Both sides of my story

Omdat ik steeds schommel, tussen de lach en de traan, tussen geluk en verdriet, tussen onvrede en contentement...



Mag ik nog even, hier bij jou?
Mag ik nog één keer, voor het leven?
Mag ik in stilte, hier bij jou?
Mag ik nog één keer om je geven?

'k Heb niet altijd juist geleefd,
maar toch iets moois geleerd.

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

'k Was je verloren en mij ook,
alles proberen voor ik oud word.
Maar ik sta nog steeds rechtop,
dit keer gewapend voor het koud wordt.
'k Heb je altijd graag gezien,
ben jij mijn geheim misschien?

Want ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Dat ik nu zonder spijt nog verder mag,
nog kans maak dat jij,
dat je weer lacht naar mij,
je lacht naar mij, je lacht naar mij...

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef.

Ja, ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Sarah Bettens

Daar loop ik dan, donker, kou, midden in de stad. Vrouwen zie ik niet, enkel mannen, ook donker. Ik loop stilletjes alleen over straat. Op zoek naar een eetgelegenheid om nadien naar het concert te gaan. Ze is er nog niet, en ik ben een uur te vroeg. Wat doe je dan ? Je koopt roze handschoenen en een reep Bros in de Zeeman. Je slentert langs de winkels met Marokkaanse kleding, je kwijlt wat voor de etalage van een fietsenwinkel, je belt je allerliefste neefje om een adresje te vragen dat hij op je blog achterliet maar wat je totaal vergeten bent. En je wacht ... en wacht ... en voelt de kilte binnensluipen. Je kan nergens binnengaan, overal zitten mannen verhuld in rook, blauw tl-licht, zwarte jassen en donkere broeken.

Wat ben ik blij als ik haar zie lopen. Ze pakt me stevig vast en kust me op mijn wangen. Ik heb haar gemist. Haar leven loopt momenteel volledig mis en ik sta aan de zijlijn te supporteren met hoop op een goed einde. Het brengt ons dichter bij elkaar, maar soms steekt de tijd er een stokje voor.
We wandelen en ratelen, ik van schrik en het wat bevreemdende gevoel dat me overviel, zij van schuldgevoel wegens te laat zijn.
Langzaam sijpelt de rust binnen. We lachen en genieten van dat moment.
We stappen het Ecocafé binnen, bestellen vreemd eten en praten bij.

Hoe is het met jou ? Hoe verloopt jouw leven op dit moment ? Hoe gaat het met de kindjes ? Nemen ze het goed op ? Voelen ze de verandering ? Met mij alles ok ! Met mij alles prima ! Nu ja, ... toch beter dan bij jou. Ik voel me ...

En we praten en babbelen, we drinken witte wijn, we eten iets met te veel look, we verliezen bijna de tijd uit het oog.
Maar dan is het kwart over 8 en tijd om te gaan. Naar de Roma.
Wat een prachtige zaal, wat een prachtige omgeving. Het raakt me, het maakt me weemoedig, melancholisch, zo met een heimwee naar een tijd dat ik er zelfs nog niet was.
We zetten ons vooraan, aan een smeedijzeren tafeltje, op een roodpluchen stoeltje, met een theetje voor onze neus. Weldra krijgen we gezelschap van een stel jonge kerels die erg praatziek blijken te zijn. Ik vervloek mijn lookadem, durf niet te dichtbij gaan hangen om te praten. Geen probleem, hij komt zelf wel heel dicht in mijn buurt zitten. Ik lach hem weg en hij lacht zich terug. Ze krijgt de slappe lach en ik doe mee. Contact ... ik vind het toch altijd fijn, als ze me maar met rust laten wanneer de muziek begint.

Dan staat daar een kleine, magere jongen die zeer binnensmonds praat en nogal nasaal zingt. Geert Maris, Nona Mez (no names), blijkt minder fragiel dan hij lijkt. Hij zegt grappige dingen, vindt snel aansluiting bij het publiek dat een gemiddelde leeftijd van vooraan twintig heeft. Af en toe dropt hij dan een zwaarmoedigheid die me kan bekoren, (Dit is een lied voor mijn moeder die overleden is). Mooi, mooi ...
Ik slaag er weer in om contact te hebben, mijn gelach valt hem op, hij kijkt me aan en knipoogt. Zachtjes beweeg ik op de muziek, het lukt me nooit om stil te zitten en enkel te luisteren. De drum kruipt in mijn lijf, de bas in mijn voeten, mijn hoofd knikt en beweegt ... Dan sluit hij af, na een bisnummertje of 4.

Ik koop geen cd, zo goed vond ik hem ook niet. Maar vandaag, terwijl ik zijn Myspace beluister, heb ik een beetje spijt. Toch mooi, zeer mooi.

We rijden naar huis, en praten en blijven praten. Terwijl ik stilletjes ons huis binnensluip, valt alles op zijn plaats. Muziek doet dat met mij, het maakt alles mooier, en echter, en levendiger. Groter dan het leven zelf, zo voel ik me dan. Het lijkt bijna religieus, het is mijn manier van bidden. Muziek.

De geneugten ....

van het openbaar vervoer. Ik heb gisteren in totaal wel een 7 à 8 km gestapt om op mijn afspraak in Brussel (en terug op het werk) te geraken. Ik heb kou geleden, wachtende op de trein, ik heb gezweet terwijl ik goed doorstapte naast een hot item van dit moment, ik heb gehijgd toen ik nog een trapje harder moest lopen, kortom ...
mijn dijen en billen voelen lekker strak, mijn rug is geradbraakt, mijn linker-kleine-teentje is bekroond met een prachtige blaar ...Ik heb mijn lichaamsbeweging voor deze week wel weer gehad. Lang leve het openbaar vervoer ?!

Zot

Maandag is voor mij een vrije dag. De laatste weken zaten die dagen vol met voorbereidingen voor "NU". Vandaag heb ik voor de eerste keer nog eens tijd genomen om mijn absoluut favorietste hobby te beoefenen : dansen.
Ik merk dat ik op mijn blogje heel dikwijls muziek post die vooral door mannen wordt gebracht. Als je mijn cd-rek bekijkt is dat wel ironisch. Mijn collectie bestaat vooral uit 'madammen'. Vandaag zweet ik me te pletter op Alanis, Proud Mary (van een CD uit 1991 gekregen bij de ZY)(enne ... ik kan elk woord meelippen, ook het begin !), Wilson Phillips, Air (ok, geen dames), Des'Ree, Sade, en natuurlijk Pat Benatar (compleet met dansstapjes en roze beenwarmers), Anouk, Imani Coppola, Skunk Anansie... Ik amuseer me te pletter.

Mijn besluit : ik word helemaal gelukkig van dansen ! Ik sta luidop te zingen, te brullen, te springen, en vooral erg te lachen. The Eighties waren helemaal mijn stijl van muziek. Enne ... ik wil ooit een wedstrijdje doen : om ter meest 'lyrics' kennen. Ik ken ze allemaal van voor naar achteren. Echt waar ... wie doet er mee ?

The fifties

Soms denk ik dat ik in de verkeerde tijd geboren ben. Zeker als ik dit soort muziek hoor. Ik droom dan van oplichtende trappen met limo's in de buurt, brede rokken, mijn nieuwe dansschoentjes, lange handschoenen en mooie mannen in een mooi pak die me zonder problemen optillen alsof ik een veertje ben.
Het ongelooflijke sensuele van het uitdagende en plagende toontje van die bas, die drum, en die blazers ... mmmm, hij kan mij krijgen !

Contact

"Alsjeblief, juffrouw, omdat u zo mooi naar mij glimlachte."

Een mooie heer van in de 50 die glazen afdroogt, knikte me toe. Vriendelijk als ik ben (ha)geef ik hem een volle lach.
Met 7 duimpjes om 7x70 maal te duimen als gevolg. Wil u een duimpje ?
Ik had veel contacten vandaag.

De stem van deze man doet me geloven in zonnige dagen, blauwe wolken, lieve lachjes, veel liefde en alles wat romantisch, sentimenteel en vooral blij is.
Op het randje van ... maar hij doet me denken aan Frank Sinatra en Harry Connick jr. in één. (de looks van Sinatra en de stem van Harry (hahaha))

Dat jaren 50 gevoel is zo happy, dat ik gelijk wat minder ziek word. Alles afgezegd, ik blijf thuis vandaag.
Bloggen enzo ;-)

Gehuild en gelachen.
Beiden met tranen.
Gesnikt ...
En mekaar maar vastpakken. En troosten. En aanstompen van de slappe lach.

Ik zie haar zo graag. Ze is mijn maatje, wat ik ook zeg of doe. Ze maakt mijn leven mooier en rijker en voller en alle bondzondernaamclichés die er ook maar bestaan.
Kortom, K., blijf bij mij want met jou kan ik zonder moeite doorgaan.

Deze week gaf iemand de opmerking dat mijn teksten en onze liedjes op die van Mira lijken.
Nu ken ik een aantal mensen die redelijk zot zijn van haar, maar voor mij is haar stijl redelijk onbekend.
Na even zoeken kwam ik bij dit en 'k moet zeggen : dat klinkt goe. Ook qua muziek ...

Maar zover ben ik (nog) niet, misschien in oktober wel ;-)

"Als er een rode auto voorbijrijdt, zal ik geslaagd zijn voor mijn rij-examen"
"Wanneer ik bij die paal aan 50 stappen zit, is hij ook verliefd op mij"
"Indien het licht op groen springt, voor ik moet stoppen, zal ik op tijd op de afspraak zijn"

Ik geloof in voortekens. En als ze niet uitkomen, 'foefel' ik wel tot ze dat toch doen.
Het is onzin, dat weet ik ook wel.
Maar toen ik gisterenavond richting Antwerpen reed, en de prachtig witte volle maan in een beschemerde lucht zag, moest ik even slikken. Zo mooi. Hij leek daar speciaal voor mij alleen te staan.
En toen op de radio dit nummer klonk, wist ik het zeker : er gaat iets goeds gebeuren.
Mijn hart sprong vol, mijn ogen ook (zoals gewoonlijk wanneer het leven te groot wordt voor mijn tere ziel) en ik zocht al naar antwoorden voor ik mezelf de vraag had gesteld.
Ik dacht : Tantieris, dit wordt jouw job !

Toen ik een uur later in het pikkedonker over de autostrade flitste, zat mijn zelfvertrouwen en goed gevoel potvast in mijn nek. Zodanig dat ik nu alleen nog maar een nee-gebaar kan maken. "Ja" doet te veel pijn.
Het was een soepje geworden. Ik ben maar een simpel onderwijzeresje dat enkel goezot is en dolenthousiast, maar ... Ikzelf vond het bijna lachwekkend, dat sollicitatiegesprek. Het trok op niks. Toen ik mijn onzekerheid voelde opkomen, ben ik gewoon rustig gebleven en was ik ineens mezelf. Dat was het enige wat ik nog kon doen, volkomen onder de indruk van het knappe gebouw, de superintelligente mensen die verschrikkelijk veel moeilijke woorden gebruikten en zeer geaffecteerd praatten. Vooral van die ene man (die ook nog best knap was), kreeg ik een droge mond en begon ik plots te stotteren.

Vanmorgen schrok diezelfde brave man zich waarschijnlijk een hoedje toen ik luidkeels begon te lachen en WAW zei op het goede nieuws dat hij me bracht. (en dus toch ook JA)
Ik word GEEN directeur (godzijdank) maar ben een nieuwe (groene) medewerker bij een project rond mensenrechten, diversiteit en burgerzin.
Parttime in hartje Antwerpen. De grotemensenwereld lonkt. Na 15 jaar tussen de kinderen (en met sommige collega's die ook een kindermentaliteit hebben) zet ik nu mijn eerste stappen in het zelfstandig schrijven van (serieuze) teksten, het bedenken van creatieve werkvormen, het opstellen én geven van bijscholingen aan onderwijzend personeel (en nog honderdduizend dingen meer)
En jongens ... ZIN dat ik daarin heb ! (al ben ik stiekem doodsbang, maar Mr Mister brengt mij nog altijd in euforie, dus staat in repeat)
Duimen jullie mee voor het welslagen van mijn schooljaar ?

Mijn laatste jobinterview dateert van 1989. Toen zat ik in het laatste jaar Economische Wetenschappen (dat bestond toen nog als studierichting) en deed ik voor de lol een sollicitatiegesprek met een meneer van Janssens Pharmaceutica (dat heette toen nog zo). Met een zaal vol zesdejaarsstudenten als toeschouwers, werd besloten dat ik mocht beginnen. Gelukkig heb ik dat niet echt gedaan. (in het licht van huidige omstandigheden)

Het was dus louter als voorbeeld voor de studenten van mijn schooltje. En ze zochten iemand die goed gek was om eens zoiets te proberen. Ik ben dus altijd al goed gek geweest, niwaar ?!

Nadien deed ik een studierichting waarbij men vanuit de inrichtende macht u meteen job gaf. Het hing er wel vanaf hoe braaf je was, vandaar dat ik regelmatig de rotjobs kreeg die me de provincie Antwerpen leerden kennen als mijn binnenzak. Maar ik had werk, zonder daarvoor te solliciteren. De meeste jobs die ik ooit deed, sleepte ik in de wacht door een goed woordje van anderen.

Ooit heb ik één keer een gesprek gedaan, met een andere inrichtende macht. Ook toen mocht ik beginnen. Ik weet het aan geluk.

Vanavond moet ik dan dus voor de eerste keer in mijn leven, een ECHT sollicitatiegesprek ondergaan. Mmm, ondergaan is waarschijnlijk niet de beste woordkeuze. Staat initiatief niet hoog op het lijstje ?
Nog steeds in de onderwijssector maar niet meer werken met leerlingen en ouders. Het opstarten van een nieuw project lijkt me een enorme uitdaging. Ik wil die job dus eigenlijk HEEL graag hebben.

En daar word ik bloednerveus van. Manlief lacht dat altijd weg en zegt dat ik mijn alomgekende charme moet gebruiken. (IRONIE !)
"Jezelf zijn" is een goede raad die meer mensen me geven.
Als ik ze de stuipen op het lijf wil jagen, lijkt dat zeker een goed idee.
Grrr, ... ik maak mezelf alleen maar meer zenuwachtig ! Duimen, iedereen, alsjeblieft, dankuwel !

Zenuwen worden bij mij in bedwang gehouden wanneer ik kan zingen en dansen. Dan voel ik me fantastisch.
Vandaag staat de stereo dus op 7 (zoals Johan Verminnen zong) en zing ik luidkeels met alles mee.
Dit is een fantastisch nummer om lekker dramatisch en pathetisch door de living te zwieren.
En dat ik dan moet denken aan een puberprogramma met een hele schone jongen is mooi meegenomen. We lachen er eens mee, hee ! Vandaag toch !

Schatje

Ik vind Nic Balthazar zo'n schatje ... Dat is zo'ne positieve man, en lief dat ie is. En complimenteus, en grappig ... En daardoor wordt hij ook heel knap, vind ik.




Genoeg gezwijmeld, 't is nen toffe, dat staat vast.

Ziek

Niet dus !

Stilletjesaan dringt het door. Ik moet niet gaan werken, maandag.
Normaal gezien ben ik al weken bezig : voorbereiden, nieuwe werkbladen maken, klas kuisen, (schilderen), kopiëren enzovoort.
Dit schooljaar was zo'n hel dat ik nog aan het afkicken was in augustus. Dus mijn 'schoolradar' komt later op gang, denk ik ?!

Gisterenavond met een collega gaan zwemmen en toen kwam het toch wel binnen : ze beginnen zonder mij, dit schooljaar. En alhoewel het mijn eigen keuze was, doet het toch ook wat zeer. Ik ben nu eenmaal een 'echte' schooljuffrouw. Als ik foto's maak, schiet er steeds door mijn hoofd bij welk thema ik ze zou kunnen gebruiken. Wanneer ik op canvas een goede docu zie, spijt het me dat ik ze niet heb opgenomen. Altijd is er die gedachte : "Dat kan ik gebruiken in de klas".

Gisteren ook de laatste keer met mijn bengels gaan werken in de moestuin. Ze konden nog een aantal lekkere courgetten oogsten. Dat contact ga ik wel missen. Twaalfjarigen zijn helemaal mijn 'ding'. Om één of andere duistere reden weet ik altijd waarover praten met hen, kunnen ze mijn grapjes wel waarderen en durven ze ronduit hun gevoelens kwijt. ( Juf, ik ga u missen !)
't Is dat heel de zever errond (directie en sommige collega's) me dit jaar letterlijk heeft genekt. Ik MOET er gewoon tussenuit. Noem het vluchten ... ik (en velen met mij) noemen het een verstandige beslissing. (Mijn osteopaat was ronduit lyrisch toen ze de laatste keer mijn rug, buik en hoofd voelde).

Het geeft dan ook een zalig gevoel als ik UIT de school kom. Bij het binnenkomen trekt mijn maag samen, word ik lichtelijk misselijk, blokkeert mijn nek, en komt de hoofdpijn op. Dus ... ik start niet dit schooljaar. En mijn 'start'gevoel mag ook ontbreken. Geen zenuwen ... mmm, tot ik aan een nieuwe job begin. Dan zal je mij zien gieren. Allez ja, die zenuwen dus toch !

Nog 2,5 week vakantie. Ik ben een gelukkig mens. Ja, dat ben ik !

Terwijl mijn haar nog nat is van het zwemmen, verheug ik me al op donderdag. Hier ga ik naar toe. Mmm, ....

Stel u voor : een schitterend geïsoleerde muziekstudio met daarin 2 gekke mensen die keihard meebrullen en heen en weer springen op een niet-voor-de-buren-geschiktvolume. WIJ !
Dit is zo ongelooflijk Prince-geïnspireerd, luchtgitaar en luchtkeyboard, alles erop en eraan.
Ik blijf iedereen er lastig mee vallen, maar ik vind ze zooo goed ;-)

't Was goe !

Helemaal opgefokt vanwege het schitterend geregeld verkeer rond de AB. (update dankzij Celie : Vorst !) Duizelig van de hoogte van de tribune. Gedachten die rollen en tollen, emoties die al weken, maanden zaten te dringen.

De eerste tonen klinken en daar zijn ze weer : mijn eeuwige tranen. Ze springen, ze vallen, als een zoete, zachte regenbui. Ik slik, probeer ze weer weg te dringen, voel me een onnozel wicht. In het geroezemoes, de drukte is er geen plaats voor de melancholie van een 37-jarige puber.

Daar is zijn hand, hij lacht, weet het. Hij weet het altijd, kent me hierin zo goed. Hij knijpt, kijkt even opzij, weet dat hij het moet laten komen, nu. Geen troost, geen woorden. Enkel zijn vingers die de mijne zachtjes drukken.

Muziek, het is iets van ons. Onze taal. Voor als zelfs een tantieris geen zinnen meer kan fabriceren.
Ik hou van hem. Hij kan mij krijgen. Voor altijd.

Alhoewel ik dans wanneer ik maar kan, ben ik niet zo'n fan van 'boenkeboenke'muziek. Ik ben een kind van de jaren 80/90 en was er wel ergens bij toen house en wat is dat nog allemaal werd uitgevonden maar hield altijd meer van de rechttoerechtaan-muziek die zich in de onderste regionen afspeelt. Tekst vind ik net zo belangrijk als de muziek. Dus sorry dj Tiësto, aan mij is een fan verloren gegaan.
Maar als mijn absolute lievelingszangeres meedoet, tja, dan wil ik wel eens zwichten. Niet slecht dit. Mmm, eigenlijk ronduit goed !

Test, test, test ... ing one two three

Wat testjes om er terug in te komen ... via Anna Stesia : mijn perfecte man. Het internet weet ALLES ! Johnny Depp mag ten alle tijde 'zijn sloefkes eens onder mijn bed zetten'!

You like to live life on the edge and always go for the colourful characters. You are excited by mischievous men and enjoy the thrill of never knowing what is around the corner. They may not the best marriage material, but who cares?!

Via alle anderen : 75 %. Lijkt u misschien maar triestig (en zelf heb ik ook nogal problemen met 'middelmatig' scoren) maar ik mail dit resultaat onmiddellijk naar mijn leraar fysica van het middelbaar. Ik ben de oorzaak van zijn kale kop en grijze baard. Die mens heeft elk haar uitgetrokken van pure wanhoop. Ik snap NIKS van wetenschappen. Ik ben er dan ook serieus voor gedelibereerd. Mijn andere vakken waren nogal aan de redelijke kant. En men dacht dat mijn capaciteiten en verdere beroepskeuze niet echt in die richting zouden liggen. Hebben die even gelijk gehad !