Ik ken mijneigen ...denk ik

Voorspelbaar ... na 37 jaar word ik dat. En ik vind dat niet erg.
'k Zou zo zeggen : eindelijk word ik het. Al jaren ben ik op zoek naar mijn eigen handleiding. Mijn omgeving is dankbaar dat er enigzins een klein recept bij mijn doen en laten wordt gevoegd. De errata krijgen ze meestal pas na datum.

Dus nu zit ik in de dip. Geen saus maar downtown-mood. Altijd na de euforie. Weet ik nu al wel, jaha !
Het leuke is dat, na die 37 jaar, mijn dipjes wat minder down worden. Het is gewoon een algeheel gevoel van kabbelen. Mijn leven kan kabbelen, rustig, stil, bijna tevreden.
Vroeger had ik daar een gloeiende hekel aan. Ik leef voor kicks. Niet in de bungeejumpingregio maar eerder de emotionele rollercoaster-stijl. Ik zoek het emotionele gevaar op ... waarom ? Dat vraag ik mezelf achteraf ook altijd af.

Het is dat de 'highs' zo zalig zijn. Het is dat het zo'n zeer doet als je valt. Au, diep, dieper, diepst.
Vandaag zijn er weer allerlei factoren die me vroeger naar het diepst zouden brengen. Maar ik voel dat de euforie nog doorspeelt. Ze krijgen mij er niet onder. Ik blijf staan en zal doen wat ik wil doen.
Het gevecht is zelfs overbodig. Er is dat kabbelen ...

Zou dat kunnen dat zelfvertrouwen in het grondwater zit ? Geef mij maar een overdosis.