Scofield zit absoluut in het "Hij kan mij krijgen"-groepje. Ne schone mens ! En die stem !!!

Verlegen

Zag haar lopen. Wilde zeggen : "Hey, hoe gaat het ermee?"
Maar ik ken haar helemaal niet zo goed en zij mij ook niet. Ze blogt. Dus ik ken haar; heel goed en toch ook weer niet ?!
Wat ga ik volgende week zeggen ? Niks ? Of toch niet veel ? Weet niet !

Schuldig, zo voelde ik me. Had ik maar, was ik maar .... En toch ... ik kon niet helpen.
Schuldgevoelens zijn niet nodig. Dat wist men mij te zeggen. Maar ik ben ik, en dus verzoop ik in de verwijten. Het gesprek werd uitgesteld, en uitgesteld ... Ik kon het niet.
Vandaag heb ik de zure appel doorgebeten en ... ingeslikt.
Het viel wel mee. Het was niet zo moeilijk. Ik kan wel luisteren, denk ik. En dat heb ik gedaan.
Verdriet van een moeder die haar kind verloor. Dat snijdt. Zeker als hij er zelf voor koos, om nooit nog te praten en te lachen, te knuffelen en te kussen, ruzie te maken en boos te zijn. Zeker als hij dat zelf kiest. Wat zeg je tegen zo'n vrouw ? Niks dus.
En dat heb ik gedaan. Ik zei niks, twee uur aan een stuk. En nu zit ik thuis, leeg, leeggezogen.
Manlief lacht lief en streelt mijn rug. Hij zegt niks, de rest van de avond. Fijn !

Schoonzus A.

Als ik dicht bij haar mag komen,
kom ik dichter bij mezelf.

Nieuw kapsel. Mijn lange haren gekortwiekt ... als ik 's morgens opsta, lijk ik wel op Ozark.
Nu de stem nog !

In de auto :
- Mama, ik heb het warm.
- O, ik zal de verwarming afzetten.
- Ja mama en zet dan de verkouwing maar op.

Zoonlief ontdekte het gat in de markt. (of kent airco nog niet)

Na regen komt zonneschijn ...
of hoe een cliché zo fijn kan zijn.
'tonderwijs ... ik doe het TOCH graag !

Zevende dag : interview met Vlaamse gouverneurs.
Steve Stevaert vind ik dus een sympathieke meneer. Hij kan antwoorden geven waarbij hij absoluut bij zijn standpunt blijft, maar de vrager ook met respect in zijn overtuiging laat. Dat vind ik knap. Al dat geroep en getier vind ik voor niks nodig. Zeker niet in de bestuursfuncties van ons land.

Ander topic : Elke gouverneur mag even iets zeggen. Ze bewieroken elkaar wat, best vriendelijk dus. Dan komt onze gouverneur aan het woord en 'stoeft' over het feit dat hij al de meeste ervaring geniet. Komaan, Camille, ze zeggen altijd al dat die van Antwerpen blaaskaken zijn.
Euh... bericht aan de lezende bevolking : dat zijn we dus niet allemaal, hee !
En ik kan het weten want ik ben natuurlijk de meest bescheiden, vriendelijkste, sympathiekste, geduldigste blogster van het Antwerpse ... (*steekt hand in eigen boezem en bloost*)

Gratis knuffels !

Zonder dit een YouTubeblogspot te willen maken, maar dit vind ik echt schitterend. Brengt me op ideeën !
via 7seconden

And again and again ...

Het prachtige aan haar muziek is dat het lijkt alsof ze met haar frèle stem enkel ballads maakt. Daarom vind ik haar nummers met scheurende gitaren en beating drums ook zo ongelooflijk goed.

Mottig ....

Zie ik, als moeder, mijn kind zoals hij echt is ?

Ik word er soms mottig van als ik tegen ouders iets moet vertellen dat zij niet, absoluut niet, zien in hun eigen kind. Ze voelen zich aangevallen, persoonlijk geviseerd en reageren verdedigend of juist erg defensief.
Als leerkracht kan je beter niets zeggen. Correctie ... als persoon kan je beter je mond houden. Ik vind het daarentegen nog altijd mijn taak om mensen op de hoogte te stellen van bepaalde acties van hun nageslacht.
Maar ik word er soms mottig van, onzeker en erg twijfelend. Zeker als het kind in kwestie een meester is in het raddraaien ... en niet voor mijn ogen...
Maak ik zin ? Neen, waarschijnlijk weer niet. Maar het zit hoog, water- en vuurtorenhoog !

Telefonie ??? Ik noem mijn zus soms, nogal smalend, geef ik toe, een blonde GSM-griet.
Zij is verslaafd aan de telefoon sedert ze kind was. Elk half jaar heeft ze een andere GSM met leuke beltoon.
Ikzelf gruwel van telefoons. Af en toe nemen we gewoonweg niet op en laten dat onding rinkelen. Goede vrienden weten dat : spreken een boodschap in en wachten dan even af of we antwoorden.
Ik weet het, ze zien ons graag.

Vandaag echter heb ik 2 zware gesprekken achter de rug, via de telefoon. Jakkes !
Dan blijf ik met een onvoldaan gevoel achter. Gelaatsuitdrukking vind ik zo belangrijk, zeker als het gesprek emotioneel geladen is.
Om een lang verhaal kort te maken, sedert een week noemt een collega me Therése (afgeleid van moeder T., jawel !) omdat ik weer sterk aan het ijveren ben, dat iedereen zich goed voelt. Op den duur raak ik hopeloos gekneld tussen 2 partijen en wring ik me in allerlei bochten om de lieve vrede te bewaren. Daarnet een gesprek gehad met de ene partij ... om voordien een telefoontje te krijgen van de andere partij ... Politiek ? Niks voor mij ?!!!!

En net nog een afspraak gemaakt met de ouders van K. Nogmaals een gesprek om te horen hoe het nu met hen gaat. De laatste spulletjes die achterbleven in de klas afgeven.
Het is een gesprek dat ik zeker al een maand aan het uitstellen ben. Het heeft me harder gegrepen dan ik verwachtte. Elk verlies in je omgeving doet denken aan je eigen verlies. En dat van mij kan verdomme pijnlijk zijn.

Dus laat ik de telefoon maar weer even rinkelen. Tijd voor mezelf !

Even wat lichamelijke inspanning geeft prachtige ontspanning.
En dan meng ik alle tulpenbollen door elkaar en zie ik in de lente wel hoe mijn 'kleurenpalet' is.

Oefenen, oefenen, oefenen ... maar dan de acoustic version ...
Zaaaaaaaaalig ! Vooral de yeah is heerlijk om te doen.

Jaloers ??

Het laatste jaar bevalt iedereen, zowel in de werkelijke als in de blogwereld (alsof dat zo'n verschil is). Dat zijn voor mij geen gemakkelijke momenten ...
Even slikken en dan toch kijken. Baby's vertederen me niet meer, daar verzet ik me hevig tegen.
Zogauw ze kunnen zitten en heel het babygedoe eraf is, vind ik het super. Dan denk ik aan zoonlief, toen hij zo klein was en ben ik stiekem jaloers.
GEMAKKELIJKE baby's ???!!! Iedereen heeft ze ! (niet)
Onze baby was een baby wiens slokdarm op 8 weken in de eerste graad was verbrand, wegens zware refluxtoestand. Iedereen heeft hier 10 maanden gehuild. Met z'n allen om 2 uur, 4 uur, 6 uur 's nachts, om 2 uur, 4 uur, 6 uur in de namiddag en dan ook nog alle uren daartussen.
Jongens, dat was een tijd !
Het sloopt je, letterlijk en figuurlijk. We zijn daardoor zeer voorzichtig geworden in 'avonturen' met zoonlief. Op reis gaan kwam er niet echt meer van. Onze eerste poging was op drie maanden. We zijn van armoe na 4 dagen teruggekomen. Zoonlief huilde meer dan in de 3 maanden ervoor en dat kon al tellen.
'Snel' even iets gaan drinken met vrienden ? Tja, dat kon niet echt, zoonlief gaf het gebeuren een zodanig verscheurende sfeer dat we liever thuis bleven. Wegens chronisch slaapgebrek, onderhielden we ons sociaal leven in shiften. Het deed al ontzettend deugd om bij mensen te zijn die in een andere wereld dan de huilwereld leefden.
Het zet een druk op jezelf, je relatie, je fundamentele overtuiging.
En dan die goede raadgevingen van mensen die 'het' wisten.
"Forceer niks, wees jezelf, doe gewoon waar je zin hebt, laat hem huilen, pak hem op ..."
Ik heb soms echt gegild (niet in hun gezicht). Niemand begrijpt dat, tot ze zelf een refluxbaby hebben.
Mijn refluxradar is ontzettend ontwikkeld. Een collega beviel vorig jaar en na mijn bezoek hoorde ik het probleem van de 2 dagen oude dochter al. Mijn voorspelling kwam uit, maar leuk is natuurlijk iets anders.

Ons probleem was ook dat het onze eerste (en tevens laatste) was. Weet ik veel hoe een baby huilt ? Weet ik veel wat normaal is en wat niet ? Wist ik veel ?

Ik ben ontzettend blij dat die periode voorbij is. Je vergeet het gelukkig wel.
Maar toch, als ik al die baby's zie en de verhalen lees, denk ik soms ...
Had ik maar !

Mijn mama is jarig

Ongeveer 37 jaar geleden hebben mijn ouders hun respectievelijke verjaardagen van 21 en 24 september uitbundig gevierd. Dat herdenk ik altijd op deze dag.
Ik ben namelijk 9 maanden later geboren !
Gelukkige verjaardag, mama en papa !

Houthakkersstijl

In september is mijn leven saai. Druk, maar saai !
Oudercomité, vergadering schoolraad, gemeentevergadering (vertegenwoordiger van school), info-avond zus, info-avond zo..., 6 leden van mijn familie zijn jarig : dat is leuk. Maar mijn lessenrooster moet maandag binnen zijn, het computerprogramma voor mijn agenda vertoont kuren, dus genieten van die verjaardagen is er niet echt bij. Ik denk de hele tijd aan wat ik nog moet doen.
En ik heb al een half regenwoud omgezaagd, vind ik zelf.
Zielig ? Pathetic ? (vind ik zo'n leuk woord om uit te spreken met die th in het midden)
Ik voel het me worden. 15 jaar in het onderwijs : word ik dan een zaag ???


Tja ... oktober wordt leuk !!
JAAA, oktober wordt leuk : naar de kapper, iets gaan drinken met lieve schoonzus, beautyfarmke met manlief in Lommel, Blogcom in Antwerpen (hoop ik dat het leuk wordt), Eventje met werk van manlief ... en dan nog een boel leuke afspraken die in de maak zijn.
Jaaa, oktober wordt leuk. Nog ... nachtjes slapen ...
Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz ....

Rug gebogen, glimlach weg, rode ogen ...
"Wat is er aan de hand ? "
"Ach, juf, ze stoten mij nu helemaal uit"

Ik herinner me het klassegesprek van gisteren. Heel mijn wiskundeles laten vallen om een uur te praten over positief communiceren, correct verwoorden van je eigen mening, niet beschuldigend discussiëren, problemen soms even in de koelkast zetten, ....
Vandaag blijkt : dat alles voor niets....

Het is vooral erg moeilijk als kinderen liegen : "Dat heb ik NIET gezegd !" "JAWEL, dat heb jij WEL gedaan !".
Meestal zie je dat in de lagere klasjes, dit jaar zit ik met zo'n klas(je) met zo'n kindjes.
Het contrast met vorig schooljaar is zo groot dat ik soms raad vraag aan mijn collega's van het derde en het vierde.
En hoe dikwijls ik het ook zeg : "Mensen, soms is het nodig je eigen houding te bekijken, vooraleer je verder kan praten. BLOKkeer niet. Heb respect voor de andere."
Het haalt niets uit. Hij blijft koppig bij zijn standpunt : Ik wil geen vrienden meer zijn.
En zij huilt en snift en loopt met een lelijk gezicht in de rij, op de speelplaats.
En ik weet niet wie ik moet geloven ???? Hoe kan ik dan helpen ???

Onderwijzeres ? Volgens mij ben ik op dit moment rijp voor de politiek !

De luchten zijn altijd het mooist in de tussenseizoenen ....

Cultuur is duur

100,75 euro ...
Voor drie voorstellingen met z'n drieën ...
Dat vind ik toch wel duur !
Zondag naar de première geweest van "Ikke". Nogal amateuristisch en langdradig. Sorry aan de acteurs die het beste van zichzelf gaven, maar zoonlief zei keihard door de zaal: "Nu gaan we naar huis, hee mama !" 11 euro met z'n tweetjes. Niet het einde van de wereld maar wel duur om halverwege huiswaarts te willen keren.

Ik denk dat ik dringend een huishoudboekje moet aanleggen om te zien waar al dat geld naar toe vliegt. Cultuur is erg duur !

Repetitie voor een gesprek ?

Geen repetitie vandaag. Manlief en co had gisterennamiddag een optreden. De regel is : geen repetities na optredens.
De babysit toch laten komen en met z'n tweetjes naar Turnhout voor moederdag.
Manlief is geen man van dagen. Behalve mijn verjaardag, dan. De andere feestdagen worden soms wel, soms niet gevierd. Maar zijn cadeautjes zijn spontaan en sterk. Dus ik klaag niet !

Een mooie ketting met oorbelletjes gekregen. Maar het fijnste cadeau was het tasje thee voor mij en de kop koffie voor hem. Met als toetje het gesprek van de dag.
Ik hou van zulke gesprekken waarbij mijn conclusie telkens is : "De mijne is den beste".
't Is weer goed aan de laatste tijd. Dat merk je wel aan wat ik schrijf. Dan kan ik zo sentimenteel worden en volschieten van gevoelens. Van in het begin toen we samenwaren. Als we babbelen en lachen, manlief's humor is de beste ! Hij kan me doen glimlachen, schaterlachen, slappelachen, tranendlachen (alhoewel die laatste twee vooral geen 'werk'-woorden zijn).
Hij is de enige man die ik ken die door grapjes rake dingen kan zeggen, die me 'rake' tot in mijn ziel. Hij laat me door al dat lachen voelen dat hij me graag ziet.
Af en toe is hij wel sentimenteel, maar we houden dat evenwicht schitterend in de gaten. Ikke huilen, hij lachen en soms wisselen we dat af.
Dit nummer kan hij zo mooi zingen en dan huil ik. En dan moet hij weer lachen, want hij kent mijn grote, zware hart als geen ander. Hij laat het gelukkig nooit vallen !

Gemist

En omdat het vandaag geen repetitie was, moet ik mijn absolute lievelings-om-te-zingen-nummer vandaag toch minstens 1x meekeelen.
De stem lukt, het lijf wat minder.
Aan de boezem wordt gewerkt, zou ik zeggen !

Dit was mijn absolute lijflied in 2004 ...
Beluister de tekst ...
(kijk niet echt naar het filmpje)

Ik zweef weer,
wolken,
in mijn buik,
in mijn hoofd,

Ik mis Sarah,
dus ik zoek haar weer even op
Genot en geluk
sijpelt,
ziel en buik
gevoed,
lach,
glimlach,
schatert
klatert
muziek
muze
goesting, goesting in hem
Mijn vleugels komen weer
ik kom
en kom !

Chicken

Hee, goed boek ! De film is vanavond. Kijken we ???

Neeeeeeee (gillend loop ik in de richting van de computer).
Goed boek ? Absoluut !
Maar zo eng, griezelig, spannend, angstaanjagend realistisch dat ik NIET, ik herhaal, NieT wil kijken.
Heb ik ook met alles van Stephen King.
Boekenverslinder !
Maar no way, als het op de film aankomt.
Doe ik NIET.

Smeltkroes

Hoe ik
nog steeds
mijn wimpers
voel,

een streling voor mijn oog,
wanneer
hij streelt
door mijn haren...

Een rechthoek is een trapezium maar een trapezium is geen rechthoek.
Waar of niet waar ?
Daarstraks 50 minuten bezig geweest met een les die normaal gezien een duur van 20 minuten heeft.
Volgende week een afspraak bij de kapper.
Mijn haar ziet grijs !

6 op de 10 Belgen eet ongezond.
En ik ben er daar absoluut 1 van.
De laatste jaren vind ik dat wel erg, omdat het ook gevolgen heeft.
In mijn jonge jaren (hahahaha) kon ik eten wat ik wilde. Ik bleef graatmager (ooit belde de directrice naar mijn ouders omdat men in school dacht dat ik anorexia had), mijn conditie bleef op peil (jaren lang keurturnen, ballet en daarna Afrikaans dansen, hip-hopcursussen enz. deden wonderen voor mijn lijf).
Ik ben thuis zeeeeeeeeeeer gezond opgevoed. Mayonaise : 1 eetlepel bij de frieten, geen saus bij vlees, nooit chips en/of chocolade, niets meer eten na 19.00u, fruit was snoepen en snoep was zonde ! Toen ik thuis wegging op mijn 24ste, woog ik 60 kilo bij 1m80. Een jaar later was dat 70 kilo, bij dezelfde lengte. Elke week kocht ik mijn dosis frisdrank en snoep. Genoten dat ik heb, dat eerste jaar thuis weg. Gelukkig ging dat later iets beter : wat minder snoep en wat minder eten.
Sedert mijn zwangerschap en bevalling is de vorm helemaal zoek en de conditie onder het nulpunt. Kinderen .... ze doen wat met je lijf ! Hormonen ... amai ! Als ze gieren, is dat algemeen geweten !
Nu ben ik wel tevreden met mijn gewicht, maar niet meer met die vorm ... Zwembandjes heb ik niet meer nodig als ik ga zwemmen. Ik heb ze van nature.
Niet dat ik dik ben, maar toch ...
Als je mijn moeder mag geloven, moet ik toch dringend op mijn figuur gaan letten !

Een jaar na WTC

Wat ik deed op 11 september 2001 weet ik niet meer.
Op 11 september 2002 stond ik in de Ikea aan de winkelkarretjes toen manlief op zijn GSM een telefoontje kreeg dat ons vertelde dat we in mei 2003 trotse ouders zouden worden. We hebben met z'n twee, met tranen in onze ogen, mekaar platgeknepen tussen de ''koopjeshal"en de kassa.
Ik vind 11 september een zalige dag !

Gisteren werd mijn nieuwe neefje gedoopt. Omdat mijn zus en ik al ons hele leven op een zeer verschillende golflengte zitten, heb ik haar niet gevraagd waarom ze die keuze heeft gemaakt. Sedert we niet meer samenwonen, hebben we een redelijke verstandhouding. En ik weet dat ik altijd op haar kan rekenen en zij kan ook van mij op aan.
Maar om gezellige koffiekletsjes te houden of samen te winkelen, naar de film te gaan of gedurende twee uur met elkaar in 1 kamer te zitten ... dat gaat, zeker van mijn kant, nog steeds wat moeizamer.
Ik praat met mijn zus nooit over de 'dingen des levens'. Haar levensfilosofie is niet de mijne en heeft zelfs kantjes die ik totaal niet begrijp. Vooral voor mijn ouders is dat niet altijd even leuk. Ze zouden graag zien dat we goede vriendinnen zijn.
De tijd van ruziemaken is gelukkig allang voorbij. We zijn niet langer gemeen tegen elkaar, zoals pubers dat kunnen zijn, en hebben respect voor de keuzes van de andere. Onze rolletjes zijn allang uitgespeeld. Ik was de slimme en zij was de knappe. M.a.w. ik studeerde en zij kon vriendjes krijgen bij de vleet. Een frustratie die we blijkbaar tot op de dag van vandaag nog hebben.
Ik voel me nog steeds een lelijk eendje en zij kan ernstig in de verdediging gaan als ik haar iets wil uitleggen. ("Doe niet schooljuffrouwachtig !")

Aan alles zie je hoe verschillend we zijn. Onze mannen zijn het perfecte voorbeeld. Sedert de komst van de kinderen vinden ze wel iets om over te praten, maar 'geld, auto's en uitgaan' is nu eenmaal niet manliefs favoriete gespreksonderwerp. Zus is wel blij dat ik af en toe iets van 'Tommy Hilfiger" koop voor zoonlief, want dan weet ze dat neefje dat ook nog eens kan aandoen.
Regelmatig krijg ik afdankertjes van haar omdat ik nu eenmaal weinig kledij koop en zij elk seizoen van garderobe verandert. Zuslief heeft enkel een 5-tal boeken in huis, terwijl je bij mij regelmatig een boek moet verleggen omdat er anders geen zitplaats is.
Haar vrienden ken ik nog altijd niet, want ze wisselt om de 3 jaar. Behalve als het mannen zijn. Zus is het type dat vrouwen niet meteen vertrouwen. Mijn beste vriendin is iemand die ik ken uit de kleuterschool, en de goede vrienden die ik later leerde kennen, zijn ook al jaren dezelfde.
En zo kan ik uuuuren doorgaan. Zeg iets en we verschillen erin. Vroeger dacht ik altijd dat ik een vondeling was (leek me ook wel spannend). Jaren heb ik ook verlangd naar zo'n zusrelatie die ik zag bij anderen. En was ik heel verdrietig en boos over het feit dat ik dat echt niet vond.

En toch ... als ik haar dan gisteren zie zitten in die kerk -een plek waar ze anders nooit komt- en haar liefdevol haar kindje zie vastpakken. Dan zie ik haar toch zo graag. Dan is ze terug mijn kleine zusje, dat ik verdedigde tegen klasgenoten die aan haar haren trokken. Ik zal haar nooit begrijpen, daar legde ik me bij neer, en ik zal me nooit door haar begrepen voelen ...
Maar ze is mijn zus en ik hou van haar

via CoolzOr : Amnesty International
Schokkend maar sterk !

Creatie

Opluchting is in tijd uit te drukken,
want de tijd drukt me teneer,
opgelucht haal ik adem ...

Het is niet omdat ik een diploma heb dat ik kan opvoeden of omgekeerd ?!

"Morgenavond mag voorbij zijn.""Ik zou willen dat ik een dag ouder was.""Was het al maar vrijdagochtend."
En nog meer van die verzuchtingen in onze leraarskamer.
Wij zijn een jong team. Ik ben de oudste en dat is me met mijn 36 jaar nog nooit overkomen. Sommige ouders denken blijkbaar dat de meesten hun diploma bij de waspoeder hebben gekregen en gedragen zich daarnaar. Aan de ene kant heb ik geluk, ik ben een nogal gevestigde waarde en krijg zelden rechtstreekse kritiek. Ik kan mensen met humor nogal iets duidelijk maken.

Maar zet me niet voor een stelletje kritische ouders want dan ga ik van 'bibber, bibber' en 'zweet, zweet'. Laat me zingen voor een hele zaal, toneelspelen is no problem ... maar ouders ?! Jongens, ik zou bijna zeggen : "Dat moeten ze afschaffen".
Morgenavond = algemene infoavond.
Een ander synoniem is "algemene oorlogsavond". Klinkt dramatisch. IS het ook.
Wij, als leerkrachten, staan daar dan met buikpijn, hoofdpijn, maagpijn, zweetkringen onder je oksels een algemene uitleg over het schooljaar te geven. Altijd zijn er ouders die denken : "Wat wil die trut mijne kleine dit jaar aandoen ?". Allez ja, ik denk dat ze dat denken.
Want dan krijg ik een vraag zoals "En waarom heeft hij zijn huiswerk niet gemaakt ? "
Ikke : "Euh, omdat hij zijn kaft in de klas vergat ?!"
Zij : "En hoe komt het dat die kaft niet in zijne boekentas zat ? "
Ikke : "Euh, omdat hij die in zijn bank was vergeten ?"
Zij : "Kunde gij dat dat niet controleren ? "
Ikke (al in de zenuwen wegens niet aangename toon van 'zij') : "Euh, ik heb gezegd dat iedereen zijn kaft in zijn boekentas moest steken."
Zij : "Allez, wat voor een juffra zijdegij dan ? Als ge al nimmer kijkt of dat de kleinmannen hun kaft in hunnen boekentas steken ? En dan durft ge nog in het rood ne nota schrijven in zijnen agenda. 't Kind was er ni goe van !"
Ikke in gedachten (Maar madam toch, in een zesde leerjaar kan je toch verwachten dat ze zelfstandig hun kaft in hun boekentas steken. En uw kind is een plantrekker die weet dat u mij hier in mijn hemd zet en zich zodanig er vanonder trekt) ....

Na al die jaren vind ik het nog altijd moeilijk om niet om mijn tenen getrapt te zijn als ouders me afbreken op mijn werkwijze.
Net zoals ik geleerd heb om ouders niet aan te vallen op hun opvoedingswijze.
En nu ik zelf mama ben, merk ik wel dat je als ouder nooit de indruk hebt, die anderen hebben van jouw kind.
Mijn kind, schoon kind = een waarheid als een koe.

Het algemene besluit is dat het lijkt alsof weinig ouders beseffen dat wij onze leerlingen ook graag zien (zeker in een kleuter/lagere school is dat nog zo, denk ik ?). Dat onze intentie is, om samen te werken aan de opvoeding van elk kind. Niet om ouders op hun plaats te zetten of te bekritiseren.
Echtentechtig niet ! Beloofd ! Op mijn erewoord !

Toen ik dit filmpje zag (dat overigens met een veel leuker onderwerp heeft te maken), dacht ik aan de ouders van onze school. Niet allemaal, gelukkig. Toch wel enkelen ....

Mijn moeke

Dan kan ik plots volschieten... zo van graag zien, en zuchten ... zo van graag zien.
87 jaren is een heel mensenleven. En het lijkt zo kort, zegt ze.
En ik kijk naar haar en zie mijn leven weerspiegeld in dat van haar.
Mijn zoon genoemd naar de zoon die zij verloor.
Mijn kindertijd, vol koeken, snoepjes, witte limonade, huisgemaakte 'savooistoemp', huilbuien omdat ik viel en bleef vallen, wrijven en een snoepje tegen de buil.
En ze vertelt. En vertelt terug hetzelfde. Want vergeet wat ze heeft gezegd. En weet dat ze het vergeet.
87 jaren en ik vraag me af : Hoe lang kan ik haar nog zo graag zien ?