Ik zou echt niet graag een alleenstaande moeder zijn.
Dat dacht ik bij mezelf toen ik om 5u.37 mijn lakens stond te verschonen.
Zoonlief is vannacht omstreeks half 3 beginnen over te geven en hij is niet meer gestopt tot nu toe. Eén keer dus met het fatale gevolg van propere lakens. Het langste dat ik aan één stuk doorsliep was een 4-tal uren. Het kortste een half uurtje.
Wanneer hij niet boven het toilet hangt, babbelt hij me de oren van het hoofd. Gek, hoe zo'n klein kind niets schijnt te merken tot hij effectief zijn maag leegt. Dan is hij dood- en doodziek. In de tussenfasen speelt hij 'dino' en 'cars' dat het een lieve lust is. Nu ... ik word daar dan wat minder lief van zo omstreeks half 4 's nachts. Elk pedagogisch greintje haal ik uit mijn tenen,dan. En mis ik manlief ... nog meer dan anders !
woensdag, november 14, 2007
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Dat is een waarheid als een domme lompe koe. Een kind groeit altijd op. Zelfs zonder ouders. Maar het best is dat het kind er twee heeft. Ouders natuurlijk. En liefst de echte. In your case, zelfs na een kort zakenreisje (champagne (maar meestal een droog broodje), leuke mensen, grootpraat, stoefen en heimwee) merk je al dat je allebei thuis nodig bent. Doorbijten en liefhebben !!!! Er wachten jullie nog enorm schone tijden. Maar van dat slapen overdrijf je ongelooflijk. Als dat waar is dan zie jij er nu uit als Toetanchamon.
@ Peerke: Yep, Toet is in vergelijking met mij de winnaar van een missverkiezing ! Het is mijn beurt om een innige relatie met de WC-pot te ontwikkelen. Gelukkig dat mijn andere helft over mijn hoofd wil strelen ;-
Een reactie posten