Diep, dieper, diepst

Voor ik u wegjaag met deprimerende blogs, heb ik besloten er even tussenuit te gaan....
Gisteren de begrafenis van P. Vader van een leerling die bij ons in het vijfde zit. Na 6 jaar strijd tegen kanker, verloren.
Vrijdag begrafenis van J. Vader van 2 prachtige oudleerlingen (je mag geen favorietjes hebben, maar die heb je stiekem toch.) Van de stelling gevallen en in coma overleden.

Ik trek het mij aan. Erg aan ...
Dus tot binnenkort, wanneer ik eindelijk/hopelijk nog eens iets leuks kan schrijven.
Een begrafenisblog is niet wat ik in gedachten had ....

"BLAB" deed het licht in de living.
"SKJTTJTJTJTJTJTJSKSKSKTJTJTJSKTJSKTJKSJTK" deed de stekkerdoos waar alle draden van printer, computer, scanner insteken.
" AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAGGGGGGGGGGHHHHHHHHH" deed ik ...

6 reepjes Kinderchocolade
pasta met zalm, kabeljauw en spinazie
2 glazen cola
1 reep Rolo
1 Snickers
koude pasta met andalouse saus uit een potje...

O ... ik ben in 'de vraat'.

File op de ring rond Antwerpen.
Alles staat stil. Dan rijdt de vrachtwagen naast ons verder.
Zoonlief : Mama, waarom rijden wij achteruit ?

Verliefd geworden,
op verliefd zijn,
op mystiek geduldig woorden wuiven,
op geheimzinnige lachjes,
met een ondertoon
van Ons,
wij twee,

met sensualiteit om het hoekje,
en elders ook ...
met zin
in zin hebben
met vingertoppen geproefde huid,
en aaiende woorden verpakt
in oogstrelende blikjes

en de vraag :
Wie ben jij
en mag ik je kennen
van binnen
en van buiten
als een uit het hoofd geleerde mantra
die me laaft
en lest

te lange leste ...

Via Pietel gevonden :
De bwards , om te stemmen op de war(e) blogs. Spijtig dat het alleen maar Vlaamse blogs mogen zijn of deze had ik zeker genomineerd, en deze ook ...
Ik heb bijna hetzelfde gestemd als bij die van Clickx, alhoewel deze er nu ook bijstaat.
Stiekem wilde ik op mezelf stemmen, maar eerlijk is eerlijk : dat heb ik niet gedaan, want dat stáát niet ...
Dus ... ehu ... euh ... misschien ... wil... euh ... u ... stemmen ... op ... euh ... mij ???? (vette knipoog, charmante glimlach)

sereniteit

Vreemd ... hoe mensen met een immens verdriet er altijd een pakje kracht bijkrijgen.
Vandaag naar de afscheidsdienst van Jef geweest. Vier maanden en een half ... Zijn mama en papa stonden als twee rotsen in een woeste branding handen te schudden alsof het hun trouwfeest was. Zonder ironie, hoor ! Het leek me ontzettend moeilijk om zoveel mensen te zien die je dan ook nog niet goed kent. Ik heb B. zijn vrouw nog nooit gezien. Hij is een collega. Een redelijk nieuwe collega. Ik vond het niet tof om op deze manier te worden voorgesteld aan zijn vrouw.

Tears in heaven van Eric Clapton kon niet ontbreken. En alhoewel het een cliché-nummer is, doet het iets. Op de begrafenis van een kindje is het enorm passend. Het was bij het nummer van Clannad dat ik echt begon te huilen. Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat muziek mijn gevoel enorm kan beïnvloeden.
Op zo'n plechtigheid komt al je eigen verdriet naar boven. Ik keek naar mijn oud-collega aan de overkant wiens vader gestorven is toen zijzelf slechts 18 jaar was. Ze huilde heel stilletjes, bijna onopvallend. En ik dacht aan mezelf ... en aan manlief die op zijn 22 al wees was. Dan kom ik telkens in de buurt van 'begrijpen'.
Gek, bij geluk verstaat iedereen de ander. Bij verdriet zijn we aarzelend, onzeker ... verdriet verwerk je alleen, helemaal alleen. Ik begrijp het verdriet niet van mensen die hun ouders verliezen, van mensen die hun kind verliezen ... ik ben daar nog niet geweest. En hoop daar nooit te komen.

Als ik echt mijn werk beu ben .... kan ik nog altijd in de porno gaan.

Maar tegen dan, vul ik met mijn lijf alleen al twee bladzijden.

Vandaag Domino Day !!!

Laatbloeier/groeier

Uitgestelde emoties. Ben ik ook sterk in.
Vandaag kreeg ik plots de bibber. De ene gebeurtenis gecombineerd met het andere gevoel ... en tantieris ging door haar knieën. Niet helemaal in (knie)val, maar toch een knikje.
Zo van dat ondersteboven gevoel.
En als er dan iemand lief vraagt : "Hoe is het nu met jou ?" Dan glimlach ik wat waterig en antwoordt uit volle kracht : "Goed maar ik ben in de ween, vandaag. "
En in de ween zijn is soms wel fijn.
Vandaag niet. Het hele verhaal van B en zijn zoontje kwam eruit. Hun verweesdheid (ha,nu snap ik het woord), hun verdwaasdheid, hun wanhoop ...
Ik zie op tegen zaterdag. En toch wil ik er zijn, al was het maar om er gewoon te zijn. Mijn aanwezigheid heeft weinig betekenis in het geheel, maar als het een druppeltje op de gloeiende plaat is ... laat mijn water dan maar stromen.

Dit laatste half jaar was niet simpel. Het tweede kind wiens begrafenis ik bijwoon ...
God ... (toch een woord dat er dan uitkomt), het lijkt me zeer onrechtvaardig. Dat ouders dit moeten meemaken ...


And I don't want the world to see me,
cause I don't think that they understand

I just want you to know who I am.

De telefoon gaat. Mevrouw van de creche in paniek. Of hij even wil komen. Er is iets mis. Iets grondig mis. Met J., zijn 4-maanden oude zoontje.
Kinderen zonder ouders zijn wees.
Hoe noem je ouders die plots zonder kind zijn ?

En vooral : wat zeg je tegen hen ?
Ik denk aan B. en zijn vriendin. En aan J., die voor altijd 4 maanden oud zal zijn...

Ogen dicht ! Dit is Stevie Wonder !

Het was een fijne zondagochtend !

Zin van de week

Heeft me weer gepakt :

I refuse to replay, the mistakes that we made yesterday.

Via Dré. Schoon toch ?

"Mijn gemoed schiet vol"

Dat volschieten, dat ken ik. Ik denk dat ik dat uitvond. De laatste tijd (her)ken ik dat gevoel regelmatig. Waar maagzweren en keelontstekingen goed voor zijn. Gedwongen rust dwingt me tot rusten. En rusten is denken. Na-denken ...
Verleden tijd is mijn favoriet. Ik denk altijd 'na'. En zwelg dan. Zwelgen ... de gulzigheid van het werkwoord doet me slikken.
Meestal is muziek de 'trigger'. Neen ... altijd is muziek de trigger. En dan niet zo happy.
Bitterzoete melancholie, grenzend aan intense eenzaamheid, en ... dat zoete verandert dan in zout. Wenen ... ik kan daar van genieten. De meesten moeten wennen aan mijn wenen. Een activiteit waar de meesten erg moeite mee hebben. Wenen is de druk van de ketel laten. En bij elke traan komt er wat oud en ook nieuw verdriet mee. Ik heb veel oud... Ah ja, die verleden tijd. Dat (ver)zwelgen lijkt soms haast smartlapperig triviaal. Daarmee ga ik niet helemaal akkoord.
Dus hierbij een tribuut aan het wenen ... aan het zwelgen in het wenen.
En muziek doet dat dus.

De film zag ik nog niet (staat op mijn lijstje). Maar hoe kussende mannen mooi kunnen zijn !
En me verdrietig maken, omwille van alles wat verloren kan zijn in een mensenleven. Het ware vinden is niet altijd puur geluk. Het kan soms verdomd pijn doen.

Hippe tante

Hoe langer hoe meer, of hoe meer hoe langer, twijfel ik over de naam van mijn blog. Wat begon als een grap van neeflief : "Ziediswiedadieris, tantieris !" is een uit de hand gelopen hobby geworden. Ik vind het ouderwets. Er wordt af en toe nogal denigrerend en lacherig gedaan over mijn huis-tuin-en keukenblogje. En dat staat me niet altijd aan. Ik word nogal graag au serieux genomen. Ahum !

En net terwijl de twijfel toeslaat, realiseer ik me dat ik misschien wel een nieuwe hype ben begonnen. De tantes-blogs rijzen als paddestoelen uit de grond en zowel oude als nieuwe blogs kunnen rekenen op een talrijk publiek. Zelfs buitenlandse blogs hebben mijn prachtige idee overgenomen.
Dus neen, een tante-blog is niet oubollig. Het is zeer hip !!! Ahum !

Hoe twee kleine armpjes rond je nek, alle geluk van de wereld vertegenwoordigen.

(En de grote armen ook !)

Bah !
Jakkes !
Weeral 4 nachten alleen slapen !
GEEN ! ZIN ! DAARIN !

Mijn mannen en ik

Twee gekke mannen : dat heb ik in huis.
Een tijdje geleden hadden we twee neefjes op bezoek. Zoonlief geniet altijd van alle aandacht (heeft ie van zijn moeder ?) en haalt alle truukjes uit de kast. Neeflief herkende meteen de begintune van Jaws !

Heden ten dage gaat het van :
Five .... four ... three ... two ... one ... pshchchchchch (geluid van stijgende raket)
Th.... are GO !

Kan u raden welke tv-serie ik hier tot vervelens toe moet naspelen ?
Manlief leert zoonlief de meest gekke dingen.
Vandaag lieten ze zich beiden rollen en 'dood'vallen nadat ze Buzz Lightyear imiteren met een lasergun op zijn arm. Je zou van minder buikpijn (van het lachen) krijgen.

Cornelis Vreeswijk

Af en toe kijk ik wel eens naar tv uit Friesland. Dat taaltje doet me smelten. Het klinkt soms erg hard, met harde klanken, en toch ook weer erg zacht. Iets jammer vinden is 'spietig'. Hun kinderen noemen ze 'ben'. En hun moeder 'mem'. Of zoiets, want ik moet enorm mijn best doen om eraan uit te kunnen. Lang leve de ondertitels.
Vandaag een prachtig programma : Generaasje (Generaties). Een dubbelinterview met Piter Wilkens en zijn moeder Ymie Bij De Leij. Een stralende 70plusser die enkele jaren geleden haar eerste cd maakte. Een jazzdame van pure klasse. Met dat laconieke dat me echt wel aanspreekt bij de Friese mensch... Erik Hulzebosch was deze week in Felderhof Villa Versa ook al zo aangenaam om te horen spreken.

En plots komt mijn kindertijd in volle vaart binnenrollen. Voel ik me weer 8 en wereldverbeteraar. Piter Wilkens gaat namelijk een Cornelis Vreeswijk- toer doen. Nu is Cornelis Vreeswijk die dikke meneer met die dikke baard die op een plaat staat bij mijn ouders in de platenkast. Vooral het liedje "De Nozem en de Non" en "Veronica" konden me aan het lachen brengen. En bij het lied "Misschien wordt het morgen beter" voelde ik me aangesproken in al mijn doemdenkerig wezen, dat ik toen ook al bezat.
Cornelis Vreeswijk was voor mij een donkere Sinterklaas. Een man met een visie, met een uitgesproken mening. Blijkt dat hij eigenlijk een beetje een zielige man was, met een moeilijk verleden, een zwaar leven. Een man die zich in de vernieling dronk.
Grote zielen leven niet lang. En ze spreken mij meestal het meest aan...

Stel : je vindt een perfect werkende prachtige digitale camera op de parking van een grote meubelzaak. Wat doe je ?
a) Je gebruikt het als kerstcadeau voor je madam/meneer/moeder/vader
b) Je geeft het af bij de infobalie van desbetreffende zaak.
c) Je contacteert Tantieris en maakt haar de gelukkigste vrouw van Vlaanderen/België/de Wereld


please,please,please : het laatste !!!!!

De nieuwe Snoeckx ruikt heerlijk !

Gezerkt

Mijn grootmoeder wordt oud. Dit jaar is het de eerste keer dat ze 'de zerk' niet ging poetsen. Het gaat niet meer. Dus mijn mama en papa in actie. Mama heeft mijn onhandigheid geërfd (of ik die van haar) en stoot natuurlijk in alle hevigheid het plaatje "Eigendom" van de zerk. Die zerk blijft natuurlijk eigendom, daar niet van. Maar mijn mama was er toch even mottig van.
"De zerk poetsen" is voor mijn grootmoeder namelijk een belangrijk gebeuren. Dat dient met alle respect te worden gedaan. Goed doordacht (want het materiaal moet mee op de fiets), rustig en bedachtzaam (want we zitten op een kerkhof !) en vooral erg grondig (want het gebeurt maar 1 keer per jaar).
Als je weet dat ik tot voor 3 jaar alle grootouders nog levend wist, en ik pas op mijn 19 mijn laatste overgrootvader verloor ... dan weet je dat ik eigenlijk nog niet lang op een kerkhof zou moeten komen.

En toch ... ik heb iets met kerkhoven. Liefst niet met Allerzielen/Allerheiligen, dat vind ik veel te druk. Maar zo op een zwoele zomeravond of een rillerige winterdag

In mijn puberteit, noem het een lugubere hobby, reed ik dikwijls met de fiets naar een kerkhof in de buurt en wandelde daar dan wat rond. Het lijkt wel alsof, bij het binnengaan van de kerkhofmuren, elk achtergrondgeluid wegvalt. Daar kan je stilte plukken. Het gaf me een gevoel van rust, bijna thuiskomen. Niemand die het echt begreep. Maar een kerkhof was voor mij nooit een plek van verdriet.
Tot je dan iemand dierbaar verliest, en sindsdien doe ik het nog weinig ... kerkhofwandelingen.
Er is een wrang gevoel ingeslopen.