sereniteit
Vreemd ... hoe mensen met een immens verdriet er altijd een pakje kracht bijkrijgen.
Vandaag naar de afscheidsdienst van Jef geweest. Vier maanden en een half ... Zijn mama en papa stonden als twee rotsen in een woeste branding handen te schudden alsof het hun trouwfeest was. Zonder ironie, hoor ! Het leek me ontzettend moeilijk om zoveel mensen te zien die je dan ook nog niet goed kent. Ik heb B. zijn vrouw nog nooit gezien. Hij is een collega. Een redelijk nieuwe collega. Ik vond het niet tof om op deze manier te worden voorgesteld aan zijn vrouw.
Tears in heaven van Eric Clapton kon niet ontbreken. En alhoewel het een cliché-nummer is, doet het iets. Op de begrafenis van een kindje is het enorm passend. Het was bij het nummer van Clannad dat ik echt begon te huilen. Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat muziek mijn gevoel enorm kan beïnvloeden.
Op zo'n plechtigheid komt al je eigen verdriet naar boven. Ik keek naar mijn oud-collega aan de overkant wiens vader gestorven is toen zijzelf slechts 18 jaar was. Ze huilde heel stilletjes, bijna onopvallend. En ik dacht aan mezelf ... en aan manlief die op zijn 22 al wees was. Dan kom ik telkens in de buurt van 'begrijpen'.
Gek, bij geluk verstaat iedereen de ander. Bij verdriet zijn we aarzelend, onzeker ... verdriet verwerk je alleen, helemaal alleen. Ik begrijp het verdriet niet van mensen die hun ouders verliezen, van mensen die hun kind verliezen ... ik ben daar nog niet geweest. En hoop daar nooit te komen.
4 opmerkingen:
Ik kan er niet aan doen, maar op begrafenissen huil ik altijd met de mensen mee, zelfs al ken ik de overledene amper of niet. Als ik iemand zie huilen, breekt mijn hart... Een begrafenis van een kindje moet dubbel hartverscheurend zijn; ik durf er niet aan denken.
verdriet verwerk je inderdaad alleen. het is ook gewoon veel moeilijker dichtbij te komen als iemand verscheurd wordt door afscheid moeten nemen. maar begrijpen doe je wel. zeker als je het zelf hebt meegemaakt. je herbeleeft je eigen pijn opnieuw, en tranen zijn dan slechts een onontkoombaar gevolg...
Ook ik laat tranen vloeien bij afscheidsceremoniën. En meestal is het omdat dan inderdaad eigen verdriet mee de kop op steekt. Zaterdag heb ik ook gehuild. Ma mijn verdriet was voor Jefke alleen. Geen moment heb ik aan iemand anders die ik verloren heb gedacht. Ik heb het privilege gehad om Jefke te ontmoeten en hij betoverde mij met zijn lieve lach. Een pracht van een wolk van een baby die je alle ellende van de wereld deed vergeten. Ik heb gehuild om Jefke. Om het verlies van Jefke alleen...
Zelfs dit logje brengt de tranen bij mij al naar boven. Wat heb je treffend het verdriet beschreven....
Een reactie posten