Een muur van rook
De laatste noot stierf weg. "You always know your home" van Ozark en Sarah, prachtig nummer, vol gevoel. Onthaald op een muur van rook, lawaai (wat een zaal vol pratende mensen doet) en een lauw applaus. "Dit komt niet goed", schoot door mijn hart.
Ik draaide me om, keek onze drummer aan, manlief die me een glimlach van ijzeren vertrouwen schonk en dacht : "What the heck !!??" We geven er een lap op !
En dat hebben we ook gedaan.
Ik heb me enorm geamuseerd.
Tegen al mijn eigen verwachtingen in, ( zelfvertrouwen is niet mijn sterkste kant) ... was het goed !
En toen ik achteraf met een klein hartje de zaal inliep, werd ik net nog niet op hun schouders getild en steeg mijn ego, door de liters complimentjes, tot aan het plafond.
Als we willen mogen we op de worstenfeesten komen spelen !!!!!!!!!!!!!!! (in het voorprogramma van Clouseau (beuh), Gene Thomas, Sandrine en al het andere Belgische "Tien om te zien"-grut ..)
Of ... hoe je een publiek nooit echt goed kan inschatten !
