Gadget

Manlief kocht een leuke fotokader. Nice ding ! Binnenkort is fotopapier alleen nog te kopen op de rommelmarkt, bij de antiquiteiten.

Hallo, met mevrouw Tantieris, directeur van de basisschool ....

De DERDE keer dat ze me vragen ... de DERDE keer...
En nog twijfel ik ?
Wat houdt me tegen ?
Op dit moment lijkt niets in de weg te liggen.
Wat is toch die twijfel ?
Wat zouden jullie doen ?

Ongeletterd

Sommige mensen krijgen bij angst, stress, kwaadheid, plotse emoties geen woord meer over hun lippen. Het stokt, het blijft steken, het zit er wel maar komt er niet uit. Dat heb ik met schrijven.
Geen letter heb ik nog over, geen woord dat klaarstaat om te springen.
En ik zou best nog wat teksten moeten schrijven, willen we in oktober ons gezicht ook niet kwijt zijn.
Met al dat gedoe in school, blokkeer ik volledig.

Manlief verwijt me, nu al bijna 10 jaar, dat hij geen tekst meer uit zijn pen krijgt omdat ik hem "te gelukkig: maak. "Ik schrijf mijn beste teksten bij kommer en kwel", zo lijkt het wel.
Awel, bij mij werkt dat omgekeerd. Als ik me goed in mijn vel voel, barst ik van energie en de woorden stromen als een waterval. Dan maak ik rijmschema's om u tegen te zeggen, spitsvondigheid is mijn beste eigenschap> Dan ... niet nu.

Nu staar ik naar het scherm, vermijd met hartstocht Tweewoonst, en zap ik wat af (tot in Irak, volgens de Pieter). Muze, muze, waar zijt gij ?

Misschien een job waarin ik me opperbest voel ? Kan helpen, hee ?!

Innerlijke rust ? Misschien een aanrader ?!

Wat persoonlijke vrede ? Das een gedacht !!

Kalmte ? Alleen dat kan mij redden.

't Is dat ik zo'n explosief, vurig, ambitieus, overgevoelig mens ben ?!

Eigenlijk zou er een blog-alert moeten bestaan : niets schrijven als je diep zit. Wat hebben anderen aan mijn gezeur ? Ik loop trouwens al de hele dag tegen iedereen die oren heeft, te zagen zodat het regenwoud al om ligt.

Iemand niet competent noemen, vind ik soms een arrogante zaak. Maar vandaag doe ik het hartgrondig. Als bepaalde personen mij niet bekwaam noemen of straffe kritiek uiten zonder gegronde redenen, word ik nijdig en kwaad. Als dan al de rest van wat er rondloopt, me bevestiging geeft in mijn woede, word ik razend. Als ik dan nadien word behandeld, of er is niks gebeurd, verander ik stilaan in een ijszee die niet onderhevig is aan global warming. Ik ben Mrs. Freeze op dit moment. Ik heb echt geen zin om opmerkingen te krijgen van personen die de oscar voor 'incompetentie' van harte verdienen. 't Is goed in eigen hert te kijken !! Of zoiets, niet ?

Maar daar ben ik nog niet. Nu ben ik klaar om iemand af te schieten, en te ontploffen. Blijf vandaag best uit mijn buurt. Ik milder wel. Straks, als manlief thuis is en ik eens goed mag razen en tieren. Als ik mijn gedacht luidop hoor klinken in onze slaapkamer en ik zijn relativerende opmerkingen beluister. Ik kom er weer wel uit. Da's zeker !

De wil en het vlees en sterk en zwak enzoverder....

Als ik nu Cola Light Lime drink, is dat dan ook zondigen ?

Boris Jeltsin is niet mijn meest favoriete Rus. En Clinton komt in de buurt van mijn meest favoriete Amerikaan. Vandaag mag deze link u eens doen glimlachen. Het deed het met mij.

Als je wil afkicken, is dan de derde dag het zwaarst ?

Lang. Is een woord dat bij me past. Vriendinnen praatten vroeger meestal tegen mijn boezem als we in een discotheek stonden. Die boezem lijkt dan ook wel platgepraat. ('t Zal daar aan liggen !)
Steeds op zoek naar een lange man. Met liefst lange haren. Lange man met korte haren gevonden. Lange man was zeer langdradig. Korte man gezien met weinig haren. Stapelzot.

Toen ging ik aan de ballerina's. Zo plat als mijn boezem. Platte schoenen, sandalen ... en nog steeds langer dan korte man. Wel wat wennen na 10 jaar lange man.
Nu al 10 jaar korte man. Die gek is van mijn lange benen en platte boezem. (zegt hij toch, ha !)
En ook houdt van hoge hakken. Sedert 10 jaar draag ik - heel af en toe - hoge hakken. Ik vind dat sexy. Manlief ook, trouwens. Ik blijf toch groter en langer. Dus 5 of 10 of 15 cm ... what the heck !

Aangezien heel wat vrouwelijke bloggers van die 'fuck-me'-botjes kopen en ik een ongelooflijke meeloper ben (kenners liggen van dat laatste nu echt onder tafel), heb ik me zilveren lucky booties aangeschaft. (de rok op het fotootje vind ik echt lelijk, maar de botjes zijn wel mooi)

Jongens, wat ben ik lang. En sexy. En vrouwelijk ...
En wat loop ik .... b.e.l.a.c.h.e.l.ij.k ! Gewoonlijk heb ik een Basil Fawlty-stap. Wijd en zijd zie je me spurten. Dat gaat dus wel niet met van die hakken, hee !
Nu moet ik korte muizenstapjes nemen en wiebel ik me een weg over gevaarlijke kinderkopjes (de steentjes !). Dus ik ben alleen maar sexy en vrouwelijk als ik volledig stil sta.
Wie wil er mij naar een feestje brengen en me dan aan de bar plaatsen ? Dichtbij het toilet en de vestiaire ? Zodanig dat niemand me ziet voortbewegen. 't Is GEEN zicht !

Aan allen die dachten dat ik het druk had : u heeft gelijk !
Ik ben namelijk druk bezig met ....

(indien u mijn blog het laatste half jaar las, weet u meteen wat er aan de hand is) GRMBL !

Water, lucht, aarde en vuur en ...wij..

Theater bekijken met zoonlief is dubbel zo plezant.

Meestal sluipt er langzaam een blijvende glimlach op mijn gezicht bij het horen, zien, voelen en meemaken van een muziekvoorstelling. Zoals Bart Peeters zou zeggen : Dit is het, dit is af.
Ik word daar een contente mens van.

Als je dus met je eigen kind gaat, is dat nog eens zo content/gelukkig zijn. Het is zo prachtig als je hem -aarzelend nog- ziet meeklappen en wiegen op muziek. Als hij uitbundig applaudisseert en spontaan "Bravo" roept. Dan gaat die glimlach weer rechtstreeks over in tranende ogen en flapperende oren. De blik, gewisseld tussen manlief en mezelf, is dan uiterst teder en trots.

Vandaag ging zoonlief naar zijn eerste concert. En we kozen er een goei !
Vaste lezers kennen mijn verliefdheid op Pieter Embrechts (we kunnen er nog steeds mee lachen, hee mannen) en sedert zijn concerten ben ik ook grote fan van Sam Vloemans.
Wat die kan met zijn trompet, zou ik ook wel willen kunnen met zijn ... trompet.
Leuke verrassing was Henk De Laat, die ook bij Pieter Embrechts de contrabas en mijn heupen weet te beroeren. Schone mannen met contrabassen brengen mij in motion. En dan bedoel ik niet 'slow motion'.

Een aantal prachtige muzikanten, een leuk concept, wel erg kort maar zeker de moeite. De 'uittocht' en het Spaans-geïnspireerde dansje buiten was een leuke afsluiter.
Dat doen we meer !

Eigen schuld, dikke ......

Dat komt er dan van ! Had je maar geen vakantie moeten nemen ! Had je maar alle dagen wat gewerkt ! Had je maar ....

moest ik vandaag uiteindelijk ALLES nog doen voor school. En dat betekent toch wel een anderhalf uurtje ter plekke gaan kopiëren. En de rest ... dat doe ik morgen wel ! ;-)

Opgelet : idolate tienerpost !


Oooh, zijn enthousiasme, zijn muziek, zijn danspasjes en dan nog zijn enthousiasme : Bart Peeters kan mij krijgen ! Mensen, ik word daar goed gezind en wereldverbeteraar van. "Er kan altijd nog een tandje bij". En goesting dat ik krijg, goesting ...
Nog een 5 maanden, en we staan er ook. Waarschijnlijk niet zo overdonderend als Bart Peeters, maar we gaan ons net zo goed amuseren.
Het plezier stroomde er af bij dat stel prachtige muzikanten. En LOL, dat is't waar ge het voor doet. Jihaa !

Hopeloos sentimenteel

Ok, ik denk niet dikwijls genuanceerd over "Amerikanen". Het lijken 'not my kind of people'. Waarschijnlijk zie je op de tv enkel de 'freaky ones'. Want volgens manlief zijn er best ook aardige mensen tussen. Intecht, dan. Manlief vertelt me telkens dat in Amerika werken echt wel aangenaam is. Dat iedereen echt sympathiek is.
Enfin, als ik Amerikanen op tv zie, denk ik dikwijls : OH, MY GOD ! (met een Janice-intonatie !)
Het lijkt allemaal zo fake, en hoe dikwijls er "Thank God, Amen" doorkomt, en ze zijn allemaal zo gemaakt vriendelijk.
Brrr... ik krijg er rillingen van.

En toch, en toch ...
Dan bekijk ik Extreme Makeover Home Edition (Debbie Travis-addicted van het eerste uur) en dan zit ik me daar toch weer te janken, zeker. Mannekes ! NIET...TE...DOEN... (ook met Janice-nadrukkelijk-toontje).
Dat is toch schoon, hee ? Kindje met kanker, kan niet thuis komen wegens ongezonde stacaravan. Familie is daardoor gescheiden. Moeder altijd in het ziekenhuis, vader alleen thuis met drie andere kinderen (waarvan 1 deel van een tweeling dat ook kanker had). En ze roepen steeds maar : Thank you, God. En het ontwerpteam doet niks anders dan huilen en zichzelf in missionarisstijl uitroepen tot redders van de dag...
En ik spring dan weer heen en weer tussen afgrijzen en tranen van ontroering.
Want ze bouwen daar dan een kast van een villa voor, schenken ze ook nog een reis van een week naar Disneyland, doen een omhaling met de hele stad en schenken 125.000 dollar om de doktersrekeningen te betalen.
Dan denk ik : "Die Amerikanen, goed gek, maar ze krijgen het toch maar voor mekaar. Knap,toch ?"

Mijn zakdoek is kletsnat, mijn wangen doen zeer en en mijn ogen vantzelfde. Al dat verdriet van die mensen, die al jaren in het ziekenhuis kamperen en thuis in een krot wonen. De dankbaarheid (zal wel echt zijn, zeker ?) die er dan uitstroomt, dat vind ik dan schoon.

Wenen van schoonheid. Dat kan af en toe eens deugd doen !



En tja, heel eerlijk ? Ne schone man met een schoon lijf is af en toe ook wel leuk om naar te kijken. En hoewel hij mijn type niet is, krijg ik toch spontaan een glimlach om mijn mond van zijn energie. (bukt zich om alle natte zakdoeken na vorig stuk te ontwijken)

De drum die blijft doorgaan en zorgt voor een automatische heupshake.
Het gitaar'tremelootje' dat een luchtigheid geeft.
De break die erg sexy en even geladen is.
Alles wat een ongelooflijk motown-sausje giet over die fantastische nummer.
En dan KEILUID meebrullen en ALLES geven.
Ik hou van Texas !

Gedekt

Binnenkort hebben wij eindelijk een dak boven ons hoofd. Een puntdak, welteverstaan, het huidig dak is nogal plat.
En aangezien wij heeeel veel rommel hebben, moeten we dat kwijt in dat dak.
Dat kost geld, veeeeel geld.

En omdat wij ook nog proberen wat milieubewust te zijn, zouden we graag van die zonnepanelen op dat nieuwe dak zien. Mmm, ik zeg milieubewust, maar eerlijk gezegd ken ik er niks van. Het is dus niet zomaar wat glaswerk op je dak zetten. Neen, het moet worden geplaatst door een erkend bedrijf. En waarschijnlijk moet de oude ketel (die nog maar 5 jaar is) eruit. Amai, dat alleen al zou 5000 euro kosten. En dan staat dat dak mét zonnepanelen er nog niet op.
Waarom is milieubewust zijn soms zo duur ?

Was ik maar een kapster,
dan zou ik mezelf inkapselen :
een dikke laag
olifantenvel
om de porseleinenkast te vertrappelen.

Vroege outing

"Mama, als ik later groot ben, ga ik met de Storm trouwen"

Hij geeft ons in ieder geval ruimschoots de tijd om te wennen aan een eventuele schoonzoon.

Wat 20 jaar geleden hielp, helpt nog steeds !

Soms kan ik in de wolken zijn,
over wolken
die roze zijn,
en blauw en wit
en wolkig klein.

I looooove Ray Cokes. Al van in de jaren 80 !
Het is dan ook zalig dat hij terug op tv is. Het jeugdsentiment giert in de living op zulke momenten.
Vandaag sloot hij af met volgende madame. Toen vond ik dit nummer schitterend. Ik vraag me alleen af wat er van haar is geworden ?

I love it when a plan comes together.

Storm op komst

Zoals ik al zei : Gaat dat zien, gaat dat zien !
Wij gingen dus vandaag zien. Manlief en zoon en vriendin met zoon zonder man naar de Reuzenkrokodil in de Warande. P.R.A.C.H.T.I.G. !
Een elfkoppig orkest dat stoute kinderen die niet naar bed willen, speelt. Een gekke vader met een ongelooflijk smoelenwerk die griezelige verhalen vertelt.(trouwens broer van Frank Groothof van Sesamstraat) Het prachtige decor, de zalige muziek, het sublieme samenspel : Wij Waren er Weg van !
En zoonlief ook, trouwens.

Zodanig zelfs dat hij, toen het applaus klonk, spontaan rechtstond en op het podium ging staan.Er waren kindjes uitgekozen om een gele paraplu te geven aan de spelers en zoonlief ging gewoon in het rijtje staan om mee uit te delen. Voor ik het wist stond hij dus met een paraplu in zijn pollen vooraan in de Warande op scène. Ik glom ! Al dacht de hele zaal : 'Wat een stout kind', ik ben hem fier achterna gelopen en heb hem geholpen bij het op- en afkomen van dat toneel. Onze zoon is vier en mag van mij nog heerlijk spontaan zijn. Hij heeft dat trouwens van iemand. Van euh, euh ... ?!

Persoonlijk ben ik nogal van de recht-toe-recht-aanmentaliteit. Mijn mening is duidelijk. Mijn hart ligt op mijn tong. Dat heeft me veel windeieren gelegd. :-) Niet iedereen vindt mij daarom sympathiek.
Gelukkig voor mezelf heb ik met het ouder worden geleerd hoe je soms moet zwijgen en afwachten. Ik vind dat cool : mensen die gedaan krijgen wat ze willen, zonder hun stem te verheffen en door rustig te blijven.
Toch blijft er iets in mij leven dat zich luidkeels wil laten horen bij onrechtvaardigheid, gemeenheid en achterbaks gedoe.
De laatste tijd word ik op allerlei vlakken geconfronteerd met maskers die afvallen of net worden opgezet. Mensen zijn niet wat ze lijken en soms weet ik zelfs niet wie ze zijn. Het bezorgt me kriebels, buikpijn en kopzorgen. Waarom zouden we niet gewoonweg eerlijk zeggen wat we bedoelen en laten zien wie we zijn ? Wat houdt iemand tegen om vlakaf te zeggen : Tantieris, ik heb een probleem met u !

Ha ! Niet dat ik daar dan goed tegenkan. Mijn kritiekmeter staat steeds op "Handle with care". Dus "betreden op eigen risico" is ook al zo'n label dat aan mijn ziel hangt. Maar toch : ik daag u uit, laat het zien. Wees eerlijk en zeg het gewoon rechtuit. Ik nodig iedereen dan ook graag uit op het verzoeningsdrankje achteraf. Mijn pintenpakkengedrag staat ook wijd en zijd bekend en wordt meestal positiever onthaald dan al het andere. Want we zien mekaar toch graag, hee ?