Een voorleesverhaaltje met een stem die gisterenavond op volle volume "In the name of love" zong en overgoten werd met anderhalve fles wijn. Niet gemakkelijk !

(over)bezorgde moeder ?

Zet ik mijn kind af op een verjaardagsfeestje, kom ik thuis en realiseer me dat ik vergat ons telefoonnummer door te geven. Wat als hij van de glijbaan valt, of met zijn vingers tussen de deur zit, of zich verslikt in een frietje ?
Voel ik me toch even een slechte moeder.

Geen stijl

Leerkrachten die sigaretten roken en/of alcohol drinken, dat vind ik dus geen stijl !

Update na een relaxerende (en hersenorganiserend) badje : 't was dus op pennenzakkenrock in het bijzijn van zo'n 20 000 leerlingen.
In het weekend kan ik enorm genieten van een glaasje. Dan doe ik toch wat ik wil. Maar ik vond het echt geen stijl als je eigenlijk aan het werken bent : nl. met je leerlingen op pennenzakkenrock zittend.

Afscheid

In mijn hoofd had ik dat allang gedaan : tabee, tot ziens, dag en bedankt, hee.
Maar als ik het dan echt moet doen, is het toch even slikken.
Vandaag maakte ik mijn afscheidspresentje : een zakdoek met een knoop erin. Voor elke collega : opdat ze er aan zouden denken mij niet te vergeten en natuurlijk vrijdag heel hard zullen huilen wanneer ik definitief 'dag' zeg.
En toen pakte ik zelf maar even zo'n zakdoek. Zonder knoop, want ik vergeet nooit, nooit !

Dit is hoe ik me nog altijd voel op feestjes. Fout, ja, ik geef het nu toe. Maar toen ik twaalf was had ik witte vingerhandschoentjes en witte sokken met glitters erin. Een polsarmband en T-shirt met het gezicht van Michael maakte mij de meeste coole girl van de buurt.Elk dansje kende ik uit mijn hoofd. De man in kwestie kan me de laatste jaren niet meer bekoren (om effe een understatement van de eeuw te gebruiken) maar zijn muziek blijf ik goedvinden. En net voor mijn vakantie na een redelijk fout schooljaar kan dit veel herstellen. I'm bad, really, really bad !

Hebt u dat ook ?

Soms kan ik zo rondlopen met heel veel goesting. In iets, in iemand ... mmm, goesting !

Genesis

Om u even te laten zien, hoe dicht we stonden. (filmpje niet door mij gemaakt, maar door iemand die zeer rechts van ons stond)

Lang zal ik leven in de regenachtige gloria

Jarig ! Naar aloude gewoonte vind ik weer hier en daar in ons huis cadeautjes. Manlief kent mij ! I looooove a surprise.
De grootste verrassing van vandaag wist ik al een paar maanden. Dat is voor vanavond.
Nu loop ik rond en bekijk alles twee keer want het zou wel eens een cadeautje kunnen zijn. En ja hoor, Tears roll Down ligt op de piano, Rythm of the Rainforest staat achter de foto, op de zetel ligt "Nachtwacht" van Sergej Lukjanenko en (daar moest ik wel het meest mee lachen) op de schouw een pakje spiegeltegels. Wat zou hij met dat laatste bedoelen ?

En dan begin ik te huilen en te lachen tegelijk. Hoe pure vreugde in bittere spijt kan vallen en mengen. Wat mis ik hem.
Daar zit hij. Op een berg in Marokko, zijn laatste reis. Twee maanden later begon die definitieve reis, onverwacht en schokkend.

Eerst is zo'n verdriet rauw, een open wonde. Je huilt en jankt, je schopt en bijt, heel je dagelijks leven lijkt omfloerst door pijn en gemis. En dat mag, iedereen weet het, ziet het en begrijpt. Maar dan is het voorbij. Tenminste, voor hen toch. Huilbuien worden bizar, overdreven, depressief genoemd. Zelfs zij, die het dichtst bij je staan, zwijgen erover en denken : "Het gaat wel".

Nu, na bijna 10 jaar, ben ik het gewend. En weet ik wat men bedoelt : het verdriet wordt erger en zwaarder.
Ik begrijp die troostende woorden "Het slijt wel" niet altijd. Ja, het slijt, ja, het went. Het wordt alleen dieper en pijnlijker.
Op sommige momenten word ik dan 'gepakt'. En schrik ik van de vloedgolf die zich onder de oppervlakte bevindt. Gisteren was weer zo'n moment. Ik deed het pakje open, (en hoopte stiekem op een bon van de Fnac) en plots zaten ze daar : die tranen, die krop in mijn keel, die pijn die zich dan letterlijk door mijn strot duwt en met moeite hou ik de snik vast. Ik schrik en word op mezelf teruggeworpen. Het gepraat lijkt te verstommen en ik ben alleen met hem. En ik koester even dat moment. Wat zou ik graag met hem praten, hem zien en horen lachen. Net nu, nu ik hem nodig heb. Nu hij mij zou kunnen helpen bij alles wat er weer gebeurd in mijn leven. Hij kon me zo goed met mijn voeten op de grond brengen en dat heb ik soms zo nodig.
Wanneer gaat die pijn ooit echt over ? Ik denk nooit. Nooit ?

Als je zin hebt in verse groenten met lekkere broodjes, kom dan richting Zoersel. Mijn verjaardagsfeestje is het meest gecancellede feestje van het jaar. Verhuizingen, weekendjes aan zee, reeds lang geplande vakanties en nog een aantal minder leuke en levensbezwarende feiten zorgen ervoor dat ik een klein feestje houd. Terwijl ik gewoonlijk toch op een veertigtal mensen kan rekenen, zullen we nu met de povere helft en zelfs minder zijn.
Tja, dan heb ik meer van de overheerlijke chocomoussetaart !
Mmmm, ik word nooit nog 37 !

Energiek : is dat met g of met sj ?

Lef

Durf ik het zeggen ? Ja ? Neen ?
Mmm : ik heb dus nog nooit de film gezien. En dat is naar het schijnt een gat in mijn cultuur.

Sex en sex

Je hebt bloggers die hun lijstjes goed in het oog houden. Ikke niet.
De laatste tijd echter krijg ik, via mijn belstattellertje, raar volk over de vloer.
De volgende zoektermen op google leiden gegarandeerd naar mijn blogspotplekje.
- flikkeren
- verkracht
- sex voor geld (op 5)
- dramatische kledij
- rok met nylonkousen (zelfs op 1)
- sex met Kim

Zo'n braaf meiske als ik ... schrijf ik zoveel over sex ??????

We wandelen samen in de richting van de winkelkarretjes. 'k Heb natuurlijk allang gezien dat het 'ne schone man' is. Zo een die wel mijn type is. Groter dan ik (zeldzaamheid, mensen!), zwarte haren, bruine ogen, gespierd op de schouders, wat slanker in de taille ... tja, filmsterren wandelen zelfs rond op de parking van de Colruyt. En zelfs van mijn leeftijd !
Ons doel bereikt, hij is iets sneller, merken we op dat er nog maar 1 winkelkarretje voorhanden is. Hij grijpt het, kijkt me aan en glimlacht : "Oei, nu heb ik het laatste". Ik glimlach, ietwat spijtig, terug.
Dan een tandpastasmile van oor tot oor : "Neem maar, hoor, ik pak wel zo'n platte kar" En in plaats van politiek correct te protesteren, schenk ik hem mijn liefste en meest sexy lach en zeg "Dank je wel !"

Mijn kar was eens zo leuk vandaag. Hip hip hoera voor de knappe attente mannen van eind 30 !

Van E naar D

Collega is 13 kilo afgevallen in 2 maanden tijd. Crash-dieet maar het werkt ....
Ze ziet er wel goed uit.
Haar man vond 1 ding spijtig. Haar E-cup is veranderd in een D-cup. Tja, dat waren toch wel wat kleine borsten.

Tantieris lacht groen en kruist armen op borsthoogte. Is geen probleem !
Menen mannen dat als ze zeggen dat een handjevol prima is ?
Neuje ... ?!

Pats ... er valt een stokje op mijn hoofd. Auw ? Misschien maar iets opzetten ?

Een dwaze, warrelige foto toen ik nog lang haar had ... moet zowat een jaar geleden zijn.
Aangezien mijn hoofd nogal bolvormig is (zeker vanuit kikkerperspectief), kan ik niet eender welk petje op. Dit was er zo eentje dat ik wel keigraaf vond maar dat eigenlijk te bescheiden voor mijn ballonnekeskop was. Is dus nadien niet meer uit de kast gekomen. Ik hou het tegenwoordig bij grote zonnebrillen. Misschien kan ik daar een stokje van maken ?

Stel je voor : je bent moeder/vader/ouder van een dochter/zoon die op een dag komt zeggen : ma/pa, ik ben vijf jaar geleden stiekem getrouwd in Las Vegas/Houffalize/Mallorca.

Zou u boos zijn ?

Manlief is een prachtige man. Hij is mijn beste vriend. Hij is een zalige minnaar die niet gespeend is van enige humor op allerlei vlak. Kortom, ik ben, na bijna 10 jaar, nog regelmatig zeer verliefd.
Maar ik zou a.b.s.o.l.u.u.t. NIET met hem kunnen samenwerken.

Wanneer we samen in de studio zitten en opnames maken voor de cd die we bij onze cabaretvoorstelling willen uitbrengen, zit er vuurwerk in de lucht. Het knispert, het knettert, het vonkt aan alle kanten. Dat kan positief zijn (maar dat aspect heeft dan weer meestal niks met het technisch zangtalent te maken ;-))).
Neen, dikwijls klettert het ook. Ik snap geen bal van de techniek en kan mij dus niet echt uitleven als ik maar 5 cm van de micro mag staan in het begin van het liedje en nadien minstens 20 cm afstand moet nemen wegens al te hoge pavarotti-noten en uithalen. En als het dan plopt en overstuurt van jewelste, word ik weer pissed-off omdat ik me moet inhouden en heel de verdere zever.

Als we met de hele band in de studio zitten, is iedereen altijd toch wat voorzichtig met commentaar. A ja, we zijn amateurs en verdienen er ons geld niet mee. Een aangename sfeer kan alleen maar bijdragen tot het welslagen van de hele onderneming.
Met z'n tweetjes houden we ons dus niet in. Armen in de lucht, stemverheffing en zelfs het nodige gevloek brengt ons waar we uiteindelijk willen zijn. Opnames die klinken als een klok en niet te veel gemanipuleerd moeten worden.
Jongens, de weg is soms lang.

Maar ik zie hem graag. Heel graag. Zelfs als hij nijdig wordt van mijn slappe lach of gekuch als het rode lichtje al brandt.
Vuurwerk !

Verspilling

Vol enthousiasme een halve liter melk in een pot gieten. Er met een glimlach een pakje Saroma ingooien. U al verheugen op de genietende gezichten van man- en zoonlief. En dan zien dat de houdbaarheidsdatum van dat pakje september 2004 is.
P.U.R.E verspilling. Toch maar niet meer groen stemmen ?

Wat ik bij de vorige verkiezingen al zei : ik ga in Gent wonen !
Alhoewel ? ... Ook daar krijgt het VB een bevordering. Niet goed in mijn wereld dus.
Politiek ... 't is allemaal een spelleke ?!

Ik begrijp ook niet dat mensen zo kunnen switchen van gedacht. De katholieken werden 8 jaar geleden (terecht) afgestraft voor de vorige 50 jaar. En nu winnen ze weer grandioos.
Het minst kwade gekozen, misschien ?
Een partij verandert toch niet zomaar van opvatting ? Wat ze 8 jaar geleden vonden, vinden ze nu toch ook nog ?
Of ben ik zo'n onwetende kip dat ik er niks van snap ?
Dat kan, ik kakel als de beste.
Zeker weer in dit geval. Belgen : ik vrees dat ik ze niet altijd snap. Al ben ik er zelf ook eentje van ?!
Moe, dat word ik ervan. Moeder dan moe. En ik heb eigenlijk ook geen zin om hierover te discussiëren. Dus misschien moet ik dit maar niet posten ?

Net voor de verkiezingen verschijnt dit.
Er kan gestemd worden. Nu al, maar dan niet federaal ! ;-)
Ik stem.
Ik stem goed. Vind ik.
Blijk ik in de minderheid te zijn.
De meeste mensen vinden dit geen racistische uitspraak.

Tja, mijn hond kan niet tegen de bril van tante Maria. Hij bijt iedereen die een bril heeft. Nu ja, dat komt doordat hij in zijn eerste 8 weken (zijn socialistische periode) niemand zag met een bril. Tante Maria zat toen net in Benidorm. En ze is niet komen kijken naar onze kleine Tarzan.
En nu kan tante Maria niet meer op bezoek komen. Want onze hond bijt alle brillende medemensen.
Maar ik heb niets tegen mensen met een bril hoor. Ik droeg er zelf ooit eentje. Dankzij de lasertechniek kan ik nu eindelijk een hond in huis nemen. Spijtig voor tante Maria.
Och, ik kon toch al niet met haar opschieten.
Maar ik heb niks tegen tante Maria, hoor. Je moet maar een aanklacht indien tegen onze Tarzan. Ik kan er echt niets aan doen. Niets !


WAAAAAAAAAAAAAAA ( Tantieris loopt Flinstonesgewijs door de deur)

- Die heeft wel dikke benen, hee mama !

Zoonlief wijst naar een slanke mevrouw met sportief onderstel. Moeder (= als in ikke) gaat door de grond en kan niets anders doen lachen. Mevrouw vindt het gelukkig niet erg, zegt ze ?!
Tja, zoonlief is een tanteSidoniabeen gewoon van zijn mama. Bijna iedereen heeft dikke onderbenen als je ze vergelijkt met de mijne. En dat terwijl ik best het figuur van mevrouw wilde hebben. Maar ja, zonen, hee ! Mama is toch de mooiste, niet ?!

- Hallo, ik bel even om te zeggen dat ik bijna ga slapen.
(Engelstalig geroezemoes op de achtergrond)
- Ha, ik begin net aan mijn aardbeiendessertje.
(Engelstalig gelach)
- Ok, tot straksjes dan ?
- Ok, tot straks.

Mmm, ik wil ook een job met jobdiners. Zo in van die dure restaurants waar je nooit zelf moet betalen.
Ik at spagetti bolognaise (zelfgemaakt) en drink nu een tasje thee.

O ja, ik kruip ook in een Kneippbad met zijn eigenste tijdschrift dat ik hem abonneerde voor zijn verjaardag. Dat lees ik natuurlijk alleen maar voor de goede artikels ;-)

Google eens : "Blauw sokken" ...

Andere wereld

Wanneer ik in diepe ellende verzwelg, zijn er - gelukkig - een aantal mensen die aan me trekken en sleuren, of gewoon mij tegen hun D-cup drukken en zeggen : Maar manneke toch, 't is ni simpel, hee.

Met hen had ik ook tweemaal hetzelfde gesprek. Conclusie : sommige mensen leven in een andere wereld.

Vroeger had ik een paar vriendinnen die het meest boeiende leven op aarde hadden. Tenminste, als je hun verhalen mocht geloven. 's Nachts cocktails drinken met hun voeten in de Schelde, nieuwe jobkans door ongelooflijke spirituele connectie met de baas, liefde van hun leven die Richard Gere en Jim Carrey in 1 persoon verenigd. Hun leven was blits, flits, boeiend en loeiend interessant.
Tot ikzelf eens deel mocht uitmaken van zo'n verhaal. Het was leuk, het was fijn, meer moet dat niet zijn. Maar toen ik haar achteraf datzelfde verhaal hoorde vertellen tegen een gezamelijke vriendin, leek het alsof we woeste gevaren hadden getrotseerd om uiteindelijk te triomferen in het eerste beste gore wegrestaurant en onszelf CSI-gewijs het vege lijf redden.
Vraagtekens tekenden mijn ogen en mijn oren. Was dat wel dezelfde gebeurtenis ? Was dat hetzelfde moment ? Tiens, waar was mijn bewustzijn toch ?

Of hoe mensen verhalen oppoetsen en versieren tot gigantische romans.
Vandaag leef ik weer in zo'n situatie. Wat zijn we tof en lief en grappig en leuk, en wat zien we mekaar toch allemaal graag. En dat terwijl ik weet dat mijn naam meermaals valt in minder aangename gesprekken en dat ik over de tong ga als de eerste beste Paris Hilton.

Mijn vriendin constateert : En die menen dat, hee. Die vinden u een toffe, in uw gezicht. Voor hen is alles voorbij, er zijn geen fatale slagen uitgedeeld. Er is niets gedaan of gezegd dat littekens laat. De oorlog is voorbij. Het vredesverdrag is nog niet getekend, maar we houden de schijn hoog en doen aan happy people fakinggedoe.
Politiek : niks voor mij ?! Nu ja, sociale beroepen kweekt niet noodzalijk sociale mensen met een hart ! Dat is me wel duidelijk de laatste tijd.

"All I can do, is surrender"

Overgave, niet mijn strafste kant ...