Ok, ik denk niet dikwijls genuanceerd over "Amerikanen". Het lijken 'not my kind of people'. Waarschijnlijk zie je op de tv enkel de 'freaky ones'. Want volgens manlief zijn er best ook aardige mensen tussen. Intecht, dan. Manlief vertelt me telkens dat in Amerika werken echt wel aangenaam is. Dat iedereen echt sympathiek is.
Enfin, als ik Amerikanen op tv zie, denk ik dikwijls : OH, MY GOD ! (met een Janice-intonatie !)
Het lijkt allemaal zo fake, en hoe dikwijls er "Thank God, Amen" doorkomt, en ze zijn allemaal zo gemaakt vriendelijk.
Brrr... ik krijg er rillingen van.
En toch, en toch ...
Dan bekijk ik Extreme Makeover Home Edition (Debbie Travis-addicted van het eerste uur) en dan zit ik me daar toch weer te janken, zeker. Mannekes ! NIET...TE...DOEN... (ook met Janice-nadrukkelijk-toontje).
Dat is toch schoon, hee ? Kindje met kanker, kan niet thuis komen wegens ongezonde stacaravan. Familie is daardoor gescheiden. Moeder altijd in het ziekenhuis, vader alleen thuis met drie andere kinderen (waarvan 1 deel van een tweeling dat ook kanker had). En ze roepen steeds maar : Thank you, God. En het ontwerpteam doet niks anders dan huilen en zichzelf in missionarisstijl uitroepen tot redders van de dag...
En ik spring dan weer heen en weer tussen afgrijzen en tranen van ontroering.
Want ze bouwen daar dan een kast van een villa voor, schenken ze ook nog een reis van een week naar Disneyland, doen een omhaling met de hele stad en schenken 125.000 dollar om de doktersrekeningen te betalen.
Dan denk ik : "Die Amerikanen, goed gek, maar ze krijgen het toch maar voor mekaar. Knap,toch ?"
Mijn zakdoek is kletsnat, mijn wangen doen zeer en en mijn ogen vantzelfde. Al dat verdriet van die mensen, die al jaren in het ziekenhuis kamperen en thuis in een krot wonen. De dankbaarheid (zal wel echt zijn, zeker ?) die er dan uitstroomt, dat vind ik dan schoon.
Wenen van schoonheid. Dat kan af en toe eens deugd doen !

En tja, heel eerlijk ? Ne schone man met een schoon lijf is af en toe ook wel leuk om naar te kijken. En hoewel hij mijn type niet is, krijg ik toch spontaan een glimlach om mijn mond van zijn energie. (bukt zich om alle natte zakdoeken na vorig stuk te ontwijken)