Boek 1

Paul De Wit, gehuwd met Mieke, vader van Mirjam en Hanna, is een Nederlandse Jood. Of is het een Joodse Nederlander ? Hij weet het zelf niet, zijn beide ouders zijn overleden gedurende de Tweede Wereldoorlog. Paul geeft les, geschiedenis, maar vindt zijn draai niet in het docentenwereldje. Hij vlucht naar Parijs, om verder te schrijven aan een thesis waar hij al tien jaar aan werkt. Daar ontmoet hij Paulien, een Franse studente. Hij stelt zich voor als Philip, en zo zal ze hem blijven noemen.
Paul maakt een foto van haar, op de Place de la Bastille. In de achtergrond een man. Een man die erg lijkt op Paul. Wie is die man ? Paul ontdekte op zijn 23ste dat hij waarschijnlijk een tweelingbroer, Philip, heeft. Hij noemt de man Philip. En gaat op zoek. Op zoek naar zijn broer. Op zoek naar zijn verleden...


Kan u nog volgen ? Ik niet ! Ik las dit boek in 2 a 3 uur uit, maar het deed me weinig. Soms ben ik meer het Story-VTM-type : alles moet duidelijk geplaatst worden, mensen blijven wie ze zijn en veranderen niet halverwege het verhaal van naam, en indien mogelijk ook een duidelijk einde, liefst goed.
Dit is een boek dat ik in het middelbaar zou moeten gelezen hebben. Sindsdien ben ik voorgoed bedorven voor de Literatuur. Ik heb mijn portie Harry Mulisch en Marga Minco en Ward Ruyslinck wel gehad.
Er wachten mij nog een aantal Leon De Winters ... ik hoop dat ze beter zijn dan dit boek.
Paul eindigt met een zoektocht naar een persoon die nu ook ineens Paul heet. Maar hij draait halverwege om en gaat terug naar Parijs, ik denk naar Paulien.
Tja, dan vraag ik me dus nog de hele nacht af, hoe zou het met Paul en Paulien en Philip en Mieke zijn ????
Vindt hij zijn broer nog ? Waarom schrijft iemand een boek die ergens en nergens over gaat ?

Leon De Winter : Place de la Bastille

De kick van de drums

Drums, ik kick erop. Zeker als het klikt !
In deze twee nummers is het vooral de klik.
Ik ontdekte dat ik de nummers blijkbaar vooral daarom goed vind...

Trouwens, Ivo, wanneer zingen we dat nog eens ??? Ik beloof dat jij mag drummen ;-)

Opgepast, Youtube-post

Hoe je me nooit met kerst-gekregen-centjes mag loslaten in een Free Record Shop !!!
Naked on the Inside van Laura : alhoewel ik haar Engels niet meteen op en top vind (ze klinkt echt wel Vlaams), vind ik haar muziek heel internationaal. Ze bewijst ook dat je niet de ideale maten moet hebben om een straffe madam te zijn. Vandaag wordt ze 21 dus een echte madam is ze nog niet. Ik dacht al een hele tijd erover om haar cd te kopen, zij is de enige waarvoor ik een sms-je stuurde bij Idool. En dat doe ik dus niet gauw, hee !
Modern Classics, the greatest hits van Paul Weller. Niet alle muziek van Paul Weller kan me bekoren. Toch vind ik hem al heel lang goed. Het eerste liedje dat ik opnam (op een cassetje op mijn cassetterecorder van mijn Plechtige Communie) was van The Jam, zijn groepje in 1982. Ik vond hem toen iets rebels hebben ... dat vind ik nog steeds. Ik denk dat hij geen gemakkelijke meneer is, hij heeft iets streng over zich. Getormenteerd ... dat is een passend woord. Als ik Wild Wood hoor, krijg ik kriebels en You do something to me, geeft me kippenvel. Hij doet dus iets met mij, die Paul Weller.
En dan de soundtrack van Mona Lisa Smile. Dat zag je natuurlijk al van ver aankomen !
En nu zijn mijn centjes niet helemaal op, hoor, alleen niet besteed aan datgene waarvoor ze waren bestemd. (nieuwe winterlaarzen)
Maar wat is een mens met winterlaarzen die slechts 1 jaar en als het goed is 2 jaar, meegaan. Terwijl muziek tijdloos en eeuwigdurend is ... Aha !

Papa Wej

9 Jaar geleden is mijn 'nonkel' gestorven. Hij heeft 's nachts een ongeluk gehad en is pas na een 4-tal uren gevonden. Hij lag naast de autostrade, niemand zag hem.

Hij was eigenlijk 1 van mijn beste vrienden. En in veel zaken mijn grote voorbeeld. Dankzij hem werd ik lid van Amnesty International in het vijfde leerjaar. Mijn klasgenoten wisten amper wat dat was. Op mijn twaalfde kreeg ik 3 platen : OMD, Men At Work en The Pretenders. Niet echt muziek voor een twaalfjarige, maar ik vond het schitterend. Mijn eerste optreden ooit gezien was met hem. De toenmalige LSP-band. Toen dronk ik mijn eerste (en tevens laatste) pintje. Als ik thuis conflicten had, pakte ik mijn fiets en trok naar hem. Ik gaf hem een speciale naam, uitgevonden toen ik drie was : Papa Wej... Hij droeg hem als een titel. Kijk maar eens op de achterkant van de cd's van Won Ton Ton : Papa W-productions. Daar was ik wel het meest trots op, denk ik.
Hij was een beetje mijn tweede papa. Toen ik een grote verandering in mijn leven wilde ondernemen, was hij de enige met wie ik daarover sprak. Gelukkig maar, drie maanden later was hij er niet meer. Hij steunde me in alles wat ik ondernam. 1 keer hadden we een conflict : toen ik trouwde. Hij wist dat dat niet goed zat, hij heeft me gewaarschuwd ... en spijtig genoeg ook gelijk gekregen.

Ik mis hem regelmatig. Zeker met deze dagen, als we familiaal bezig zijn. Mensen die erbij horen, zoals hij, mankeren je dan nog erger ...
Ik vind het zo spijtig dat hij manlief en zoonlief nooit kende. Hij had het goed met hen kunnen vinden. Daarom dat ik onze zoon ook naar hem noemde. Ik hoop dat hij dezelfde passie, humor, koppigheid en volhardendheid heeft.

Vandaag mag ik erven van hem. Geen geld, maar hetgeen dat hem het dierbaarst was van al, zijn boeken. Zijn dochter (mijn nicht, dus) is na 9 jaar zijn boekenkasten aan het leegmaken. En ze dacht aan mij ... hoera !
Dus mag ik hier kiezen : : De lenige liefde van Herman De Coninck in een uitgave van 1969, Een voetreis naar Rome van Bertus Aafjes uit '62, La porte étroite van André Gide, met overal in zijn handschrift waar hij het boek kocht en van wie hij het kreeg. Met hier en daar een kaartje erin van vrienden. Met vertalingen van passages, een Franse woordenschat, een gedachtengang erbij gekribbeld. Dat alles in zijn speciale handschrift dat ik ken en mis. Het doet me weer pijn.

En soms denk ik (heel even) : dat moet ik L. vertellen, ik bel hem even.
Tot ik me realiseer dat het niet meer kan. Nooit meer kan...

De laatste week

Ijdel, egotripper, opschepper, strever ...
het zijn woorden die toch stiekem bij mij passen.

Vandaar deze laatste oproep om te stemmen.
Er zijn een aantal blogs die ik graag wil verslaan. Als een ridder met een draak.

In dit geval voel ik me meer Frodo dan ridder.

Sommigen hebben het streven in de top 5, de top 10 te geraken ...
Mijn enige streven is nog iets hoger/lager te komen dan 44.
Dus, al ben ik niet weggelegd voor de politiek, toch zeg ik : STEM op www.tantieris.blogspot.com.
En als prijs is een droomreis naar Mali altijd erg interessant. Dank U !

Ik was eerst ! Ikke ! Ikke ! Ikke !

Tja, dat kan ik niet laten ! Elk jaar kijk ik. ELLUK Jaar ! En elk jaar smelt ik van ontroering. Zo schoon. En elk jaar denk ik : volgend jaar kijk ik niet meer. Mijn plaatsvervangende schaamte als ze in een aria uitbarsten, na een zwaar gesprek, wordt TE groot. En toch, elk jaar kijk ik.

SSStt ... groot geheim : als kind stond Christopher Plummer op mijn hij-kan-mij-krijgen-lijstje. Vertel het niet verder ?

Schoeën!

Schoon, hee ? Schoon, hee ? En blij dat ik ben... wat manlief heeft met de iMac, heb ik met de nieuwe tafel en stoelen. Schoon, hee ?

Forget the world

Normaal gezien hou ik niet zo van nummers die 'eentonig' worden gezongen. Dit nummer moet het vooral hebben van de opbouw en de muziek. Maar het is juist het 1tonige dat de tekst naar voor brengt, dat de melancholie duidelijk maakt.
Ik vind dit een indroevig nummer. En dus goed ...

Vandaag is het een orgastische dag. Manlief heeft er al serieus van genoten, maar spijtig genoeg heb ik weinig aandeel in zijn plezier.
Vandaag arriveerde zijn IMac. 24inch !
Voor in zijn muziekstudio (die ook bijna zo goed als af is).
Manlief is in de wolken.
Vandaag is de IMac beter dan sex of vrijen ...
Ik gun hem zijn pleziertjes. Ik heb niet zo'n problemen met een overspelige IMac. (Hopelijk zeg ik dit op het einde van volgende week ook nog)
Tja ... dan zal ik maar wat surfen zeker ?

Ik word beter

Afspraak met manlief : 22.oou. in de living om samen een glas champagne te drinken. Ik voel het : ik ben beter aan het worden ! Jihaaaa !

Verslaafd !!!!

Mycoplasma

Goede tip : Google nooit of te nimmer het moeilijke woord dat de dokter gebruikt om te zeggen wat er mis is. Als het aan google ligt, ben ik nu vatbaar voor Aids, leukemie, Steven-Johnsonsyndroom, Bowelsyndroom, de ziekte van Crohn enzovoort. Joost mag weten welke syndromen dat zijn, maar ik vind de benamingen superindrukwekkend.

Het komt erop neer, dat ik immuun ben voor medicijnen en dat mijn eigen immuniteitssysteem het wat aan het begeven is. Klinkt als Aids, niwaar ????

*hoest zich te pletter van het lachen*

Droom of nachthengst ?

Mijn dromen zijn zeer levendig en waarheidsgetrouw. Manlief vindt het ongelooflijk dat ik 's nacht een heel ander leven heb, met een welomschreven plot, plotselinge levensechte wendingen. Ik kan hem dan ook in geuren en kleuren spannende verhalen vertellen over mijn wild nachtleven.

Soms vraag ik me af of er iets mis is met mijn fantasie. Wat ik allemaal al gedaan en beleefd heb met sommige mensen, dat hou je niet voor mogelijk.

Maar de laatste twee nachten weet ik het zeker : er is iets serieus mis met mij. Ik droom namelijk van bloggers. Geen personen die ik echt ken of soms al eens dagelijks meemaak... neen, bloggers die ik ofwel nog nooit heb gezien of waar ik nog nooit mee heb gesproken.
Het zijn al wel amusante nachtjes geweest !
Eergisteren ging ik op bezoek bij Neneh. Ik had zoonlief meegenomen en kreeg een rondleiding in haar mooie huis. Vooral de traphal vond ik schitterend. Zoonlief speelde met haar kleine opschepper en voor de rest werd ik voorgesteld aan haar man en kinderen. We dronken een kopje thee in haar achtertuin en babbelden honderduit. Nu vraag ik je !!!

En gisterennacht ben ik naar Leuven op stap geweest met Pietel. Die heb ik al wel eens in het echt gezien, maar hij heeft toen amper naar onze tafel gekeken. Hij leest mijn blog niet en zal zeker nooit een comment achterlaten !! Hij wordt het Alfa-manneke van de blogosfeer genoemd, dus ik weet zelfs niet of hij sympathiek is ?
Tja, gisteren heb ik dus terrasjes gedaan met hem. In een sfeervol verlichte stad, met heel veel wijn en sigaretten. Ik rook niet maar afgelopen nacht kon ik een Zuid-Amerikaans land rijk maken ! Ook een leuk gesprek over zijn lief en mijn lief en over het werk enzoverder.

En dan wordt je wakker en denk je : Waaaaaaaaaaaaaaaat ???
Misschien is dat bloggen voor mij niet zo'n goed idee. Als je 's nachts al avonturen beleefd met mensen die je niet kent, waar gaat dat naartoe ??

Nog een weekje thuis ... (de derde week al !!!), zoonlief ook, en manlief tot en met woensdag.
Het is hier een ziekenhuis. Morgen terug foto's laten nemen van mijn longen, ook al voor de derde keer. Want ik blijf maar hoesten ...
Wat wel mooi is : een vijftal kilo's kwijt. Dat is een leuk gegeven voor de feestdagen. Want: waarschijnlijk zijn die er meteen terug aan. Ik snak naar een glas champagne !

Gisterenavond heb ik eens een film He-Le-Maal gezien. Van het begin tot het einde. Niet mijn gewoonte, dus.

Een paar jaar geleden wilde ik heel erg Mona Lisa Smile zien. Maar sedert 4 jaar is de cinema een te herontdekken gebied, dus ... niet gezien.
Het concept sprak me wel aan : een leerkracht in de jaren 50 die conservatieve meisjes eens een levenslesje leert. Zo van dat idealisme vind ik altijd prachtig ... in films (!). In het werkelijke leven overvalt me dat ook wel af en toe.
Enfin ... gisteren zag ik mijn kans schoon.
En heb ik weer geleerd dat hooggespannen verwachtingen soms dingen fout maken. De film viel wat tegen. Julie Roberts is zichzelve : luide lach, spontaan gegiechel, ernstige frons indien gevraagd. De andere actrices zijn volgens mij ook gewoon zichzelf. Ik had niet het gevoel dat er goed geacteerd werd. De verhaallijn is erg dun, en zelfs wat voorspelbaar.De Mona Lisa Smile wordt er wat met zijn haren bijgesleurd.
Ginnifer Goodwin was een verademing tussen de zware gezichten van Julia Stiles en Kirsten Dunst (die ik, sorry, nog nooit echt goed heb gevonden). Ook een leuke verrassing was Tori Amos, die enkele zanglijnen voor haar rekening nam (En Tori Amos vind ik On-Ge-Looflijk GOED).
De hele film heb ik zitten zeggen : "Dat is een goed nummer" "En dit ook" "En dit ook" ...
Met andere woorden, blij dat ik Mona Lisa Smile zag, want de soundtrack staat absoluut op mijn verlanglijstje. (*knipoogt in de richting van bedpartner !* en/of andere geliefden die aan mij willen denken ???)

Zoonlief heeft een dubbele oorontsteking en een longontsteking. Manlief heeft een bronchitis. Tantieris heeft een longontsteking die resistent is aan peniciline ...
En zondag wilden we een gezellige familieuitstap naar de Warande doen. Verdorie, moet ik nu ALLES missen ???

Aan de Audi met nummerplaat VHE 486 :
ik hoop dat uw vrouw op de achterbank aan het bevallen was, of dat u dringend uw zieke moeder naar het ziekenhuis moest doen. Het kan ook dat u zelf met een kogelwonde waaruit het bloed op de zetel gutst, richting kliniek reed.
Anders zie ik geen reden om met flikkerende lichten en getoeter mij attent te maken op uw aanwezigheid. Evenmin kan u mij dan langs rechts voorbijsteken om vervolgens op uw rem te gaan staan bij het zien van een rood licht. (Dat ikzelf al even in de gaten had).
Gelukkig ben ik u kwijtgeraakt na de afrit Berchem ... ik was er echt niet gerust in. Hopelijk alles goed met u ????

't Is niet voor de eenzaamheid, maar voor de beterschap

Bart Peeters is een sympathieke man. Een teddybeer met sexy allures als hij live optreedt. Niet altijd vernieuwend, maar steeds verrassend. "Slimmer dan de zanger" barst weer van de originele teksten, maakt mooie liedjes, en doet glimlachen met weemoed.
Mooie cd, gekregen van een stel mooie mensen, voor 'de longontsteking-beterschap'.
Vitamientjes voor het hart, zijn ook vitamientjes voor de longen.
Dus, al heb ik Sarah Bettens gemist, Bart Peeters kan mijn heupen ook in beweging krijgen. (en meer dan dat)

Ik ben een weirdo

Liesl heeft me 'getagged'.
Dat wil zeggen dat ik 6 rare dingen over mezelf moet vertellen en dan 6 mensen moet 'taggen'. Nu ... 6 rare dingen over mezelf, dat leek niet moeilijk. Tot je ze dan moet verwoorden ? Even toch 'food for thoughts'.
1. Ik klop mijn kruiden altijd in een bepaald ritme op mijn aardappelen. Pampadapampam pampam. Of pampapampapampapam. Of zoiets. Het lijkt iets Gilles de la Touretterig hebben. Tja, ik heb meer van die dingen.
2. Ik bekijk films nooit helemaal. Gewoonlijk alleen het midden. In het begin vanuit mijn ooghoeken, vanachter de computer en dan lijkt het wel interessant. Maar het einde is altijd te spannend.
3. Alhoewel ik erg verslaafd ben aan CSI, CSI Miami, Cold Case, Without a Trace (Jerry Bruckheimer dus), kan ik echt niet tegen spannende films. Dreamcatcher zal ik nooit bekijken, The Sixth Sense ken ik alleen van horen zeggen en Seven heb ik 'gehoord', nog nooit gezien.
4. Ik ben nogal verlegen. En dat vind iedereen raar want ik kom zo totaal niet over. Ik ben eerder lawaaierig en luid. Dat komt omdat ik me zelden op mijn gemak voel bij mensen. Dus hoe harder ik roep, hoe minder ik me voel. Als je me meemaakt in een rustige bui, voel ik me goed bij jou !
5. Ik kies mijn kledij door te voelen. Het stofje moet goed zijn, anders trek ik het niet aan. Dat had ik als kind al. (moeilijk meisje !!!) Ook kies ik zelden voor motieven in mijn kledij. Als het in de stof zit, ok. Maar strepen en ruiten, niks voor mij. Ik hou van dramatische stoffen en dramatische kleuren.
6. Ik onthou de geur van mensen. Meestal kies ik ze daar ook voor. (Blijkt als ik het nu zo bekijk). Als iemand een vervelend geurtje heeft, vind ik er niks aan. Mensen moeten ook warm zijn. Letterlijk. Koude mensen, daar kom ik niet aan. En dat zie je dikwijls aan hun gezicht, vind ik. Een beetje vlezig, weinig hoekig. Neuzen zijn belangrijk. Een mooie neus geeft dikwijls warmte.

Als ik dit zo terug lees, moet ik wel lachen. Wat gek, 6 rare dingen !

Wie zou ik dat graag eens zien doen ? Ik ben heel benieuwd naar de 6 rare dingen van Molady, Hoofdstuk 8, Babsie, Rik, Nick, Dramoghe ... Taggen maar !

Jonge gast, oude stem ... very soulfull ...
Wordt over de oceaan nogal gehyped, maar manlief ontdekte hem via I-tunes en sindsdien ben ik ook wel onder de indruk.
Ik hou van dat soort muziek, af en toe wat voorspelbaar, maar met genoeg verrassingen voorzien wat muzikanten betreft. Op You-tube is er een ontelbare voorraad van zijn filmkes, maar dit nummer steekt er bovenuit.
Ik wacht ook nog altijd tot de wereld verandert.
(en wie zei er toen : Begin bij jezelf ?)

Dit weekend nog topic off discussion.
Vandaag wordt ze even oud/jong als ik.
En hoe graag ik het ook wil, hoe erg manlief het ook beweert, ik lijk toch niet echt op haar.

"Hey, woon jij hier ook ?"
Even een ontmoeting in de living ... zijn hand houdt de mijne iets langer vast dan gepast. Gepast op een verjaardagsfeestje met een stuk of 40 man in je woonkamer. Als hij glimlacht en ik zijn bijna 43-jarige lachrimpels zie, borrel ik van geluk. Hij is mijne maat ! Mijne beste maat !
En al heb ik hem al lang niet meer gezien, morgen is weer van ons. Van ons alleen ...

Zit ik daar wat zielig,
alleen,
met een wat-ben-ik-toch-een-sukkel-gevoel,
mezelf te vervelen.
Manlief kon wel naar het concert van Kathleen Vandenhoudt,
met vrienden die ik ook erg graag zie ..., maar dus nu mis.
Alleen Bad Boys II en Lara Croft op tv ...
Met de achtste vijfling van Agatha Christie, die ik in 1987 voor mijn verjaardag kreeg en dus al voor de achtste keer lees ...
Geen schoolwerk, want de punten voor de rapporten zijn nog niet binnen .... en ik mag niet buiten.

Chagrijnig over het uitzicht van mijn blog en alle tellers die weeral kwijt zijn.
Mezelf dom vinden en dan besluiten om toch maar geen mailtje te sturen naar mijn webmasters in nood omdat ze zich echt niet kunnen blijven bezighouden met verloren tellertjes te saven.
En ik ook niet graag dom overkom.
Djeezes, zielig ... zielig ...

En dan vraag ik me af : "Wanneer heb ik het verleerd om me te vervelen ? "
Als ik naar zoonlief kijk, die verveelt zich nooit. Hij doet wel de meest stompzinnige dingen zoals een poging om de kerstlichtjes in de boom uit te blazen. En blijven proberen, hee mannen !
Waar zijn mijn stompzinnige dingen gebleven ???
Ik ga op zoek, naar het meest stompzinnige maar zalige verveelmoment allertijden. Here it comes, misschien ??

Wat was het uwe ?

Ik kreeg een groot compliment van mijne nonkel, de Joene.
Hij vindt mij een leuke juffra. Het juffra-gedeelte klopt als een bus ;-0
Ik kreeg een SMS-stokje toegeworpen. Dat werkte absoluut op de lachspieren van manlief.
Een SMS-stokje voor iemand die gsm-gewijs steeds onbereikbaar is ??????
Sedert vorig jaar ben ik de trotse bezitter van een Siemens SK65 Black Berry, niet vanwege de technische snufjes maar omwille van de omvang. Hij is tenminste vindbaar in mijn handtas, wat niet gezegd kon worden van mijn voorgaande innie-minnie gsm-metjes.

SMS-en is iets dat ik zelden doe. Alleen naar manlief elke dag : Bel je me even ?
Hij belt namelijk op kosten van de zaak !

Voor de rest zit er weinig in mijn archief en meestal nogal oninteressant wegens erg bondig en kort :

"Yep"

"Keigoe"

"Ja"

"Jullie kmn toch morgen, he" (toen ik maar niets liet horen op een voorgaan sms-je)

"Goeiemorgen" (toen manlief in Amerika zat)

"C u gere" (dit moet ik er misschien straks wel afhalen !;-))

Niet echt boeiend voor de algemene buitenstaander.
Dus werp ik dit stokje toch maar effe verder:
Naar Kleine Keizerin omdat ik vind dat ze in 2006 minstens 1 stokje van mij mag aannemen ;-)

update : En zag ik dat zij dit stokje al eens kreeg ....
Liesl, pak jij het over ?

Koppig ! Koppig als een ezel !
Uitgerust met een extra-large (tennis)racket om alle goede raadgevingen Henin-Ardenne-Clijsters-gewijs in de wind te slaan. Voorzien van Schwarzeneggerschouders en rug om aan moederlijke adviezen de rug te draaien. Bezitter van een dikke kop om weerwerk te bieden aan de hamer die als fysieke waarschuwing er maar in bleef kloppen.
Ik beschik tevens over een bovenmenselijk vermogen om steeds optimistisch (lees : utopisch) en enthousiast (lees : ADHD-erig) over te komen. Tenminste, in mijn werkelijke omgeving.

Ik merkte dat ik de laatste tijd vooral mijn gal (ideale woordspeling op dit moment) begon te spuwen op dit blogje, terwijl dat vooral nodig bleek in real life. Jullie hebben er ook geen boodschap aan : Tantieris weeral eens uitgeteld op haar zetel.
Longontsteking waardoor ik ziek val op een moment die onmogelijk is ; midden in de toetsenperiode. Ocharme mijn kinderen. Ze verdienen een juf die er STAAT, die hen helpt en voorbereidt op deze voor hen toch moeilijke periode.
Vorige dinsdag zei Chloë al lachend tegen mij (terwijl ik de longen toen al uit mijn lijf hoestte) : Juf, u had nog zo gezegd: "Al wie ziek wordt tijdens de toetsenperiode hang ik aan hun oren uit het venster." En ik lachtte en vroeg haar : "Ga jij mij uit het venster hangen, Chloë ?". Ze keek me aan en zei toen, quasi serieus : "Ja, hoor !" En toen grabbelde ik haar bij haar schouders en wreef eens over haar hoofd. Succes !!!
Het kind heeft gelijk gehad. Ik zal mijn oren maar insmeren.

Wat ga ik deze twee weken doen ? Behalve toetsen aanpassen, doormailen, verbeteren, rapporten maken, lessenroosters voorzien voor de interim ?
Het optreden van Kathleen vandenhoudt en Sara Bettens missen ????? JAAAAAAAAAAAAAAA, VERDOMME (vergeef me mijn vuil taalgebruik) want op mijn doktersbriefje staat dat ik niet buiten mag.
Zou ik niet mogen brossen ?
Zoals mijn moederlijke vriendin D. zei : "Dat zijn ook vitamientjes, Iris !!!"
Als er iets is dat mij kan genezen, is het muziek. Ik voel geen pijn, geen zorgen, alleen luchtige vrolijkheid en waar optimisme. Als een boodschap in een fles, licht het me voor, emoties in motion, het lest mijn dorst, en ik heb dorst !
Ik ga wat drinken.