Het is bijna onbegrijpelijk, er zijn geen woorden voor. Dat iemand die zo graag fuift, feest, babbelt, tatert, samenkomt met mensen die in mijn hart zitten, zo'n ongelooflijk gloeiende en overtuigde hekel kan hebben aan kerstmis.
Terwijl de verlichte straten en de kaarsjes me werkelijk bekoren, zie ik huizenhoog op tegen vanavond en morgenavond. Bah, jakkes, geen zin, geen zin ...
Ik wil liefst patatjes met boomstammetjes en broccoli eten, met een goed glas water en dan een verhaaltje voorlezen aan zoonlief en met met manlief vroeg in bed kruipen en een 'goed boek lezen'.
In plaats daarvan zit ik aan een overheerlijke moedermaaltijd met zus en schoonbroer en papa en mama, mijn kaken doen zeer van het geforceerd glimlachen, mijn hand is verkrampt van de hele avond in manliefs' been te knijpen, en mijn hoofd doet pijn van de hele avond over dingen te praten die me ergeren of pijn doen. En morgen net hetzelfde menu !

Het gekke is : een familiefeestje in de zomer is geen bezwaar.
Maar op zo'n avond als deze, denk ik aan mijn vrienden waar ik nu liever bij zou zitten, en de mensen die erg dierbaar zijn maar vooral zeer onbereikbaar op dagen als deze.

Ben ik nu een slecht mens ? Nog een uur of 7 en dan mag ik naar huis. Jeuj ...
Feestdagen : ooit breng ik ze door zoals ik dat zelf wil. Ooit.

Hoogsensimenteel

's Morgens lig ik met mezelf nog altijd even wakker in bed en dan komen de meest geniale invallen binnen. Spijtig genoeg zijn ze ook meteen weg als ik opsta.

Vanmorgen lag ik wat na te denken over hoe ik onze repetities toch erg mis en hoe ik zo graag zing en dat nu al een maand of twee niet meer actief doe (behalve als ik het beste van mezelf geef in de woonkamer).
Met de nodige associaties kwam ik bij het volgende inzicht (vraag me niet hoe ik erop kom !) :
Veel mensen beschouwen sentimentaliteit als een gebrek aan intelligentie.

Wanneer ik in mijn omgeving en nog veel verder kijk (blogs ofzo, hee) , is het bij veel mensen een schande wanneer je af en toe lekker sentimenteel bent. Iedereen geeft ook een andere invulling aan dat begrip.
Wat voor de ene een waar gevoel is, is voor de andere totaal 'over the top'.
En wanneer ik eerlijk ben, ikzelf bezondig me ook wel eens aan die vergelijking.
Mensen die de Pfaffs het summum van emotie vinden en die zweren bij Laura Lynn, vind ik soms 'domme' mensen. Waarschijnlijk ook wel omdat de 'artiesten' in kwestie niet echt snugger overkomen in interviews.

Ondanks mijn 'arrogante' uitspraak, kan ikzelf heel erg op mijn tenen getrapt zijn, wanneer iemand ons cabaret een 'toon hermans'-voorstelling noemt (met uitgesproken minachting) en mijn teksten 'emotioneel' definieert. Ik ervaar dat als een aanval op mijn intelligentie.
Aangezien mijn lijfspreuk op mijn achttiende was : Ze mogen zeggen dat ik een lelijk gezicht heb, maar dom mogen ze me niet noemen. (wat ook al niet echt getuigt van zekerheid, niwaar ?), kan dat hard binnenkomen.

De laatste tijd gaat dat al heel wat beter. De complimenten vliegen niet echt om mijn oren, maar mensen die er toe doen, zeggen allerlei lieve dingen. Fijn, fijn, fijn.
Dus vandaag genoot ik zelfs van Faith Hill (die anders mijn tenen doet krullen), maar genoot ik toch weer het meest van Suzanne, waarbij ik dan lekker zit te janken als ze Gypsy zingt. (Is al besteld voor op mijn begrafenis).
Hoogsensitief ... misschien ben ik het toch wel. Sentimenteel, dat ben ik zeker. And damn proud of it !
Vandaag toch weer wel.

Vier uur slaap, knallende ruzie met zoon en manlief, (omdat ik slechtgezind word van slechts 4 uur slaap en een babbelend kind in mijn bed).
Ik sjees met mijn wagen de oprit af, blijf pedagogisch verantwoord naar 'de papa' wuiven, zet de radio wat stiller (omdat ik geen lawaai meer kan verdragen als zoonlief weer een slechte nacht had) en wat klinkt daar ? Ondanks mezelf (want ik ben echt nijdig van oververmoeidheid en nog vanalles) draai ik met mijn ogen omdat de radio me wel door elkaar lijkt te schudden en te zeggen : Komaan zeurkous, stop ermee en geniet van je ochtend.
Dus doen we dat maar ... en werken we nog wat en lachen we ... een beetje groen maar toch.

Moe, moeder, moest

Geen fut, kleine oogjes, zwaar lijf ...
Ik heb vandaag zo hard gelachen op het werk dat mijn nek compleet vastzit en mijn buikspieren keihard zijn. Er rest me enkel nog zin in een lekker heet bad, om dan met een warmwaterkruik in mijn gloednieuwe nachtjaponnetje het bed in te duiken. O ja, en het goed boek ook niet vergeten.
Misschien mag manlief wel mee, als hij mijn nek masseert, enkel en alleen als ...

Zoals verwacht : nek geblokkeerd, schouders potvast.
Na de euforie van het goed gevoel sijpelt verdriet en spijt weer binnen. Verdriet om wat verloren ging, gepeperd met een flinke portie spijt. Vriendschap kan op de proef worden gesteld, en dat is nu zeker gebeurd.
Terwijl ik anders zonder problemen bij mijn lief terecht kan, zit hij er nu ook tussen en verwerkt dit alles op zijn eigen manier. We zijn mekaar even kwijt op dit moment. Dat is een verdomd eenzaam gevoel. Zo om eens hartgrondig van te vloeken, en mijn teen te pijnigen aan de deur. Gelukkig is daar altijd die zekerheid die ons bindt.

Soms neem ik beslissingen en kan ik niet altijd goed inschatten wat de gevolgen zijn. Clichés worden waarheid ; in nood kent men zijn vrienden, kiezen is verliezen, kill your darlings ...
Vinger in de keel en tong uit de mond ; ik wil geen cliché zijn, ik wil niet voorspelbaar zijn.
En toch ben ik dat vandaag.
Liefde wil ik, veeel en nog en nog ... Ik ben er aan toe.

Na een aantal onverwachte, verrassend fijne, en verdomd moeilijke gesprekken deze week heb ik besloten dat het absolutely slim, zalig, verstandig en bevrijdend is wanneer ik MEZELF ben.
Om dat heugelijke feit te vieren, dans ik en zing ik op Absolutely Everybody keihard mee, terwijl geluk vlindert, ergens ter hoogte van mijn middenrif.
Verstand op nul en voelen, jongens, voelen. Jeeej !

Both sides of my story

Omdat ik steeds schommel, tussen de lach en de traan, tussen geluk en verdriet, tussen onvrede en contentement...



Mag ik nog even, hier bij jou?
Mag ik nog één keer, voor het leven?
Mag ik in stilte, hier bij jou?
Mag ik nog één keer om je geven?

'k Heb niet altijd juist geleefd,
maar toch iets moois geleerd.

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

'k Was je verloren en mij ook,
alles proberen voor ik oud word.
Maar ik sta nog steeds rechtop,
dit keer gewapend voor het koud wordt.
'k Heb je altijd graag gezien,
ben jij mijn geheim misschien?

Want ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Dat ik nu zonder spijt nog verder mag,
nog kans maak dat jij,
dat je weer lacht naar mij,
je lacht naar mij, je lacht naar mij...

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef.

Ja, ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Sarah Bettens

"Café Glacé is ook dicht. Waar zit je ?"

Ik bekijk mijn GSM alsof ie van Mars komt. Uh ? Hadden wij vandaag afgesproken ?
Ik bel even. "Ik zit in de Hema, waar zit jij ?" "Euh ... thuis, wij hadden toch volgende week afgesproken ?".

Ik spring in mijn auto, en overtreed wel enkele snelheidsbeperkingen. Ja, wij hadden volgende week afgesproken, maar geen probleem, ik kom meteen.
Terwijl ik vanmorgen nog dacht aan alle praktische zaken die me wachtten, is dit niet-voorziene uitje echt wel een cadeautje.
Ik beleef fijne dagen : vrouwenpraat met een heerlijk tasje thee. De accomodatie is niet zo optimaal, (er wordt nog gerookt ! en de serveerster is nogal bot en vergeetachtig) maar het gezelschap maakt alles goed.
K. is iemand die heel speciaal is voor mij. Als we in gesprek zijn, klinkt het JA-woord constant door. Ja, dat ken ik. Ja, dat heb ik ook. O ja, dat is zeker. Ja, dat zou ik zo doen.
Het prachtige is dat onze mannen echt allerbeste vrienden zijn en wij ook. Zij is één van de weinige mensen bij wie ik compleet mezelf kan zijn, inclusief emo-toestanden en zo. We lachen wat af. En komen altijd buiten met goesting in 'meer'.
Dus bestelde ik meteen kaarten voor EL Tattoo Del Tigre in de Roma. Zonder vragen. Ze gaan toch mee, daar ben ik zeker van.
En nu nog nadenken over mijn outfit. Die moet in stijl zijn !

Daar loop ik dan, donker, kou, midden in de stad. Vrouwen zie ik niet, enkel mannen, ook donker. Ik loop stilletjes alleen over straat. Op zoek naar een eetgelegenheid om nadien naar het concert te gaan. Ze is er nog niet, en ik ben een uur te vroeg. Wat doe je dan ? Je koopt roze handschoenen en een reep Bros in de Zeeman. Je slentert langs de winkels met Marokkaanse kleding, je kwijlt wat voor de etalage van een fietsenwinkel, je belt je allerliefste neefje om een adresje te vragen dat hij op je blog achterliet maar wat je totaal vergeten bent. En je wacht ... en wacht ... en voelt de kilte binnensluipen. Je kan nergens binnengaan, overal zitten mannen verhuld in rook, blauw tl-licht, zwarte jassen en donkere broeken.

Wat ben ik blij als ik haar zie lopen. Ze pakt me stevig vast en kust me op mijn wangen. Ik heb haar gemist. Haar leven loopt momenteel volledig mis en ik sta aan de zijlijn te supporteren met hoop op een goed einde. Het brengt ons dichter bij elkaar, maar soms steekt de tijd er een stokje voor.
We wandelen en ratelen, ik van schrik en het wat bevreemdende gevoel dat me overviel, zij van schuldgevoel wegens te laat zijn.
Langzaam sijpelt de rust binnen. We lachen en genieten van dat moment.
We stappen het Ecocafé binnen, bestellen vreemd eten en praten bij.

Hoe is het met jou ? Hoe verloopt jouw leven op dit moment ? Hoe gaat het met de kindjes ? Nemen ze het goed op ? Voelen ze de verandering ? Met mij alles ok ! Met mij alles prima ! Nu ja, ... toch beter dan bij jou. Ik voel me ...

En we praten en babbelen, we drinken witte wijn, we eten iets met te veel look, we verliezen bijna de tijd uit het oog.
Maar dan is het kwart over 8 en tijd om te gaan. Naar de Roma.
Wat een prachtige zaal, wat een prachtige omgeving. Het raakt me, het maakt me weemoedig, melancholisch, zo met een heimwee naar een tijd dat ik er zelfs nog niet was.
We zetten ons vooraan, aan een smeedijzeren tafeltje, op een roodpluchen stoeltje, met een theetje voor onze neus. Weldra krijgen we gezelschap van een stel jonge kerels die erg praatziek blijken te zijn. Ik vervloek mijn lookadem, durf niet te dichtbij gaan hangen om te praten. Geen probleem, hij komt zelf wel heel dicht in mijn buurt zitten. Ik lach hem weg en hij lacht zich terug. Ze krijgt de slappe lach en ik doe mee. Contact ... ik vind het toch altijd fijn, als ze me maar met rust laten wanneer de muziek begint.

Dan staat daar een kleine, magere jongen die zeer binnensmonds praat en nogal nasaal zingt. Geert Maris, Nona Mez (no names), blijkt minder fragiel dan hij lijkt. Hij zegt grappige dingen, vindt snel aansluiting bij het publiek dat een gemiddelde leeftijd van vooraan twintig heeft. Af en toe dropt hij dan een zwaarmoedigheid die me kan bekoren, (Dit is een lied voor mijn moeder die overleden is). Mooi, mooi ...
Ik slaag er weer in om contact te hebben, mijn gelach valt hem op, hij kijkt me aan en knipoogt. Zachtjes beweeg ik op de muziek, het lukt me nooit om stil te zitten en enkel te luisteren. De drum kruipt in mijn lijf, de bas in mijn voeten, mijn hoofd knikt en beweegt ... Dan sluit hij af, na een bisnummertje of 4.

Ik koop geen cd, zo goed vond ik hem ook niet. Maar vandaag, terwijl ik zijn Myspace beluister, heb ik een beetje spijt. Toch mooi, zeer mooi.

We rijden naar huis, en praten en blijven praten. Terwijl ik stilletjes ons huis binnensluip, valt alles op zijn plaats. Muziek doet dat met mij, het maakt alles mooier, en echter, en levendiger. Groter dan het leven zelf, zo voel ik me dan. Het lijkt bijna religieus, het is mijn manier van bidden. Muziek.

Een prachtige reportage op Canvas.
Het heeft me geraakt. Als politieke leek durf ik niet altijd mijn mening geven over wat er in de wereld gebeurt. Ik reageer meestal vanuit een emotie. Rationaliteit is niet mijn sterkste kant. Of zoals ze dat wat milder kunnen zeggen: het is een werkpuntje. Niet echt de meest juiste positie om hier politieke standpunten te gaan verkondigen.

Vanuit bepaalde emoties kan ik wel zeggen dat ik geen voorstander ben van de oorlog in Irak. Het fijne ken ik er allemaal niet van, maar ik heb niet echt veel vertrouwen in de motieven van de VSA. En na deze reportage heb ik nog meer twijfel over het hele gebeuren.
Toch kwamen hier alle vooroordelen die ik heb t.o.v. dat land aan bod. Hun patriottisme , hun eeuwige one-liners, hun ongelooflijk katholieke uitstraling ... en nog meer van dat.
Maar het kwam vanuit een oprechtheid van een stel zeer gekwetste mensen. Niet allemaal hadden ze nog die vechtlust die Amerikanen, in mijn ogen, typeert. Dat vond ik juist zo mooi. Voor één keer kwamen er ook negatieve gevoelens rond die oorlog aan bod. Ik heb altijd het gevoel alsof dat niet mag van Bush.
Enfin ... ik had weer een zakdoek nodig. Het was mooi. In alle lelijkheid.

Zo blij met "Met duizend blote ogen". Sedert ik 10 jaar geleden de voorloper hiervan kreeg - van iemand die mijn leven totaal heeft veranderd - ben ik totaal gek van alles wat Jan van Coillie doet.
Elke avond, voor ik mijn nachtlampje uitdoe, lees ik minstens 1 gedicht.
Gisterenavond was het dit ...
En dat zegt toch wat op dit moment.

Vlieger

Mijn vlieger hangt
roerloos in het wit,
ongenaakbaar
boven het gouden strand.

Ik laat mijn noodkreet
langs het touw stijgen,
opdat mijn verdwenen vriend
mij zou horen.

Samen met de wind en de aalscholvers
vallen mijn woorden
tussen de golven.

Ik voel mij verlaten
als een huis zonder ramen.

Christiaan Germonpré

Erover ... ik weet het ... het gaat er over !
Dit weekend is huilweekend, zo lijkt het wel.
Daarjuist weer zitten snotteren en snikken. Niet real-life maar The Notebook.
Tja, dat vind ik dus schoon, hee. Zo over ware liefde en er volledig voor kiezen.
En dan van die over-the-top jaren-50 muziek. En dat die hoofdrolspelers ondertussen al 3 jaar samen zijn. Dat brengt de romanticus in mij tot leven.
Manlief lacht dan altijd : "Dat is niet moeilijk !" Hij vindt mij één van de meest sentimentele, overromantische zieltjes ter wereld. Gelijk heeft hij !
And loving every minute of it !

Een heleboel open doekjes, een staande ovulatie, een luid applaus in de bar nadien ... de première was geslaagd.
Al vond ik dat zelf natuurlijk niet (haha), kritisch als ik ben !
Moet nu wel dringend zwijgen, want van de stress slaap ik niet meer. Funest voor mijn stem, zeker weten ... dus sssssttttt ....

Trouwens, er is nog 1 plaatsje voor vanavond en 2 voor morgenavond !

De stem van deze man doet me geloven in zonnige dagen, blauwe wolken, lieve lachjes, veel liefde en alles wat romantisch, sentimenteel en vooral blij is.
Op het randje van ... maar hij doet me denken aan Frank Sinatra en Harry Connick jr. in één. (de looks van Sinatra en de stem van Harry (hahaha))

Dat jaren 50 gevoel is zo happy, dat ik gelijk wat minder ziek word. Alles afgezegd, ik blijf thuis vandaag.
Bloggen enzo ;-)

Circus van de zon

De zon schijnt. Twee uur in de (pijnlijke) stoel van de schoonheidsspecialiste kan me toch wat beter doen voelen.
Dan linken we maar met veel liefde !
via Watmijopvalt

Waarschuwing : klaag en zaagpostje !

Ik voel me net als in het eerste jaar moeder-zijn. Mijn hoofd bonkt, ik heb keelpijn, mijn spieren zeuren ...
In 4 nachten tijd ben ik 3 keer moeten opstaan voor zoonlief. Allerlei toestanden waardoor ik dus erg onderbroken sliep. Met als gevolg : ZIEK !

Ik mag niet ziek worden, NU. Mijn stem moet ok zitten, mijn spieren moeten in vorm zijn, en vooral de spirit moet op en top staan !

Niet, dus ... Ik heb een keidrukke dag voor de boeg en ik zie er niet veel van terecht komen ...
Snotter, snik, snuif,....

Amaiaiaiai !
Om half tien 's morgens vertrekken en pas om half 10 's avonds een friet van de frituur kunnen eten bij terugkomst in je eigen huis.
Pfff... het komt dichterbij en repetities beginnen te wegen.
Nog 14 dagen en dan ben ik gestorven !

Ik had het niet verwacht (o, eeuwige twijfel aan mezelf) maar ik doe het best goed op mijn werk. Ze vinden me goed ... ja, dat vinden ze.
En ze zeggen het.
Dat is toch wel een klein (?) verschilletje met mijn vorige job !

Gehuild en gelachen.
Beiden met tranen.
Gesnikt ...
En mekaar maar vastpakken. En troosten. En aanstompen van de slappe lach.

Ik zie haar zo graag. Ze is mijn maatje, wat ik ook zeg of doe. Ze maakt mijn leven mooier en rijker en voller en alle bondzondernaamclichés die er ook maar bestaan.
Kortom, K., blijf bij mij want met jou kan ik zonder moeite doorgaan.

Heimwee