En net als ik dan slechtgezind aan mijn toetsen zit te werken, krijg ik een prachtig telefoontje !
Mijn zus is vandaag bevallen, alles goed en wel !
Buiten alle verwachtingen, is het goed verlopen ...

Ik ben voor de eerste keer in mijn leven echt een tante. De naam Tantieris heb ik gekregen van de neefjes van manlief. De jongste was 13 toen ik in hun leven verscheen. (Maria-allures).
En deze is de eerste die ik weet geboren worden.
Tantieris in 't kwadraat dus.

De naam is wel euh... niet zo ... euh ... mijn stijl.
Aan de telefoon met manlief heb ik het ABBA-liedje gezongen Ferlando
Hij wist meteen hoe laat het was : mijn allernieuwste neefje heet Lando.
Maar What's in a name ! Dus ... graag-zien is no problem !

Mijn mond wordt droog, mijn hart begint sneller te kloppen. Ik voel mijn nek steken en mijn haren rijzen ... Ik denk dat ook mijn ogen nu wel vuur spuwen ... ik ben een vuurspuwende draak, zou zoonlief zeggen.
Momenteel ben ik gewoonweg een zwaar geïrriteerde en dik op haar (lange) tenen getrapte collega !
Jongens, dat ik nog zo puberaal kwaad kan zijn op iemand die me eigenlijk niet interesseert en die me niks zegt. Ja, dat kan dus. Ook als je 35 bent. (toch nog een 3tal weken)
Zeker als ik word geraakt in iets dat me nauw aan het hart ligt : nl. mijn job.

Vandaag verweet een collega mij dat ik mijn zwakke leerlingen laat vallen. Het verhaal is niet belangrijk, de aanleiding futiel... en toch kan ik dan uit mijn dak gaan en uithalen als de eerste beste bengel van 12.
Gelukkig dat mijn andere collega's en directie in de buurt zaten en me eigenlijk een groot deel gelijk gaven.

Ik heb achteraf zelfs *#@gvd gevloekt. Het gaat niet om dat gelijk -krijgen. Het gaat om het feit dat iemand me zoiets verwijt.
'k Geraak er zelfs niet goed van uit mijn woorden. Ik ben geen perfecte leerkracht, maar 1 met verdomde goede bedoelingen !
En dat ze niets anders durven zeggen ! Of ik zal ze eens ...
Zinloos geweld ?!!!?!!

Niet doen, niet doen !

Welkom

Welkom op de blogspot van de grootste klungel-slash-sukkel der blogspots ...
Ik lag eruit. Compleet eruit !
Niet alleen mijn archieven zijn sedert ongeveer 2 maanden spoorloos, nu was heel de blog verdwenen :-(

Nog een maandje en dan ga ik eens werk maken van een serieuze blogspot ...
Allez ja, serieus ???

Vandaag repetitie ... zalig nummer ! Word ik helemaal goedgezind van ...
Er is nog werk aan, maar het komt goed. Suddenly I see !

link werkt niet in Mozarella (Firefox) ...

It's raining men ... euh neen dus !

Vakantie ... en naar goede gewoonte regent het ...
Ocharme mijn enthousiaste, energie-gevulde leerlingen ! Maandag naar school ... wedden dat de zon dan schijnt ?!

Geweld(ig)

Al een paar dagen spookt het door mijn hoofd ... en voel ik wat benauwdheid in de maagstreek. Ik ben dan ook van streek ...

Vorige week heeft 1 van mijn leerlingen (12 jaar) samen met een aantal klasgenoten (11-13 jaar) een andere leerling van het vijfde leerjaar (12 jaar-zittenblijver) met de fiets klemgereden. Zogenaamd om hem bang te maken.
De vijfdeklasser is volledig door zijn dak gegaan en heeft mijn leerling wat klappen verkocht en zijn fiets in de gracht gesmeten.
Er stopten wat omstaanders die de twee vechtersbazen niet in bedwang konden houden. Geroep, getrek en heel veel scheldwoorden. De volwassenen stonden, naar het schijnt, met hun mond vol tanden.
De volgende dag krijgt mijn directeur een telefoon van mama aanstoker. Zij verwacht een dikke straf en reprimande voor de vijfdeklasser. Terwijl haar zoon hem met een groepje van 4 á 5 kinderen heeft opgewacht ... Voor te lachen, zogezegd ?!!!!

Geweldig ! De grote vraag is : hoe pak ik dat aan ?
In de les actualiteit hebben we gebabbeld over de mp3-moord. Een groot deel van mijn leerlingen wil -naar aanleiding van de moord in Antwerpen- een eigen soort witte mars houden tegen zinloos geweld. Prachtig toch ?!
En dan gebeurt er zoiets in mijn klas ?
Het lijkt alsof ze het tv-geweld veroordelen maar zich niet realiseren dat hun eigen gevoelens ook fout kunnen zijn.

Het is de eerste keer dat ik zoiets meemaak in de lagere school. Gewoonlijk hebben wij alleen maar last van wat geplaag en getrek en geduw. Maar dit was met voorbedachte rade afgesproken in school om tot uitvoer te brengen op een verlaten paadje in het bos ...

En dan dat smoeltje met de spijt erop. Het is een toffe kerel... ik heb hem graag. En dan doet hij zoiets ?!

En nu komt mijn baksteen door de ruit : volgens mij heeft het toch een groot deel met opvoeding te maken ????
Durf het bijna niet te schrijven... Als ik naar mijn eigen gezin kijk, weet ik dat die stelling niet helemaal opgaat. Mijn zus en ik zijn totaal verschillend en onze levens ontwikkelden zich totaal anders. En toch ... bij veel kinderen heeft het met opvoeding te maken ?!
Ouders spreken tegenwoordig zo dikwijls van 'aanklagen' en 'de politie erbijhalen'. De vinger richt zich meestal op de andere leerlingen of de juf of de school. Hoe kan je dan van een kind van 12 verwachten dat hij zijn eigen gedrag even bestudeert ? (als zijn ouders de indicatie geven "we klagen ze wel aan") Opvoeding is de zeker de helft van het pakketje. Ik blijf erbij !

Ik hoop dat zoonlief braaf blijft (anders kan ik gevierendeeld worden voor zo'n uitspraak ?)

- Kijk mama, waterrrr !
- Wil je er graag naar gaan kijken ?
- Kijk mama, een vis !
- Ja, een hele grote.
- Kijk mama, nog een vis !
- En welke kleur heeft die ?
- Orrrranje !
Wat doet die mevrouw, mama ?
- Die koopt bloemetjes, jongen.
- Koopt die bloemetjes ?
- Ja, jongen.
- Waarrrrom, mama ?
- Omdat ze die mooi vindt, denk ik.
- Vindt ze die mooi ?
- Dat denk ik wel.
- Vind jij die mooi, mama ?
- Ja, ik vind bloemetjes ook wel mooi.
- Waar zijn nu de vissen, mama ?
- Ik weet het niet.
- Onder de brug ?
- Dat zou wel kunnen, denk ik.
- Zijn die vissen onder de brug ?
- Misschien wel.
- Waarom zijn die vissen onder de brug ?
- Omdat wij heel veel lawaai maken ?
- MAKEN WIJ VEEL LAWAAI ?

Een gezellig namiddagje met zoonlief in een tuincentrum te Viersel ...

Liefde is ...

Gisteren zo'n "Have I told you lately"-momentje ...
Zomaar, onverwacht, van manlief bloemen gekregen. En ook al zeggen ze "Diamonds are a girl's best friends" ... als waargeaarde Tanti(e)ris hou ik het meest van bloemen ... Dank je wel, liefste !

"The Da Vinci Code" is goed !

Hip hip hoera voor mannen met een job in de privé ...
Dank zij manliefs werk zagen we 18 mei de Da Vinci Code in Kinepolis in Brussel.

Inderdaad : de verwachtingen waren hooggespannen.
Inderdaad : Tom Hanks speelt niet Tom Hanks.
Inderdaad : Er zitten zwakkere momenten in de film ...

maar Ian McKellan, Jean Reno, en vooral Paul Bettany als Silas, zijn schitterend, megabangelijk goed ! Het lijkt me onmogelijk om zo'n boek te verfilmen en ik vind dat Ron Howard dat zeer goed heeft gedaan !
Hij ontmoette Paul Bettany in 'A beautiful mind' en dat leidde tot een prachtige Silas in deze film.
Die Paul Bettany lijkt soms wel wat op manlief ... (vooral op deze foto) en trouwe lezers herinneren zich nog manliefs opmerking over de vrouw van Paul Bettany ...
Dus nu zijn wij het lief van de Hulk en haar albino...
Kwestie van onszelf op te hemelen ... of niet ?!

Heb me lief

Op één verkracht Liesbeth List "de verzoening" van Frank Boeijen.
Ok, mevrouw kan zingen, maar NIET (ik herhaal) NIET 'de verzoening' van Frank.
Niet bang van enige pathos, durf ik toch roepen : NIET doen Liesbeth, blijf eraf !
Frank kan alleen Frank Boeijen zingen. Niks pathos, wel passie, ingehouden, zinderend, buik-gevoel, orgastisch goed !
Een aantal jaren geleden als verrassing (nog steeds dank je, dank je, dank je J&K) concertje Frank Boeijen in Antwerpen ... awel, die man kan mij krijgen. Tranen met tuiten, van vreugde, verdriet, ontroering, emotie op en top.
Dus, Liesbeth, eat your heart out; als diva van het Nederlandse lied, kan je echt niet tippen aan dat gevoel.
"Maar ge hebt het niet al te slecht gedaan"('verzoenend') hm, hm

3 jaar geleden lag ik nu zalig uit te rusten ...
met in mijn armen de prachtigste baby aller tijden.

Gelukkige verjaardag, zoonlief !

Ik heb geweend ...
zo met schouders die schokken en tranen die biggelen, met pijn in m'n kaken van het inhouden, met handen voor mijn gezicht geslagen en verdriet in mijn hart.
Jan Decleir, die ik telkens angstaanjagend en vertederend tegelijk vind, zong van "Luna, Luna", een oma die ondersteund werd door een priester, vreemde mensen met vreemde gezichten en vreemde kleuren die ook weenden, huilden ...
En een ongelooflijke solidariteit in verdriet, een samenhang, want iedereen is overtuigd van de gruwel, van de horror ...
En ik kijk naar mijn eigen bijna-3-jarige, en zuig dat beeld naar binnen. Mijn kind, mijn kleintje, mijn lieveke ...
Nooit wil ik hem vinden, armen en benen in een vreemde hoek, bebloed op een stoep, toegedekt met een wit laken dat roze wordt. Nooit wil ik een vreemde in de ogen kijken en weten dat hij mij het licht van mijn dagen ontnam. Nooit wil ik die haat voelen, die me zelf tot moorden zou aanzetten, die me zou toelaten een 'beest' te worden ...

Ondanks woorden van hoop en samenleven, sluipt er toch een verslagenheid binnen. In onze samenleving is haat en onverdraagzaamheid een norm. Liefde en vriendelijkheid is een luxe.
Dat is wat ik voel, nu, op dit moment, met de beelden van de begrafenis van Luna op mijn netvlies.
Ho(o)pelijk voel ik morgen anders ?
Want ik weet het wel. Er is hoop, dat zal er altijd zijn. Al wordt ze toegedekt en bedolven onder politieke 'statements' van mensen die dringend een harttransplantatie nodig hebben : het hunne is veranderd in De Winterlijke steen.

Alleen voel ik me nu nogal ho(o)peloos ...
Een hoopje ellende ?

Heal (hear) the music

't Is dat mijn oren er weer wagenwijd voor openstaan, maar de laatste dagen word ik overspoeld met feel-good-happy-goingmuziek.
Meestal komt die uit mijn pubertijd (alsof dat de beste tijd van mijn leven was, HA).
Net nu het niet allemaal simpel is, dat 'leven', dat 'zijn'... komt het me allemaal tegemoet.
Het leuke is dat ik dan geen mensen nodig heb, en het helemaal in mijn uppie kan uitklaren. Af en toe ben ik geen mensen-mens. (En allen die mij menen te kennen, geloven daar geen bal van, HA)
Dankzij manlief ben ik nog a-socialer geworden, en genieten dat ik daarvan doe (big smile)

Enfin ... feel-goed dus !
En muziek heelt (als mijn archieven nog zouden werken, kon je zien hoe dikwijls ik dat verkondig)

Zachtjes reik ik naar de woorden, raak ze niet aan, bang dat ze uit elkaar zullen spatten als zeepbellen uit een doosje. Soms rollen ze, Niagara-woordenval, en soms lijk ik uitgeput en droog.
Dan wil ik ze voelen, teder tussen mijn duim en wijsvinger nemen, als een pasuitgekomen beukenhaagblaadje, nog wat nat van het geboren worden, frèle maar sterk en klaar om in alle pracht te schitteren.
Woorden, komen niet gemakkelijk ! (grapje)

Ego, ego ... ïst weer zover ?
Ja, ja ... mijn ego kreeg een boost. Dat kan het momenteel wel gebruiken ;-) !
Zaterdagavond even 'gementioned' dat ik graag terug zou spelen.
Maandagavond stond Steven op het antwoordapparaat of ik het zou zien zitten om in het eerste stuk van volgend seizoen te spelen ?!! Een experimentje : een stuk geschreven voor 3 mannen, dat zou gespeeld worden door 3 vrouwen.
Tjonge, tjonge ... het is geleden van december 2003 dat ik met "Longvis" van Gerry Marshal op scene stond. Het kriebelt dus aan alle kanten. En dan maar even mijn neus laten zien en meteen mogen meespelen. Niet echt vanzelfsprekend voor een amateurtje als ik ...

En wat zegt Tantieris ? "Neen" !

Voor u allen van uw stoel valt van opperste verbazing om zoveel domheid ...
Even een uitlegje : Ik geef namelijk al drie jaar mijn engagement om in september 2006 met een zelfgeschreven cabaretje op de planken te staan. Daar zijn we dus al wel 4 jaar aan bezig (kwestie van ondertussen te verhuizen, te bevallen en allerlei minder interessante gezondheidsperikelen).
Nu dat alles van de baan is, hebben we gezegd : We gaan ervoor ! Dit jaar moet het er nog van komen.
Ik verkondig het ook al tegen iedereen (en dus ook hier) om mezelf serieus onder druk te zetten. Het zou een volledige afgang zijn, moest ik nu in september terugkrabbelen !!! (hahaha) (groen, dus)

Dus bij deze ... volgend jaar speel ik waarschijnlijk in mei, maar in september zing en dans ik ergens in het Turnhoutse ... komt dat zien, zou ik zeggen...

(kruipt bibberend om zoveel durf terug achter de examenvragen en lacht zichzelf vierkant uit, HA)

Weten dat het komt,
het verwachten,
het zien naderen...

En dan toch weer van mijn stuk zijn,
toch weer de neerwaartse spiraal
die zuigt als een draaikolk...

Hoe woorden niet voldoen aan dit gevoel,
hoe mensen angstig beschutting zoeken,
voor de oorlog die woedt binnenin mij ...

Ik zoek een witte vlag ... vooral voor mezelf

Slip of Boxershort

- Hallo, spreek ik met de familie O. ?
- Euh, ja, met wie spreek ik alstublieft ?
- U spreekt met firma huppeldepup. Wij willen u graag kennis laten maken met onze nieuwe productjes. Wij produceren herenondergoed (ik onderdruk nog net een slappe lach ) en als kennismakingsgeschenk willen wij u graag een gratis kennismakingspakket bezorgen waarbij u alleen 2,5 euro aanverzendingskosten moet betalen, maar dat is dan voor de post natuurlijk. Ehu, mag ik u dan vragen mevrouw, draagt uw echtgenoot boxershorts of slips ?
- .................................................. (flabbergasted) sorry, maar dit vind ik nogal ver gaan, wij zijn niet geïnteresseerd.
- (totaal verbijsterd vanwege 'vrank' antwoord) Euh, goed. Sorry voor het storen, goedenavond.

Ik wil hierbij een vakbond oprichten voor callgirls (of noemt men dat anders tegenwoordig).
Waarom moeten die mensen altijd 's avonds hardwerkende schooljuffen lastig vallen met de meest intieme vragen ?
Waarom moeten zij worden afgescheept worden door hardwerkende schooljuffen die wel wat beter te doen hebben dan het ondergoed van hun man te bespreken ?

btw. Meestal ben ik vriendelijk tegen deze mensen. Zij kunnen er ook niks aan doen dat ze de meest vreemde productjes moeten aanprijzen. Dus ik wimpel ze beleefd af.
Maar dit vond ik nu echt wat ver gaan ... het ondergoed van mijn man ... jongens, dat bespreek ik zelfs niet met mijn beste vriendin ... laat staan een onbekende callgirl !

De waarheid komt uit een kindermond, niwaar ?

Alle kindjes moeten vertellen hoe hun mama eruit ziet. Om hen wat te helpen, heeft juf gevraagd een fotootje in de agenda te kleven.
Kringgesprek dus, met foto in de buurt. Hoe ziet jouw mama eruit ?
Doelstelling (waarschijnlijk) : de kleuters laten verwoorden hoe het uiterlijk van hun moeder is, beklijven van volgende begrippen : bruin, blond, grijs haar, een bril, met oorbellen, lang, klein ...

Als aan zoonlief wordt gevraagd : En ... hoe ziet jouw mama eruit?
Zijn antwoord : "MOOI"...

Ik heb een tof kind !! (straal, straal, glunder, glunder, bloos, bloos)

Muziekstokje

Afgekeken bij Afvragingen : (weet zelfs niet of je een stokje moet krijgen of mag pakken ?) maar als ik over muziek mag babbelen, doe ik het zowiezo !

Van welk liedje krijg je koude rillingen en een krop in je keel elke keer je het hoort?
Dat kan gaan van een goede foute tot een goede goede song : "I'v been to me" van Charlene is er zo eentje. Gaat er totaal over maar doet me altijd aan mijn eerste toneelervaring denken. Als opwarmer zongen we dat lied in de bar, met de nodige pathos en overdrevenheid. Zaaaalig. Ik denk dat ik toen verliefd ben geworden op manlief, btw. Hij is de koning van overdreven humor !
Een tranentrekker vind ik "Clara en Jos" van Pieter Embrechts (jajajajajajaja, hij kan mij krijgen). Echte rillingen en tranen krijg ik van "Feels like home" van Chantal Kreviazuk (ken je die niet ???)
Ik haal meestal mijn inspiratie uit soundtracks (verzamel ik trouwens, hint, hint,hint). Je leert er echt pareltjes kennen. "Phenomenon", "Message in a bottle", "Priscilla, queen of the desert", "Sedes en Belli" en zo kan ik wel verder gaan ...

Welk liedje vind jij totaal overgewaardeerd?
"Born to be alive" van Patrick Hernandez en "Het werd zomer" van Rob de Nijs.
Als je op een (trouw)feest zit en de eerste 'rappe' is born to be alive, ben je gegarandeerd zeker van de slechtste trouwfeestendj allertijden. Het is een ramp en mensen blijven er op dansen !
Bij "Het werd zomer" heb ik de zeer irritante neiging om die Pejjewejjewej van de gitaar huizenhoog mee te brullen zodanig dat iedereen een gloeiende hekel aan het nummer krijgt, als ik in de buurt ben. In de schamele hoop het nooit meer te moeten horen ! Tevergeefs ...


Naar welk nummer zouden alle lezers vandaag nog moeten luisteren bij wijze van tip from you to them?
Dat hangt ervan af welke dag het is ... elke dag heb ik wel een ander lijflied. Vandaag is dat "Wear my hat" van Phil Collins, morgen kan dat "Kyrie" van Mr. Mister zijn en overmorgen misschien wel "There's no formula for finding yourself" van Ozark ...

Wat is je favoriete meezingnummer? Voorkeur voor een bepaald stukje?
Ik zing (zoals neeflief) absoluut met alles mee ! Om 1 of andere reden slaag ik erin om liedjesteksten snel uit mijn hoofd te kennen. De liedjes die ik het best vind, kan ik het minst snel. Waarschijnlijk omdat ze van tekst zo goed zijn. Mijn absolute meezingnummer hangt ook af van de dag ...
Vroeger was dat (don't shoot me) "Music was my first love" van John Miles. Kon ik helemaal uit de bol gaan.
Het liefst zing ik ballads. Dat lukt me het best. Absolute nummer 1 is "Favourite adventure" van K's Choice.
Maar Marco Borsato vind ik ook absoluut schitterend om mee te 'brullen'. Die man gaat er zo over. Zalig gewoon !

Op welk lied kan jij onmogelijk stil blijven staan?
Oei ... heb je een dagje of twee ? Lynn Collins "Think" is echt wel een freaky dansnummer. Dat kan ik van voor naar achter meezingen en zelfs de pasjes zijn ingestudeerd (daah). Dan zie je mij op mijn best, the real thing. Mijn lijf beweegt ook als vanzelf op "Killer' van Seal maar dan in de versie van George Michael ...
Voor de rest dans ik op bijna alles (behalve "Born to be alive') Zelfs op slechte trouwfeesten met afgrijselijke dj's die de hele avond Sean-Paul-gerelateerde muziek draaien doe ik mee. (Pas op, niet klikken want hij brult dadelijk met zijn irritante-opdezenuwenwerkende-nasale stem in je oren) Ik kan gewoon niet stilzitten. Mijn ultieme kinderdroom was danseres worden in het showballet van Willem Ruis ! Tja, bekentenis met schaamrood op de wangen ...

Ik wil ook wel eens zo'n stokje werpen ... naar Neneh, denk ik ?!

Familie kies je niet ....

maar je kan er wel geluk mee hebben !

Toen ik ongeveer 8 jaar geleden de vrouw van de broer van manlief (maw mijn schoonzus) leerde kennen, kon ik niet inschatten hoe close we zouden worden.
Op het eerste gezicht hebben we weinig gemeen. Schoonzus is zowat 12 jaar ouder (en ook wel 12 cm kleiner), een voorbeeldige moeder en huisvrouw. Haar huis is altijd spic en span, ze heeft oneindig veel geduld met haar kinderen, aanvaardt iedereen zoals die is, stelt zich geen zware levensvragen maar neemt elke dag zoals hij komt. Kan heerlijke zelfgemaakte taarten toveren. Doet aan schilderen en bloemschikken (vooral dat laatste is bij mij dikwijls een onderwerp van humoristische interventies). Is stil en rustig aanwezig op familiefeestjes, valt niet op, heeft een gebeitelde pure glimlach ...
Kortom, ze lijkt in niks op mij ...

Door de jaren heen merkte ik haar populariteit bij de rest van de familie... Manlief is absoluut weg van haar ( en neen, daar maak ik mij niet ongerust over). Neefjes en nichtjes storten hun hart bij haar uit. En alle andere schoonzussen praten over haar als "Mijn favoriete schoonzus" en daar heeft ook niemand problemen mee.

Het enige is, dat niemand zich af en toe wel eens afvraagt, hoe het met haar is. Het lijkt altijd alsof ze de wereld kan verzetten, op haar stille en rustige manier. Dus problemen ... ??? Die komen niet voor zeker ?!

Toen ik haar een paar jaar geleden eens vroeg : J., hoe gaat het eigenlijk met jou ? ... was ze wel wat verrast over de vraag. Dat was de aanleiding tot goede gesprekken, waaruit bleek dat we veel meer gemeenschappelijk hadden dan gedacht.
Niet dat ze me uit zichzelf zal bellen als ze in de 'shit' zit, maar we weten wel van elkaar dat de deur altijd openstaat.

En dat is zo'n enorm goed gevoel... Ik heb al een aantal schoonzussen versleten (in mijn vorig leven) en deze keer ben ik de gelukkigste vrouw van de wereld. Dat heb ik dit weekend nog eens gemerkt. Nu het met mij wat 'minder' gaat, ik een beetje in de 'shit' zit, kan ze me zo ineens vastpakken en een dikke knuffel geven : "Als je wil praten ... ? "

Maar ik praat er niet graag over, ik doe het liever op mijn eentje ...
Toch is het altijd fijn te weten dat mensen klaar staan. En als dat dan nog eens een superlieve schoonzus, met heerlijke taarten en een proper huis is, wat kan een mens nog meer vragen...

J., 'k zie je graag !