Zodadelijk ga ik mijn kleren klaarleggen voor morgen. De ontbijttafel staat al gedekt, spullen van zoonlief liggen klaar. Moet nog een boekentas zoeken en de uren van de bus afprinten.
Spannend ... het lijkt wel mijn eerste schooldag.
Dank je wel aan alle lieve mensen voor de smsjes en de telefoontjes om me succes te wensen !
Mag je 2 keer raden welk nummer klonk toen ik vanmorgen naar de bakker reed ?
Jongens, dat wordt goed morgen !!!
(zei ze met angst in het hart en twijfel in de stem)
Zit ik hier ijverig, studentikoos, de doelstellingen en verwachte resultaten van het project te studeren. Weet ik meteen weer waarom ik vroeger nooit markeerstiften kocht. Ik heb er nog steeds een hekel aan. Paarse boebbels met groene uitslag krijg ik ervan.
Zo'n fluoding doet mijn ogen tranen, geeft meteen zin om mijn papieren te verfrommelen.
Heb ik zoonlief's kleurdoos bovengehaald. Maandag zullen ze waarschijnlijk denken dat ik echt wel uit de lagere school kom. Zit ik niks mee in. Ik kan toch lekker mijn tekst studeren.
Deze week gaf iemand de opmerking dat mijn teksten en onze liedjes op die van Mira lijken.
Nu ken ik een aantal mensen die redelijk zot zijn van haar, maar voor mij is haar stijl redelijk onbekend.
Na even zoeken kwam ik bij dit en 'k moet zeggen : dat klinkt goe. Ook qua muziek ...
Maar zover ben ik (nog) niet, misschien in oktober wel ;-)
"Als er een rode auto voorbijrijdt, zal ik geslaagd zijn voor mijn rij-examen"
"Wanneer ik bij die paal aan 50 stappen zit, is hij ook verliefd op mij"
"Indien het licht op groen springt, voor ik moet stoppen, zal ik op tijd op de afspraak zijn"
Ik geloof in voortekens. En als ze niet uitkomen, 'foefel' ik wel tot ze dat toch doen.
Het is onzin, dat weet ik ook wel.
Maar toen ik gisterenavond richting Antwerpen reed, en de prachtig witte volle maan in een beschemerde lucht zag, moest ik even slikken. Zo mooi. Hij leek daar speciaal voor mij alleen te staan.
En toen op de radio dit nummer klonk, wist ik het zeker : er gaat iets goeds gebeuren.
Mijn hart sprong vol, mijn ogen ook (zoals gewoonlijk wanneer het leven te groot wordt voor mijn tere ziel) en ik zocht al naar antwoorden voor ik mezelf de vraag had gesteld.
Ik dacht : Tantieris, dit wordt jouw job !
Toen ik een uur later in het pikkedonker over de autostrade flitste, zat mijn zelfvertrouwen en goed gevoel potvast in mijn nek. Zodanig dat ik nu alleen nog maar een nee-gebaar kan maken. "Ja" doet te veel pijn.
Het was een soepje geworden. Ik ben maar een simpel onderwijzeresje dat enkel goezot is en dolenthousiast, maar ... Ikzelf vond het bijna lachwekkend, dat sollicitatiegesprek. Het trok op niks. Toen ik mijn onzekerheid voelde opkomen, ben ik gewoon rustig gebleven en was ik ineens mezelf. Dat was het enige wat ik nog kon doen, volkomen onder de indruk van het knappe gebouw, de superintelligente mensen die verschrikkelijk veel moeilijke woorden gebruikten en zeer geaffecteerd praatten. Vooral van die ene man (die ook nog best knap was), kreeg ik een droge mond en begon ik plots te stotteren.
Vanmorgen schrok diezelfde brave man zich waarschijnlijk een hoedje toen ik luidkeels begon te lachen en WAW zei op het goede nieuws dat hij me bracht. (en dus toch ook JA)
Ik word GEEN directeur (godzijdank) maar ben een nieuwe (groene) medewerker bij een project rond mensenrechten, diversiteit en burgerzin.
Parttime in hartje Antwerpen. De grotemensenwereld lonkt. Na 15 jaar tussen de kinderen (en met sommige collega's die ook een kindermentaliteit hebben) zet ik nu mijn eerste stappen in het zelfstandig schrijven van (serieuze) teksten, het bedenken van creatieve werkvormen, het opstellen én geven van bijscholingen aan onderwijzend personeel (en nog honderdduizend dingen meer)
En jongens ... ZIN dat ik daarin heb ! (al ben ik stiekem doodsbang, maar Mr Mister brengt mij nog altijd in euforie, dus staat in repeat)
Duimen jullie mee voor het welslagen van mijn schooljaar ?
VIJFDE KEER : wilt ge directeur worden ?
Jongens, de vijfde keer dat ze dat vragen. Wat houdt me nu toch tegen ?
Twee sollicitatiegesprekken op 1 dag : eentje gepland (dat van deze avond), eentje in allerijl onverwacht (zonet van terug).
Ze moeten mij hebben.
Opnieuw : wat houdt me tegen ?
Mijn zoon. Mijn sociaal leven. Mijn hobby's.
Dat alles zal in de vergeethoek gedrumd worden zogauw ik 'ja' zeg. En vooral zoonlief speelt een belangrijke factor. Het is niet leuk voor een vierjarig kind om elke avond tot kwart over 6 in de nabewaking te blijven. Zingen kan ik wel vergeten en toneelspelen ook. Mijn vrienden zullen op een schoolfeest moeten komen, willen ze mij nog zien.
Wat trekt me ?
Het motiveren van een groep is iets wat ik echt zie zitten. Projecten opstarten,begeleiden. Mensen helpen die problemen hebben. Een andere school maken voor kinderen.
Ik ben (redelijk) ambitieus, dat mag je wel zeggen.
En ik moet vanavond beslissen !!! HELLUP !
Mijn laatste jobinterview dateert van 1989. Toen zat ik in het laatste jaar Economische Wetenschappen (dat bestond toen nog als studierichting) en deed ik voor de lol een sollicitatiegesprek met een meneer van Janssens Pharmaceutica (dat heette toen nog zo). Met een zaal vol zesdejaarsstudenten als toeschouwers, werd besloten dat ik mocht beginnen. Gelukkig heb ik dat niet echt gedaan. (in het licht van huidige omstandigheden)
Het was dus louter als voorbeeld voor de studenten van mijn schooltje. En ze zochten iemand die goed gek was om eens zoiets te proberen. Ik ben dus altijd al goed gek geweest, niwaar ?!
Nadien deed ik een studierichting waarbij men vanuit de inrichtende macht u meteen job gaf. Het hing er wel vanaf hoe braaf je was, vandaar dat ik regelmatig de rotjobs kreeg die me de provincie Antwerpen leerden kennen als mijn binnenzak. Maar ik had werk, zonder daarvoor te solliciteren. De meeste jobs die ik ooit deed, sleepte ik in de wacht door een goed woordje van anderen.
Ooit heb ik één keer een gesprek gedaan, met een andere inrichtende macht. Ook toen mocht ik beginnen. Ik weet het aan geluk.
Vanavond moet ik dan dus voor de eerste keer in mijn leven, een ECHT sollicitatiegesprek ondergaan. Mmm, ondergaan is waarschijnlijk niet de beste woordkeuze. Staat initiatief niet hoog op het lijstje ?
Nog steeds in de onderwijssector maar niet meer werken met leerlingen en ouders. Het opstarten van een nieuw project lijkt me een enorme uitdaging. Ik wil die job dus eigenlijk HEEL graag hebben.
En daar word ik bloednerveus van. Manlief lacht dat altijd weg en zegt dat ik mijn alomgekende charme moet gebruiken. (IRONIE !)
"Jezelf zijn" is een goede raad die meer mensen me geven.
Als ik ze de stuipen op het lijf wil jagen, lijkt dat zeker een goed idee.
Grrr, ... ik maak mezelf alleen maar meer zenuwachtig ! Duimen, iedereen, alsjeblieft, dankuwel !
Zenuwen worden bij mij in bedwang gehouden wanneer ik kan zingen en dansen. Dan voel ik me fantastisch.
Vandaag staat de stereo dus op 7 (zoals Johan Verminnen zong) en zing ik luidkeels met alles mee.
Dit is een fantastisch nummer om lekker dramatisch en pathetisch door de living te zwieren.
En dat ik dan moet denken aan een puberprogramma met een hele schone jongen is mooi meegenomen. We lachen er eens mee, hee ! Vandaag toch !
Ik vind Nic Balthazar zo'n schatje ... Dat is zo'ne positieve man, en lief dat ie is. En complimenteus, en grappig ... En daardoor wordt hij ook heel knap, vind ik.
Genoeg gezwijmeld, 't is nen toffe, dat staat vast.
Rikea en Flor, gelieve even te gaan zitten. Zoek een fikse zetel die u opvangt als ge neervalt bij het volgende nieuws : Ik heb een mooi Clouseau-nummer gevonden.
JAAA ! Ik geef het toe. Ze hebben 1 goed nummer, dus.
Zijn stem geeft me nog altijd kriebels, maar de tekst en de melodie zijn echt mooi.
In onzen I-tunes zit "Hoeveel is te veel?" en 't is mooi.
Ge moogt er eens heel hard mee lachen !
En nu wil ik er NOOIT nog over praten, ok ?!
Ik heb er zin in. Goesting, is het juiste woord.
Gisteren het ultieme liefdeslied voor manlief afgewerkt. Tot een uur of 12 in de studio gezeten, opgenomen, gespeeld, gebabbeld en vooral gezongen.
Ik ben er zelf ongelooflijk content van, trots, is het juiste woord.
Daar mag nu iedereen van zeggen wij hij wil, dit is het mooiste lied dat ik ooit schreef.
Ja, ik heb er zin in.
Manlief en ik hadden een gesprek over een koppel dat overspel pleegde met elkaar. In deze tijd van internet en chatrooms kan alles, blijkbaar. Bij de real-life-afspraak kwam natuurlijk alles uit en nu gaan ze scheiden.
We vonden het beiden nogal grappig. Twee mensen die al jaren een slecht huwelijk hebben en eigenlijk toch voor elkaar gemaakt zijn. Misschien dat een goed gesprek op zijn plaats was geweest.
Om van de hak op de tak te springen (en u straks het oorzakelijk verband toch duidelijk te maken) : manlief is 1 van de weinige mannen in mijn leefwereld die Kate Bush goed vindt(mijn puber-heldin) maar dus toch niet op de hoogte is van haar teksten.
Hij zei dat het net was zoals in de Pina Colada Song, en ik beweerde dat Babooskha (en daar is dus dat verband) al een voorloper was van de internetaffaires tussen man en vrouw. Manlief kent het liedje echt wel, maar had het zo nog niet bekeken, zei hij.
Hierbij dus speciaal voor hem het schitterende Babooskha. En als extraatje zal ik ook wel eens met mijn benen in de lucht zwieren.
Ik ben dol op cliffhangers ; ze houden je alert, ze kunnen je gedachten beheersen, ze maken het leven wat spannender. Je krijgt er leuke reacties op.
Vandaar ... ik laat mijn 'cliff' nog even hangen, want er is nog niks beslist, besloten, of wat dan ook.
Brrr ... ik bibber van de goesting !
Allerlei langverwachte geboortes op het internet.
1 geboorte in het echt, waarbij ik ontzettend blij ben voor de mama en de papa.
Hun tweede zoon Staf werd vandaag geboren. Hopelijk gaat alles goed en blijft alles goed. Ze verdienen het.
Vandaag is mijn laatste vakantiedag. En 't was veel te kort.
Ironisch, als je weet dat ik al thuis zit vanaf 1 juli. Schandalig om dan te klagen, ik weet het !
Manlief begint morgen terug te werken. En hij vliegt er meteen weer goed in. Van woensdag tot en met vrijdag ben ik weer werkweduwe.
Na 5 weken altijd samen (nu ja, toch veel) is het direct cold turkey. "The UK" is een man rijker en ik eentje armer.
Mmm, tijd om veel boeken te lezen, te surfen, te luieren ?
Neen, dus.
Een druk schema dringt zich op. Ook wel een aantal leuke dingen in het vooruitzicht, maar werk zal er ook bij zijn.
Want ik moet er dringend werk van maken om werk te vinden. Iemand een jobke op overschot ????
Half vijf 's nachts. Ik schiet uit bed. Mijn haardos lijkt weggelopen uit de reclame van fixing gel loreal. Half (slaap)dronken loop ik naar de studio. Leeft hij nog ?
Manlief geniet van een nachtje doordoen op zijn favoriete plekje. En dat is nu eens niet bij mij in ons bed.
5 uur 's nachts. Ik zit klaarwakker wat te surfen.
Adrenaline is geen goed slaapmiddel.
Surfen wel ?
De wolken lijken somber,
al zijn ze blauwer,
de zon lijkt wat grauwer,
al schijnt ze als nooit tevoren.
Alles heeft minder kleur,
lijkt wat grijzer,
want ik deed haar pijn,
door te zwijgen,
en te slikken,
en uiteindelijk
de tsunami
te lossen,
als een verwijtende vloedgolf,
die iemand de adem kan benemen.
Is dit 10 jaar vriendschap waard ?
Waarschijnlijk niet.
Als je alle respect voor jezelf verliest,
mag je dan emotioneel reageren ?
Als de ergernis de overhand neemt,
is slikken dan de beste oplossing ?
Als dit eenzaamheid is,
wil ik er verdomd snel vanaf.
Als dit sterven is,
wil ik het niet weten.
Angst is niet juist,
maar dat is alles wat ik nog kan voelen.
Ik begin het absolute WAANidee dat onderwijsmensen een spotgemakkelijke job hebben, bijna te geloven. Voordat al mijn beste vrienden (die bijna allemaal in het onderwijs staan) mij ter plekke lynchen, let me explain !
Ik doe zoonlief 's morgens naar school en vertrek om half negen. Ik ga hem halen en vertrek om half vier.
De dag lijkt zo kort daartussen ... sorry, lieve schatten van het onderwijs, maar het lijkt zo.
Natuuuuuuurlijk weet ik, dat die korte dag alleen maar goed kan zijn als je de avond voordien en in het weekend heel hard hebt gewerkt. Maar ja, dat was even een gedachtengangetje dat ik me liet ontglippen.
Want het onderwijs is ZWAAR, beste mensen, zo zwaar dat mijn osteopaat staat te springen en te juichen : ze kan eindelijk iets met mijn rug en nek aanvangen omdat ik diezelfde rug naar het onderwijs heb gekeerd.
Ik ontstress dagelijks ...
Neen, lieve collega's ik mis jullie nog steeds niet ...
Opgepast : gezwijmel !
Manlief vindt dat ik niet zo over hem moet bloggen. "Dat eindigt altijd maar in gezwijmel". Heel erg vindt hij dat niet maar om nu webgewijs mijn verliefdheid wereldkundig te maken, dat gaat er wat over voor hem.
Vandaar dit : Lieve man van mijn leven, wil je nu ajb wegklikken, want ik ga over u zwijmelen !
Gisterenavond was dus gewoonweg heerlijk. (om al zwijmelend met de deur in uw huis te vallen). Een echt Italiaans restaurant met een echte Italiaanse papa die ofwel de vader ofwel de oom was van alles wat in de keuken stond. Een flirterige Italiaanse ober die amper Vlaams kon spreken. Een barman die mijn zoon kon zijn, en toch stiekem glimlachte en knipoogde toen manlief even naar het toilet ging. Heerlijke vissoep/tomatenroomsoep, zalige gamba's/pestoroomsaus. Speciaal interieur, mooie borden, grappige lampjes.
Lekkere wijn in goed gezelschap. Zwijmel de zwijmel de zwijmel.
Nadien liete
n we ons eens goed gaan voor het MuHKa, want de verwachte Schelde lag in de verste verte niet in de buurt. Met zijn tweetjes hand in hand op een bankje, dat duurde maar even. Wat stomme fotootjes trekken en onnozel doen voor het museum nam wat meer tijd in beslag.
In Den Artist is de cava heerlijk en was er tijd voor romantiek. Na een boeiend gesprek met als aanknopingspunt : "Voor een brunette is Bieke Ilegems wel een knappe" (ze passeerde met echtgenoot en schoon jasje aan)
Waardoor ik dus (als rasechte brunette) het weifelende toontje even wou ontkrachten en beweerde dat brunettes dikwijls veel knapper zijn dan blonde madammen. Manlief vindt blond dan weer de max en voor we het wisten, vlogen allerlei boude uitspraken rond de lucht
er van Den Artist. Met als gevolg dat de ober het eerste rondje vergat af te rekenen. En wij dus een gratis Vedett en glaasje Cava konden nuttigen. (Zijn wij oneerlijk door er niks van te zeggen ? Hij was niet zo vriendelijk, trouwens. Is dat een excuus ? Ach, doubt is killing me !)
De rest van de avond werd gevuld met het meest romantische onderwerp dat ons altijd volledig in de stemming brengt. (diegene die het raadt, schenk ik persoonlijk een fles cava !)
En na een uur of 2 reden we richting huis en maakten we een cafeetje in de buurt nog even onveilig. Een beetje zitten lachen, met een koffie en een thee (a, ja, wij zijn geen 18 meer). Dus lag ik pas rond 3 uur te ronken. En was ik overslapen voor de repetitie deze morgen !
En ben ik nog steeds wat voos (tweede betekenis) in het hoofd.
Elke dag probeer ik iets nuttig te doen. Zodanig dat ik 's avonds tegen manlief kan zeggen, dat ik niet voor niets op zijn kap leef. ;-)
Vandaag 2 auto's gewassen in de voormiddag.
Als ik ze was (een zeldzaamheid), verlang ik naar muziek. Het maakt de hele klus toch iets aangenamer.
Ondanks grijze wolken, heb ik vandaag mijn taak volbracht. A ja, het stond op de planning.
Mijn cd-speler is al een jaar of 2 stuk, dus Radio Antwerpen doet de klus. Voor ik het weet sta ik te shaken en luidkeels mee te zingen. Gelukkig wonen wij in een zeer rustige straat en staan onze wagens geparkeerd achter een hoge poort. Geen enkele buurtbewoner kan een flauwte krijgen van mijn gekweel.
Het leuke aan radio is de onverwachtheid. Je weet nooit wat je gaat beluisteren. Antwerpen1 draait ook heel veel muziek uit 'mijnen tijd'. Zalig, wanneer Blondie, Toto, Bob Marley, Wang Chung en nog meer tachtigers en negentigers de revue passeren. Dat werkt vooral op de lachspieren van manlief die mij even kwam 'zoeken' en zich bijzonder bewust werd van mijn prachtige nieuwe tuinlaarzen en hobbezakkenfleecetrui. Een shakende Tantieris is een lust voor zijn oog, maar met laarzen en trui was het vooral grappig. Ik voelde me bijzonder uitgelachen en smeet nog net geen spons in zijn richting.
Zo kon ik ongestoord verder zingen en dansen. En bij manliefs' auto kon ik het niet laten : Maroon5. Natuuuuuuurlijk. Zijn wagen was sneller gepoetst.
En nu ga ik nog wat solliciteren. Internet is een prachtig ding.
Morgen gaan manlief en ik romantisch dineren. Het was veel te lang geleden en ik vond dat we daar dringend nog eens werk van moesten maken. Van dat eten, bedoel ik.
Het feit dat ik al 5 jaar een bon heb liggen van dit restaurant, helpt wel bij de keuze. Dus ik doe morgen mijn mooiste kleren aan, met een dikke jas want ik wil absoluut eindigen op een bankje langs de Schelde. Of manlief moest een 'spontaan' programma hebben. (zoals gewoonlijk)
Net twee uur met vriendin aan de telefoon. Om een afspraak te maken om eens bij te babbelen. Allerlei onderwerpen passeren reeds de revue.
Muziek wordt gekoppeld aan mannen. Mooie mannen, boeiende mannen, gevoelige mannen. En zo ontdek ik weer allerlei nieuwe muziek.
En wees gerust : we zijn nog lang niet uitgepraat.
In navolging van Anne, deed ik mee aan dit prachtig initiatief. U kent 'vriend' niet maar als u dit leest kan u misschien ook wel wat missen. Ik gaf geen 40 euro (wegens werkloos sedert 1 september) maar alle kleine beetjes maken hopelijk 1 groot.
DOEN !
Het eerste uur is voorbij. Nu komt normaal gezien de eerste les wiskunde : getallenkennis : natuurlijke getallen tot 1 miljoen.
Dan is het speeltijd. Dan de eerste luisterles : Vakantie in mijn straat. Dan de eerste spellingsles. Dan is het middag. Eerste les Frans : Bonjour les enfants. Eerste weroles : Belg, Europeaan, Wereldburger. Speeltijd. Zangles, tot slot. En de eerste schooldag zit erop.
Niet voor mij dus. Ik voel me helemaal ontheemd deze morgen. Het was zalig dat ik rustig zoonlief terug naar school kon brengen en kon blijven staan tot de bel ging. Het was ook wel grappig dat sommige ouders (die niet op de hoogte zijn, blijkbaar) aan mij kwamen vragen of de bussen vandaag reden en wanneer ze hun geld voor bonnetjes konden afgeven. Het was ook wel tof dat vele ouders me succes wensten met het komende jaar. Ik word gemist en dat is een heerlijk gevoel (klein kantje, weet ik !)
En toen kwam ik thuis met manlief en zijn we met z'n tweetjes in de zetel gaan liggen. Hij viel in slaap en ik heb de TellSelltoestanden tot vervelens toe bekeken. Gelukkig was er de heruitzending van That's the Question.
En wat ga ik nu doen ? Ik weet het niet ? Ik verveel me !
Onverwacht leuk : "Heb je zin om iets te gaan drinken vanavond ?"
Al zeker 30 jaar zijn we bevriend. (en dat klinkt ongelooflijk lang!).
Dus vlogen we erin, maar vlogen er ook op tijd terug uit.
Waren we het eens dat we keiveel geluk hebben met onze mannen, dat ons kinderen prachtig zijn, dat onze job stresserend is, dat onze vrienden soms minder geluk hebben, dat ik haar nog altijd kan doen schateren, dat de café-serveuse oud was geworden, dat ze in de Zara alleen maar kleren voor haar verkopen en niet voor mij, dat we niet graag anti-rimpelcrème voor moederdag krijgen, dat ik in de lagere school een heel stoute was en zij heel braaf en dat dat nog altijd zo is, maar vooral ... dat mekaar nog altijd heel graag zien. I. ik zie je graag !
