10 jaar
10 jaar geleden was het zaterdag.
's Nachts had het gevroren. De winter leek al in aantocht.
Misschien dat hij niet was geslipt als het beter weer was geweest. Misschien dat hij nog zou leven als hij zijn gordel aanhad. Misschien dat men hem meteen had gevonden als het overdag was geweest.
Maar neen, 's nachts om twee uur is hij van de weg geraakt. 's Morgens hebben de strooidiensten hem gevonden in een weide naast de autostrade. Dood.
Hij is tien jaar dood.
Gisteren 10 jaar geleden.
Ik stond te springen en te lachen in een bladerenkorf. Ik keek een film met manlief. Ik kroop onwetend, onnadenkend in mijn bed. Ik was gelukkig.
Pas deze avond, toen ik weer voorbij die plaats reed, in de 417 van Antwerpen naar Turnhout, werd mijn keel dichtgeknepen, verkrampte mijn hart. Ik was het vergeten !
Even voelde ik mij schuldig. Maar toen dacht ik aan wie hij was en hoe hij leefde. Hij zou het fantastisch gevonden hebben ... al mijn geluk.
Zo denk ik aan hem.
5 opmerkingen:
Goedemorgen,
Uw schrijven knijpt mijn keel dicht.
Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders
Om stil van te worden.
Geluk kan je niet kwalijk genomen worden, ook niet op zo'n dag. Dierbaren herdenk je in je leven, niet enkel op sterfdagen....
Dat is het mooiste gedicht dat ik ooit gehoord heb (en één van de redenen waarom 'Four Weddings and a Funeral' zich in mijn collectie bevindt).
:"(
Dank je wel.
Een reactie posten