Ziediswatdadieris

Het ziet er veel serieuzer uit dan ik bedoelde. Ik vind die Skolgen een zeer grappige man. Vandaar dat ik zeer grappige sjaal heb gebreid. Speciaal voor hem. Omdat de ene blogger toch wat specialer is dan de andere, niwaar ?!

Snel ... voor het te laat is

Prince is streng : op Youtube vind je zeer weinig van hem terug. Was deze week op zoek naar wat sensuele dansmuziek en vond het volgende.
Hierin vind ik hem zo'n schatje. Hij kan zo schattig lachen. En als ik zie hoe hij op zijn gitaar kan spelen ... tja, dan zeg ik het toch wel (misschien voor de laatste keer in 2007) : Hij kan mij krijgen. (mmm, niet helemaal, maar toch)

Na wat avonturieren op 'den wordpress', kom ik toch even terug. Wie kan er mij een goede reden geven om mijn oude vertrouwde blogspotje weg te kieperen en een nieuwe relatie te beginnen met 'den wordpress' ? Mmmm, anyone ?

HELLUP

Youtube heeft voor mij geen geheimen wat zoeken en kijken en zelfs posten betreft. Maar wat het bewerken van filmpjes betreft : Amai, blonde momenten van hier tot Tokio.

Aangezien ik dit jaar enkel lid van de ouderraad ben als mama van zoonlief (en niet langer als Juf Tantieris), ben ik zo goezot geweest om me op te geven als organisator van de jaarlijkse kwis. Terwijl ik iedereen van zijn voeten wals met mijn leuke en grappige en vooral onozele youtubefilmpjes, zit er een techneut aan tafel die me vraagt om hier een stukje weg te knippen en daar een zwart vakje over te plakken. Ik trek een zeer twijfelachtig gezicht en denk hierbij aan mijn TALrijke webvriendjes die veel meer technisch onderlegd zijn dan ondergetekende.
Dus hierbij : NOOOOOODKREEEET, HEEEEEELLLLLUUUUP ... HOE DOE JE DAT ?
Please ? (big smile en dikke zoenen in aantocht)

ZALIG !

- Om half 10 's morgens een blik ravioli opeten voor de computer.
- Kerstlichtjes overal waar ik maar kijk.
- Chatten met vriendin.
- Mijn sloefkes die zo heerlijk warm zijn.
- Een praline uit de leraarskamer pikken terwijl ik daar helemaal niet meer werk.
- Op mijn bakje in de leraarskamer de titel "cultuurconsulente" krijgen. (hahaha)
- Afspraken die uit de lucht komen vallen en alles in de juiste plooi doen vallen.
- Nogmaals gevraagd worden voor het concert van Clouseau en weeral weigeren.

Ozark

Dat Michael Schack een showgast is, is wel geweten, denk ik. Maar na woensdag vergeef ik hem elke vorm van arrogantie, want de man kan drummen als geen ander.
Volgens mijn bescheiden mening heeft Piet Goddaer hem om beide redenen ingelijfd. Terwijl hijzelf nauwelijks meer zegt dan "Merci" om de drie nummers, staat Michael daar rechtstaande (!!!!) te drummen, te lachen, te knikken, te showen op zodanige wijze dat ik weer spontaan op het puntje van mijn stoel zit.
Alhoewel de pianist twee dagen daarvoor nog doodziek op het podium zat, was hij die avond in topvorm !
Telkens vraag ik mij dan af, hoe mensen in hemelsnaam kunnen stilzitten op een concert. Soms probeer ik het ook wel, zeker als je in een zaal zit die dansen niet echt toelaat. Maar het lukt me nooit, mijn handen drummen mee op mijn knieën, mijn hoofd gaat automatisch op en neer, mijn mond valt open ....
Hmm, ik maak waarschijnlijk een zeer debiele indruk. Niet erg, het kan me geen lap schelen wat de anderen op dat moment zien. I luuuve Ozark !

Zo van die mensen die onbewust uw gedachten in gang zetten. Waartegen je bijna je diepste geheimen vertelt. Die kunnen lachen dat het niet schoon meer is. Die altijd van je blijven houden ook al vind je jezelf soms maar een rare.
Ik denk dat dat ware vrienden zijn.
Bloemsie, mercikes voor de heerlijke brunch ! (en die coupe champagne, joepie !)

Trotse tante-post ! 't Is een krak ! Vorig jaar was't ook al zo goed.

Smeekbede

Wil er nu alstublieft iemand mij eens de DVD van Brokeback Mountain cadeau doen ? Iemand, alstublieft ?

Vrijdagavond, tafelgesprek met zoonlief.
- Morgen gaan we naar de kerk.
- Wie wordt er dan begraven ?
- Neen, dit is geen begrafenis. Het is een euh ... eucharistieviering. Of ... euh ... een mis, noemen ze dat ook wel eens.
Zoonlief kijkt bedenkelijk. De enige keren dat hij mama en papa naar de kerk weet gaan, is als er iemand dood is of als er iemand trouwt en ze moeten zingen.
Hij blijft nadenken. Plots ...
- Is dat dan een missie, mama ? Zoals bij Shrek ?
Ik proest het uit. Ik neig om dit volmondig te beamen. Zo goed gevonden, vind ik dat ! Mijn 'pedagogische' kern komt naar boven en ontkent.
- Neen, jongen, je zal het morgen wel zien, want je mag mee.
- JOEPIE !
Hij weet blijkbaar niet meer dat we elk jaar omwille van hem na een kwartier in de taverne over de kerk belanden. Zoonlief is telkens heel enthousiast om als een kanonskogel naar voor te schieten en de priester eens luidkeels te vertellen wat hij er van vindt. Uit respect voor mijn grootmoeder verdwijnen we dan maar tot iedereen buitenkomt. Dit jaar ga ik een leesboekje voor zoonlief meenemen, denk ik. Of is dat schennis ???

Moe, moeder, moest

Geen fut, kleine oogjes, zwaar lijf ...
Ik heb vandaag zo hard gelachen op het werk dat mijn nek compleet vastzit en mijn buikspieren keihard zijn. Er rest me enkel nog zin in een lekker heet bad, om dan met een warmwaterkruik in mijn gloednieuwe nachtjaponnetje het bed in te duiken. O ja, en het goed boek ook niet vergeten.
Misschien mag manlief wel mee, als hij mijn nek masseert, enkel en alleen als ...

Het is weer donker. Koude, regen ... Manlief reikt me de hand en ik stap via de kruiwagen op de grote hoop bladeren in de korf. De schaarse straatverlichting geeft me de durf om luidkeels te zingen. Voor ik het weet, sta ik met mijn twee voeten tegelijk te springen en krijg ik de slappe lach. Manlief ook.
Ik sta met gemak anderhalve meter hoog. Met mijn armen wijd spring ik uit de korf, bijna in manliefs armen. Gelukkig kom ik goed terecht. Ik hijg en hijg ... de pijn in mijn nek is moordend. Maar het plezier en het lachen maakt veel goed. Manlief en ik, wij zijn zot ... van elkaar !

Zoals verwacht : nek geblokkeerd, schouders potvast.
Na de euforie van het goed gevoel sijpelt verdriet en spijt weer binnen. Verdriet om wat verloren ging, gepeperd met een flinke portie spijt. Vriendschap kan op de proef worden gesteld, en dat is nu zeker gebeurd.
Terwijl ik anders zonder problemen bij mijn lief terecht kan, zit hij er nu ook tussen en verwerkt dit alles op zijn eigen manier. We zijn mekaar even kwijt op dit moment. Dat is een verdomd eenzaam gevoel. Zo om eens hartgrondig van te vloeken, en mijn teen te pijnigen aan de deur. Gelukkig is daar altijd die zekerheid die ons bindt.

Soms neem ik beslissingen en kan ik niet altijd goed inschatten wat de gevolgen zijn. Clichés worden waarheid ; in nood kent men zijn vrienden, kiezen is verliezen, kill your darlings ...
Vinger in de keel en tong uit de mond ; ik wil geen cliché zijn, ik wil niet voorspelbaar zijn.
En toch ben ik dat vandaag.
Liefde wil ik, veeel en nog en nog ... Ik ben er aan toe.

Both sides of my story

Omdat ik steeds schommel, tussen de lach en de traan, tussen geluk en verdriet, tussen onvrede en contentement...



Mag ik nog even, hier bij jou?
Mag ik nog één keer, voor het leven?
Mag ik in stilte, hier bij jou?
Mag ik nog één keer om je geven?

'k Heb niet altijd juist geleefd,
maar toch iets moois geleerd.

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

'k Was je verloren en mij ook,
alles proberen voor ik oud word.
Maar ik sta nog steeds rechtop,
dit keer gewapend voor het koud wordt.
'k Heb je altijd graag gezien,
ben jij mijn geheim misschien?

Want ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Dat ik nu zonder spijt nog verder mag,
nog kans maak dat jij,
dat je weer lacht naar mij,
je lacht naar mij, je lacht naar mij...

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef.

Ja, ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Sarah Bettens

Pakweg 20 jaar geleden herkende ik mezelf zeer stevig in dit nummer.
En nu op mijn 37ste is het allemaal uitgekomen. (Big smile)

ik heb geen cent te makken
en ik heb nooit een vak geleerd
ik kijk niet uit m'n doppen
en mijn handen staan verkeerd


ik ben niet moeders mooiste
en ik ben niet al te vlug
en als je mij een tientje leent
zie je het nooit meer terug


en ik denk niet dat ik ooit verander
want dat duurt bij mij nooit lang en ik heb er ook geen zin in
en ik ben het niet van plan
ik ben nergens goed voor
daar weet jij alles van
maar ik kan van je houden
zoals niemand anders kan


laat uren op me wachten
en dan heb ik ook nog geen geduld
denk enkel aan mezelf
en geef anderen de schuld


het is bij mij een zooitje
en ik geef nooit fouten toe
en als je met me vrijt
dan ben ik liever lui dan moe


en ik denk niet dat ik ooit verander
dus daar begin ik maar niet aan
ik heb er ook geen zin in
en ik was het niet van plan
ik ben nergens goed voor
daar weet jij alles van
maar ik kan van je houden
zoals niemand anders kan


ik kan van je houden
zoals niemand anders kan

(Pas op, het is een afgrijselijk filmpje, maar ik vond het nergens anders. Misschien kan Charlo me nog eens helpen ;-))

Update : Manlief beaamt alles volmondig. Ik ben het helemaal zegt hij, alhoewel hij vond dat 1 ding niet echt klopte. En daar was ik nu net heel blij om.

Druk

Ik ! Onder ! Serieuze ! Druk !

Daar loop ik dan, donker, kou, midden in de stad. Vrouwen zie ik niet, enkel mannen, ook donker. Ik loop stilletjes alleen over straat. Op zoek naar een eetgelegenheid om nadien naar het concert te gaan. Ze is er nog niet, en ik ben een uur te vroeg. Wat doe je dan ? Je koopt roze handschoenen en een reep Bros in de Zeeman. Je slentert langs de winkels met Marokkaanse kleding, je kwijlt wat voor de etalage van een fietsenwinkel, je belt je allerliefste neefje om een adresje te vragen dat hij op je blog achterliet maar wat je totaal vergeten bent. En je wacht ... en wacht ... en voelt de kilte binnensluipen. Je kan nergens binnengaan, overal zitten mannen verhuld in rook, blauw tl-licht, zwarte jassen en donkere broeken.

Wat ben ik blij als ik haar zie lopen. Ze pakt me stevig vast en kust me op mijn wangen. Ik heb haar gemist. Haar leven loopt momenteel volledig mis en ik sta aan de zijlijn te supporteren met hoop op een goed einde. Het brengt ons dichter bij elkaar, maar soms steekt de tijd er een stokje voor.
We wandelen en ratelen, ik van schrik en het wat bevreemdende gevoel dat me overviel, zij van schuldgevoel wegens te laat zijn.
Langzaam sijpelt de rust binnen. We lachen en genieten van dat moment.
We stappen het Ecocafé binnen, bestellen vreemd eten en praten bij.

Hoe is het met jou ? Hoe verloopt jouw leven op dit moment ? Hoe gaat het met de kindjes ? Nemen ze het goed op ? Voelen ze de verandering ? Met mij alles ok ! Met mij alles prima ! Nu ja, ... toch beter dan bij jou. Ik voel me ...

En we praten en babbelen, we drinken witte wijn, we eten iets met te veel look, we verliezen bijna de tijd uit het oog.
Maar dan is het kwart over 8 en tijd om te gaan. Naar de Roma.
Wat een prachtige zaal, wat een prachtige omgeving. Het raakt me, het maakt me weemoedig, melancholisch, zo met een heimwee naar een tijd dat ik er zelfs nog niet was.
We zetten ons vooraan, aan een smeedijzeren tafeltje, op een roodpluchen stoeltje, met een theetje voor onze neus. Weldra krijgen we gezelschap van een stel jonge kerels die erg praatziek blijken te zijn. Ik vervloek mijn lookadem, durf niet te dichtbij gaan hangen om te praten. Geen probleem, hij komt zelf wel heel dicht in mijn buurt zitten. Ik lach hem weg en hij lacht zich terug. Ze krijgt de slappe lach en ik doe mee. Contact ... ik vind het toch altijd fijn, als ze me maar met rust laten wanneer de muziek begint.

Dan staat daar een kleine, magere jongen die zeer binnensmonds praat en nogal nasaal zingt. Geert Maris, Nona Mez (no names), blijkt minder fragiel dan hij lijkt. Hij zegt grappige dingen, vindt snel aansluiting bij het publiek dat een gemiddelde leeftijd van vooraan twintig heeft. Af en toe dropt hij dan een zwaarmoedigheid die me kan bekoren, (Dit is een lied voor mijn moeder die overleden is). Mooi, mooi ...
Ik slaag er weer in om contact te hebben, mijn gelach valt hem op, hij kijkt me aan en knipoogt. Zachtjes beweeg ik op de muziek, het lukt me nooit om stil te zitten en enkel te luisteren. De drum kruipt in mijn lijf, de bas in mijn voeten, mijn hoofd knikt en beweegt ... Dan sluit hij af, na een bisnummertje of 4.

Ik koop geen cd, zo goed vond ik hem ook niet. Maar vandaag, terwijl ik zijn Myspace beluister, heb ik een beetje spijt. Toch mooi, zeer mooi.

We rijden naar huis, en praten en blijven praten. Terwijl ik stilletjes ons huis binnensluip, valt alles op zijn plaats. Muziek doet dat met mij, het maakt alles mooier, en echter, en levendiger. Groter dan het leven zelf, zo voel ik me dan. Het lijkt bijna religieus, het is mijn manier van bidden. Muziek.

De geneugten ....

van het openbaar vervoer. Ik heb gisteren in totaal wel een 7 à 8 km gestapt om op mijn afspraak in Brussel (en terug op het werk) te geraken. Ik heb kou geleden, wachtende op de trein, ik heb gezweet terwijl ik goed doorstapte naast een hot item van dit moment, ik heb gehijgd toen ik nog een trapje harder moest lopen, kortom ...
mijn dijen en billen voelen lekker strak, mijn rug is geradbraakt, mijn linker-kleine-teentje is bekroond met een prachtige blaar ...Ik heb mijn lichaamsbeweging voor deze week wel weer gehad. Lang leve het openbaar vervoer ?!

Terwijl het vroeger een wekelijkse uitstap was, met een buit van minstens 7 boeken, ben ik tegenwoordig zeer blij als ik om de drie weken in de bibliotheek geraak. Vooral ook omdat ik dan een boete vermijd.
Zoonlief roept altijd JOEPIE als we de bib een bezoekje brengen. Hij heeft duidelijk de leesmicrobe van zijn moeder te pakken. Hopelijk blijft dit zo en krijgt hij geen aartje naar zijn vaartje.

Vandaag begin ik dus in "De moeder van David S." van Yvonne Keuls. De eerste keer dat ik dit boek las was ik 14. Amai, dat is dus lang geleden. Ik was toen helemaal onder de indruk. Nogal een laatbloeiertje, dat gek was van alle boeken van het Lemniscaatlabel. Spannend, boeiend maar meestal nogal braaf. Mijn overgang naar het middelbaar was ook op lecturaal (tantieriswoord) vlak een schok. "Het verrotte leven van Floortje Bloem" ligt ook te wachten evenals de 18de vijfling van Agatha Christie.

En nu komt het schaamrood op mijn wangen.

Ik mag van mezelf ook elke keer een FLUT-romannetje lezen. Deze keer is dat "De flonkering van het geluk" van Stephanie Laurens.
Zever in pakskes ... ik geef het toe. Zo van die karaktervolle dames in lange mooie kleren die uiteindelijk dan volledig bezwijken tegen de gespierde borst van grote, zwartharige heren ... niet realistisch, romantisch gezwijmel, flauwekul. Ik geef het toe, ik geef het toe.
Maar welke vrouw durft er toegeven dat ze soms heel graag van die rommel leest ?
Ikke dus, vandaag, ikke.
En al draait manlief honderd keer met zijn ogen en lacht hij wat smalend, hij kan er maar goed mee zijn. AHA !

Ben op zoek naar "You've got the love" van Candi Staton maar dan in de Now Voyager Mix van de cd Outside In. Dat is de beste versie die ik hoorde, en ik vind ze toch wel nergens, zeker.