Even aandacht voor de blog van een vriend van een vriend. (En voor de niet-fans : Piet Goddaer is die muzikant die Ozark Henry is)

Het is bijna onbegrijpelijk, er zijn geen woorden voor. Dat iemand die zo graag fuift, feest, babbelt, tatert, samenkomt met mensen die in mijn hart zitten, zo'n ongelooflijk gloeiende en overtuigde hekel kan hebben aan kerstmis.
Terwijl de verlichte straten en de kaarsjes me werkelijk bekoren, zie ik huizenhoog op tegen vanavond en morgenavond. Bah, jakkes, geen zin, geen zin ...
Ik wil liefst patatjes met boomstammetjes en broccoli eten, met een goed glas water en dan een verhaaltje voorlezen aan zoonlief en met met manlief vroeg in bed kruipen en een 'goed boek lezen'.
In plaats daarvan zit ik aan een overheerlijke moedermaaltijd met zus en schoonbroer en papa en mama, mijn kaken doen zeer van het geforceerd glimlachen, mijn hand is verkrampt van de hele avond in manliefs' been te knijpen, en mijn hoofd doet pijn van de hele avond over dingen te praten die me ergeren of pijn doen. En morgen net hetzelfde menu !

Het gekke is : een familiefeestje in de zomer is geen bezwaar.
Maar op zo'n avond als deze, denk ik aan mijn vrienden waar ik nu liever bij zou zitten, en de mensen die erg dierbaar zijn maar vooral zeer onbereikbaar op dagen als deze.

Ben ik nu een slecht mens ? Nog een uur of 7 en dan mag ik naar huis. Jeuj ...
Feestdagen : ooit breng ik ze door zoals ik dat zelf wil. Ooit.

HELLUP

Youtube heeft voor mij geen geheimen wat zoeken en kijken en zelfs posten betreft. Maar wat het bewerken van filmpjes betreft : Amai, blonde momenten van hier tot Tokio.

Aangezien ik dit jaar enkel lid van de ouderraad ben als mama van zoonlief (en niet langer als Juf Tantieris), ben ik zo goezot geweest om me op te geven als organisator van de jaarlijkse kwis. Terwijl ik iedereen van zijn voeten wals met mijn leuke en grappige en vooral onozele youtubefilmpjes, zit er een techneut aan tafel die me vraagt om hier een stukje weg te knippen en daar een zwart vakje over te plakken. Ik trek een zeer twijfelachtig gezicht en denk hierbij aan mijn TALrijke webvriendjes die veel meer technisch onderlegd zijn dan ondergetekende.
Dus hierbij : NOOOOOODKREEEET, HEEEEEELLLLLUUUUP ... HOE DOE JE DAT ?
Please ? (big smile en dikke zoenen in aantocht)

Zo van die mensen die onbewust uw gedachten in gang zetten. Waartegen je bijna je diepste geheimen vertelt. Die kunnen lachen dat het niet schoon meer is. Die altijd van je blijven houden ook al vind je jezelf soms maar een rare.
Ik denk dat dat ware vrienden zijn.
Bloemsie, mercikes voor de heerlijke brunch ! (en die coupe champagne, joepie !)

Vanavond naar Maroon 5 en sedert gisteren ...
Geheel onverwacht .... woensdagavond gaan manlief en ik naar een uitverkocht concert als gasten van ...
Connecties zitten in de vreemdste hoeken en komen plots uit de lucht vallen. Merci Bob !

Zoals verwacht : nek geblokkeerd, schouders potvast.
Na de euforie van het goed gevoel sijpelt verdriet en spijt weer binnen. Verdriet om wat verloren ging, gepeperd met een flinke portie spijt. Vriendschap kan op de proef worden gesteld, en dat is nu zeker gebeurd.
Terwijl ik anders zonder problemen bij mijn lief terecht kan, zit hij er nu ook tussen en verwerkt dit alles op zijn eigen manier. We zijn mekaar even kwijt op dit moment. Dat is een verdomd eenzaam gevoel. Zo om eens hartgrondig van te vloeken, en mijn teen te pijnigen aan de deur. Gelukkig is daar altijd die zekerheid die ons bindt.

Soms neem ik beslissingen en kan ik niet altijd goed inschatten wat de gevolgen zijn. Clichés worden waarheid ; in nood kent men zijn vrienden, kiezen is verliezen, kill your darlings ...
Vinger in de keel en tong uit de mond ; ik wil geen cliché zijn, ik wil niet voorspelbaar zijn.
En toch ben ik dat vandaag.
Liefde wil ik, veeel en nog en nog ... Ik ben er aan toe.

"Café Glacé is ook dicht. Waar zit je ?"

Ik bekijk mijn GSM alsof ie van Mars komt. Uh ? Hadden wij vandaag afgesproken ?
Ik bel even. "Ik zit in de Hema, waar zit jij ?" "Euh ... thuis, wij hadden toch volgende week afgesproken ?".

Ik spring in mijn auto, en overtreed wel enkele snelheidsbeperkingen. Ja, wij hadden volgende week afgesproken, maar geen probleem, ik kom meteen.
Terwijl ik vanmorgen nog dacht aan alle praktische zaken die me wachtten, is dit niet-voorziene uitje echt wel een cadeautje.
Ik beleef fijne dagen : vrouwenpraat met een heerlijk tasje thee. De accomodatie is niet zo optimaal, (er wordt nog gerookt ! en de serveerster is nogal bot en vergeetachtig) maar het gezelschap maakt alles goed.
K. is iemand die heel speciaal is voor mij. Als we in gesprek zijn, klinkt het JA-woord constant door. Ja, dat ken ik. Ja, dat heb ik ook. O ja, dat is zeker. Ja, dat zou ik zo doen.
Het prachtige is dat onze mannen echt allerbeste vrienden zijn en wij ook. Zij is één van de weinige mensen bij wie ik compleet mezelf kan zijn, inclusief emo-toestanden en zo. We lachen wat af. En komen altijd buiten met goesting in 'meer'.
Dus bestelde ik meteen kaarten voor EL Tattoo Del Tigre in de Roma. Zonder vragen. Ze gaan toch mee, daar ben ik zeker van.
En nu nog nadenken over mijn outfit. Die moet in stijl zijn !

Daar loop ik dan, donker, kou, midden in de stad. Vrouwen zie ik niet, enkel mannen, ook donker. Ik loop stilletjes alleen over straat. Op zoek naar een eetgelegenheid om nadien naar het concert te gaan. Ze is er nog niet, en ik ben een uur te vroeg. Wat doe je dan ? Je koopt roze handschoenen en een reep Bros in de Zeeman. Je slentert langs de winkels met Marokkaanse kleding, je kwijlt wat voor de etalage van een fietsenwinkel, je belt je allerliefste neefje om een adresje te vragen dat hij op je blog achterliet maar wat je totaal vergeten bent. En je wacht ... en wacht ... en voelt de kilte binnensluipen. Je kan nergens binnengaan, overal zitten mannen verhuld in rook, blauw tl-licht, zwarte jassen en donkere broeken.

Wat ben ik blij als ik haar zie lopen. Ze pakt me stevig vast en kust me op mijn wangen. Ik heb haar gemist. Haar leven loopt momenteel volledig mis en ik sta aan de zijlijn te supporteren met hoop op een goed einde. Het brengt ons dichter bij elkaar, maar soms steekt de tijd er een stokje voor.
We wandelen en ratelen, ik van schrik en het wat bevreemdende gevoel dat me overviel, zij van schuldgevoel wegens te laat zijn.
Langzaam sijpelt de rust binnen. We lachen en genieten van dat moment.
We stappen het Ecocafé binnen, bestellen vreemd eten en praten bij.

Hoe is het met jou ? Hoe verloopt jouw leven op dit moment ? Hoe gaat het met de kindjes ? Nemen ze het goed op ? Voelen ze de verandering ? Met mij alles ok ! Met mij alles prima ! Nu ja, ... toch beter dan bij jou. Ik voel me ...

En we praten en babbelen, we drinken witte wijn, we eten iets met te veel look, we verliezen bijna de tijd uit het oog.
Maar dan is het kwart over 8 en tijd om te gaan. Naar de Roma.
Wat een prachtige zaal, wat een prachtige omgeving. Het raakt me, het maakt me weemoedig, melancholisch, zo met een heimwee naar een tijd dat ik er zelfs nog niet was.
We zetten ons vooraan, aan een smeedijzeren tafeltje, op een roodpluchen stoeltje, met een theetje voor onze neus. Weldra krijgen we gezelschap van een stel jonge kerels die erg praatziek blijken te zijn. Ik vervloek mijn lookadem, durf niet te dichtbij gaan hangen om te praten. Geen probleem, hij komt zelf wel heel dicht in mijn buurt zitten. Ik lach hem weg en hij lacht zich terug. Ze krijgt de slappe lach en ik doe mee. Contact ... ik vind het toch altijd fijn, als ze me maar met rust laten wanneer de muziek begint.

Dan staat daar een kleine, magere jongen die zeer binnensmonds praat en nogal nasaal zingt. Geert Maris, Nona Mez (no names), blijkt minder fragiel dan hij lijkt. Hij zegt grappige dingen, vindt snel aansluiting bij het publiek dat een gemiddelde leeftijd van vooraan twintig heeft. Af en toe dropt hij dan een zwaarmoedigheid die me kan bekoren, (Dit is een lied voor mijn moeder die overleden is). Mooi, mooi ...
Ik slaag er weer in om contact te hebben, mijn gelach valt hem op, hij kijkt me aan en knipoogt. Zachtjes beweeg ik op de muziek, het lukt me nooit om stil te zitten en enkel te luisteren. De drum kruipt in mijn lijf, de bas in mijn voeten, mijn hoofd knikt en beweegt ... Dan sluit hij af, na een bisnummertje of 4.

Ik koop geen cd, zo goed vond ik hem ook niet. Maar vandaag, terwijl ik zijn Myspace beluister, heb ik een beetje spijt. Toch mooi, zeer mooi.

We rijden naar huis, en praten en blijven praten. Terwijl ik stilletjes ons huis binnensluip, valt alles op zijn plaats. Muziek doet dat met mij, het maakt alles mooier, en echter, en levendiger. Groter dan het leven zelf, zo voel ik me dan. Het lijkt bijna religieus, het is mijn manier van bidden. Muziek.

Van sommige mensen 'slik' ik te veel, en dat kan voor serieuze buikpijn zorgen.

Op zoek naar een leuke eetgelegenheid in de buurt van de ROMA. Op donderdag 22 november. Tips ? Anyone ?

Zo blij met "Met duizend blote ogen". Sedert ik 10 jaar geleden de voorloper hiervan kreeg - van iemand die mijn leven totaal heeft veranderd - ben ik totaal gek van alles wat Jan van Coillie doet.
Elke avond, voor ik mijn nachtlampje uitdoe, lees ik minstens 1 gedicht.
Gisterenavond was het dit ...
En dat zegt toch wat op dit moment.

Vlieger

Mijn vlieger hangt
roerloos in het wit,
ongenaakbaar
boven het gouden strand.

Ik laat mijn noodkreet
langs het touw stijgen,
opdat mijn verdwenen vriend
mij zou horen.

Samen met de wind en de aalscholvers
vallen mijn woorden
tussen de golven.

Ik voel mij verlaten
als een huis zonder ramen.

Christiaan Germonpré

Natuurlijk wordt het spannend. Natuurlijk begint de spanning op te lopen.
Ik was het vergeten. Het is al bijna 4 jaar geleden dat ik nog speelde.
Maar nu weet ik het weer voor altijd en altijd.

De week voor een première sucks ! Vloeren die niet goed geschilderd zijn, kabels die ontbreken, attributen die te zwaar, te log, te groot, te dominant zijn, een repetitielokaal dat je een verkoudheid van hier tot Tokio bezorgt ...
GRMBLL ... Wat zal ik blij zijn dat het vrijdag is !

Gehuild en gelachen.
Beiden met tranen.
Gesnikt ...
En mekaar maar vastpakken. En troosten. En aanstompen van de slappe lach.

Ik zie haar zo graag. Ze is mijn maatje, wat ik ook zeg of doe. Ze maakt mijn leven mooier en rijker en voller en alle bondzondernaamclichés die er ook maar bestaan.
Kortom, K., blijf bij mij want met jou kan ik zonder moeite doorgaan.

Heimwee

deze vrouw werkt !

Zodadelijk ga ik mijn kleren klaarleggen voor morgen. De ontbijttafel staat al gedekt, spullen van zoonlief liggen klaar. Moet nog een boekentas zoeken en de uren van de bus afprinten.
Spannend ... het lijkt wel mijn eerste schooldag.

Dank je wel aan alle lieve mensen voor de smsjes en de telefoontjes om me succes te wensen !

@hoc

Stemmen : voor de Porsche Cayenne !

O, wat is het vervelend wanneer al je vrienden werken en je fantastisch nieuws hebt. Niemand om naar te bellen om het even te vertellen ....
Ik barst ;-)

Ik wil een nieuw hart. Het huidige is plat omdat ze er te veel op trappen.

Ik bestel voor volgende week een maatje 38. Mijn lange tenen-41 moet maar wat inkrimpen.

Als dat rood waas voor mijn ogen nu eens even zou verdwijnen. Misschien zag ik door het bos dan weer bomen ?