Spijtig

dat je de postzegel gewoon kan opplakken. Ik lik ze zo graag !

Vrijdagavond, tafelgesprek met zoonlief.
- Morgen gaan we naar de kerk.
- Wie wordt er dan begraven ?
- Neen, dit is geen begrafenis. Het is een euh ... eucharistieviering. Of ... euh ... een mis, noemen ze dat ook wel eens.
Zoonlief kijkt bedenkelijk. De enige keren dat hij mama en papa naar de kerk weet gaan, is als er iemand dood is of als er iemand trouwt en ze moeten zingen.
Hij blijft nadenken. Plots ...
- Is dat dan een missie, mama ? Zoals bij Shrek ?
Ik proest het uit. Ik neig om dit volmondig te beamen. Zo goed gevonden, vind ik dat ! Mijn 'pedagogische' kern komt naar boven en ontkent.
- Neen, jongen, je zal het morgen wel zien, want je mag mee.
- JOEPIE !
Hij weet blijkbaar niet meer dat we elk jaar omwille van hem na een kwartier in de taverne over de kerk belanden. Zoonlief is telkens heel enthousiast om als een kanonskogel naar voor te schieten en de priester eens luidkeels te vertellen wat hij er van vindt. Uit respect voor mijn grootmoeder verdwijnen we dan maar tot iedereen buitenkomt. Dit jaar ga ik een leesboekje voor zoonlief meenemen, denk ik. Of is dat schennis ???

Vandaag heb ik voor mijn werk 210 km gereden. Voor iemand die tot voor kort op 2 km van haar werk woonde, is dat een heel avontuur. Ik ben er gelijk moe van.

De geneugten ....

van het openbaar vervoer. Ik heb gisteren in totaal wel een 7 à 8 km gestapt om op mijn afspraak in Brussel (en terug op het werk) te geraken. Ik heb kou geleden, wachtende op de trein, ik heb gezweet terwijl ik goed doorstapte naast een hot item van dit moment, ik heb gehijgd toen ik nog een trapje harder moest lopen, kortom ...
mijn dijen en billen voelen lekker strak, mijn rug is geradbraakt, mijn linker-kleine-teentje is bekroond met een prachtige blaar ...Ik heb mijn lichaamsbeweging voor deze week wel weer gehad. Lang leve het openbaar vervoer ?!

Ik zou echt niet graag een alleenstaande moeder zijn.

Dat dacht ik bij mezelf toen ik om 5u.37 mijn lakens stond te verschonen.
Zoonlief is vannacht omstreeks half 3 beginnen over te geven en hij is niet meer gestopt tot nu toe. Eén keer dus met het fatale gevolg van propere lakens. Het langste dat ik aan één stuk doorsliep was een 4-tal uren. Het kortste een half uurtje.
Wanneer hij niet boven het toilet hangt, babbelt hij me de oren van het hoofd. Gek, hoe zo'n klein kind niets schijnt te merken tot hij effectief zijn maag leegt. Dan is hij dood- en doodziek. In de tussenfasen speelt hij 'dino' en 'cars' dat het een lieve lust is. Nu ... ik word daar dan wat minder lief van zo omstreeks half 4 's nachts. Elk pedagogisch greintje haal ik uit mijn tenen,dan. En mis ik manlief ... nog meer dan anders !

Ik had het gevonden, het warm water ! Wol uit de Veritas is best duur en aangezien ik in een brei-fase ben, dacht ik : Wol uit de Wibra, Wibrawol ! Goedkoop, even mooi en je kan er dus best mee breien.
Jawadde ! Bij het opzetten van mijn hartstikke roze beenwarmers trok ik tot tweemaal toe de wol gewoonweg uit elkaar.
Goede raad van Tantieris : koop geen wol in de Wibra tenzij u graag een poncho met pluchen maakt.

Zalig : de auto vol bladeren, instappen, starten, vertrekken en dan al dat herfstloof dat rond mijn oren vliegt.

Zoonlief (met een fijn lachje): Mama, uw sjaal is een vlag aan het worden.

Hij lijkt wel op mijn juf uit het vierde leerjaar !

Vanmorgen had ik 'em : mijn eerste dakloze.

Hij lag te slapen in het portiek van een Indische winkel. Zijn schoenen stonden netjes naast hem. Zijn donsdeken had hetzelfde motief als het mijne 20 jaar geleden. Zijn hoofd was onzichtbaar onder dat deken verstopt.
Als je een bed onder hem zou schuiven, kon hij zo in een slaapkamer liggen.
Dat was zo niet.
Het was koud, nat en hard. Ik stopte met stappen. Ik was de enige, iedereen ging verder aan zijn eigen tempo. Wat kon ik doen ? Niets, helemaal niets ?

Ik heb aan hem gedacht tot ik op het werk was.
Werken rond mensenrechten ... in een stad waar daklozen 'wonen'. Klonk vandaag ietwat ironisch.

Waarschuwing : klaag en zaagpostje !

Ik voel me net als in het eerste jaar moeder-zijn. Mijn hoofd bonkt, ik heb keelpijn, mijn spieren zeuren ...
In 4 nachten tijd ben ik 3 keer moeten opstaan voor zoonlief. Allerlei toestanden waardoor ik dus erg onderbroken sliep. Met als gevolg : ZIEK !

Ik mag niet ziek worden, NU. Mijn stem moet ok zitten, mijn spieren moeten in vorm zijn, en vooral de spirit moet op en top staan !

Niet, dus ... Ik heb een keidrukke dag voor de boeg en ik zie er niet veel van terecht komen ...
Snotter, snik, snuif,....

Is het mogelijk ?
Is het echt ?

Ik heb niet zo veel te zeggen. Ik lijk wel uitgepraat. Of kan het zijn dat het openbaar vervoer en dat -nog steeds vervelende- vroeg-opstaan me parten speelt ?
Misschien komt het wel omdat ik de hele dag achter de computer zit.

Ik ben een beetje uitgetoetst ...

Ik kan mij perfect fout kleden. Heel goed ben ik daarin !
Ofwel is het bij mij zomer of wel winter. De tussenseizoenen zijn kledingsgewijs niet aan mij besteed. Dat zag ik vandaag in de plaatselijke supermarkt.
Terwijl er terug blote benen, knieën en schouders te zien waren, stond ik in met mijn zwarte rok, zwarte t-shirt en daarop zwart truitje en jas aan te schuiven aan het vlees.
Winter in het leven van Tantieris ... zomer daarbuiten.
Dus we veranderen vandaag maar van garderobe. En we gaan fietsen !

Vind ik mezelf ineens met twee vreemde mannen in en aan mijn wagen, duwend op de koffer, lopend en rennend in het midden van een straat, mét de slappe lach die ik wanhopig probeer in te houden.
Batterij plat, zomaar ineens.

Vanavond repetitie, morgen gaan werken en 's avonds naar het concert van Ronny Mosuse, ik ben toe aan een werkende wagen !

Zenuwen worden bij mij in bedwang gehouden wanneer ik kan zingen en dansen. Dan voel ik me fantastisch.
Vandaag staat de stereo dus op 7 (zoals Johan Verminnen zong) en zing ik luidkeels met alles mee.
Dit is een fantastisch nummer om lekker dramatisch en pathetisch door de living te zwieren.
En dat ik dan moet denken aan een puberprogramma met een hele schone jongen is mooi meegenomen. We lachen er eens mee, hee ! Vandaag toch !

Laatste vakantiedag

Vandaag is mijn laatste vakantiedag. En 't was veel te kort.
Ironisch, als je weet dat ik al thuis zit vanaf 1 juli. Schandalig om dan te klagen, ik weet het !

Manlief begint morgen terug te werken. En hij vliegt er meteen weer goed in. Van woensdag tot en met vrijdag ben ik weer werkweduwe.
Na 5 weken altijd samen (nu ja, toch veel) is het direct cold turkey. "The UK" is een man rijker en ik eentje armer.

Mmm, tijd om veel boeken te lezen, te surfen, te luieren ?
Neen, dus.
Een druk schema dringt zich op. Ook wel een aantal leuke dingen in het vooruitzicht, maar werk zal er ook bij zijn.

Want ik moet er dringend werk van maken om werk te vinden. Iemand een jobke op overschot ????

Dag van moeder

Blijkbaar wordt deze dag vooral hier in het Antwerpse gevierd. Wij doen dat bescheiden. Manlief koopt me vrijdag een mooi setje als cadeau. Straks rijden we naar mijn eigen mama om met de familie lekker te eten. That's it.
Het gaat er vooral om dat ik mijn mama nog eens kan zeggen hoe graag ik haar zie. En dat ze de beste mama ter wereld is. Ondanks het feit dat ik zeer hard op haar lijk en me daar soms steendood aan erger. Aan dat gelijken, niet aan haar !

Vroeger, toen ik klein was, gingen we dan naar mijn grootouders in St.-Lenaarts. Daar volgden we de eucharistieviering op de boot. Mijn grootouders' tuin grensde aan het kanaal en van daaruit zagen we dan 's avonds het grote vuurwerk. Iedereen lacht me nog steeds uit met het feit dat ik als vijfjarige onder tafel kroop en luidkeels gilde dat het 'lichtjesboenk' moest ophouden.
Dat was Feest met hoofdletter F.
Tot de dag dat mijn grootmoeder in het rusthuis belandde, hebben we dat gedaan. Tijdens mijn pubertijd werd het wat minder interessant. En toch ... zo'n traditie in ere houden doet deugd.
Misschien moet ik maar eens gaan informeren voor een vuurwerk in de achtertuin.
Alhoewel, bij ons thuis is het geregeld vuurwerk. Ik het vuur en hij het werk ... ;-)

Gang van gedachten

- Wat ben ik blij met mijn drie 'aangetrouwde' neefjes, die mijn wilde ideeën en plannen au serieux nemen en zelfs willen uitbreiden.
- Wat zalig dat iemand anders je huis poetst.
- Wat onnozel dat ik me laat doen door een interim-bureau-madame en mijn zelfvertrouwen zo'n deuk laat geven.
- Wat schitterend dat ik zoveel vrienden heb die me een ruggesteuntje geven en geloven in mij en mijn kunnen.
- Wat goed dat ik haar laat groeien : op mijn tanden !
- Wat assertief dat ik de dame van de schoenwinkel op een leesfoutje wijs en daardoor 26 euro uitspaar.
- Wat vind ik roze een zalige kleur.
- Wat verheug ik me op de voorstellingen die ik vandaag reserveerde : Stradi en Viola gaan op vakantie, KNT - tv-tunes, en Nachtmuziek (natuurlijk met Sam Vloemans)
- Wat een kriebels krijg ik van het vooruitzicht dat we naar Norah, The Police en Maroon 5 gaan luisteren.
- Wat ongelooflijk superformiweldigeindefantakolosachtig dat manlief vanaf morgen vakantie heeft !

Vakantiejob

Soms vergeten oudere mensen,(van mijn leeftijd en ouder) dat ze zelf ooit jong waren. Ach, die goeie ouwe tijd ?! De tijd van onzekerheden, van twijfel, van proberen, struikelen, vallen en weer opstaan. (mmm, verandert dat ooit wel echt ?)
Enfin, de tijd dat je een beginneling bent in sommige zaken en je nog niet dé ervaring hebt die wordt vereist.

Vandaag zag ik in de Colruyt een oudere dame (ze was toch al wel zeker 40 ;-)) zich ongelooflijk arrogant en tuttig opstellen ! Er staan daar zo van die vakantiemeisjes, van een jaar of 16, te scannen en dat duurt dus wel wat langer, hee. Dat gaat niet zo vlot. En het inladen van uw kar duurt al helemaal uren. En het afrekenen neemt ook al wat meer tijd in beslag. En dan zeggen ze ook nog zo dikwijls : "Kevin, wamoettekikhiermeedoen ?" met zo'n Bambi-blik in hun ogen.

Komaan, mevrouw, waar is de tijd dat u een vakantiejob deed ? Dat u er bij stond als overvielen ze u elke minuut, dat u aan 'Kevin' moest vragen op welk knopje u moest duwen om toch maar vooral niet opnieuw te moeten beginnen met scannen ?
Waar is die tijd toch naartoe ?

Tipsy

Het leuke van vkantie is dat je een betje tipsie kan wrden, znder dat je bang moet zijn vor hoofdpijn. Morgen is weer n andre dag. Dan ben ik nmmer dronken !

Zo'n klus waar je eigenlijk geen zin in hebt en die dan maar wordt uitgesteld tot ze op den duur u in uw oogballen knijpt.
Zo'n klus staat voor mijn neus.

'k Zal er eens aan beginnen...