Ziediswatdadieris

Het ziet er veel serieuzer uit dan ik bedoelde. Ik vind die Skolgen een zeer grappige man. Vandaar dat ik zeer grappige sjaal heb gebreid. Speciaal voor hem. Omdat de ene blogger toch wat specialer is dan de andere, niwaar ?!

Zalig. Zo van die muziek die zachtjes begint en dan langzaam naar een hoogtepunt gaat. Met dramatische uithalen en uitgesproken keyboards. Mmm, 'k was in een jaren-80-moodje vandaag. Zalig.

Het was me wel een culturele week. Voor zoonlief zeker.

Donderdag gingen we kijken naar "Wachten op Matroos". Ergens in november heb ik Lieve De Meyer leren kennen. Het klikte meteen. Zo goed zelfs dat sommigen dachten dat we zussen waren. Blijkbaar spreekt en gebaart ze zoals ik, of ik zoals haar.
Wachten op Matroos is een verhaal dat Lieve samen met de schrijvers Ingrid Godon en André Sollie heeft omgezet naar een theaterstuk. Het gaat over Tijs die wacht op Matroos. Elke dag. Hij heeft geen tijd meer voor iets anders. Hij wacht en wacht. Hij vergeet zelfs zijn eigen verjaardag.

Zoonlief genoot enorm van het verhaal in combinatie met de muziek door Lieven De Maesschalck. Het was de eerste keer dat ze het speelden dus hier en daar zaten er nog wat schoonheidsfoutjes in maar desalniettemin was het boeiend.

Deze namiddag gingen we naar Nachtmuziek van Sam Vloemans. Het podium van het paleis was omgetoverd tot een dak waarop we mochten zitten. (Een aanrader voor mama's : een broek aandoen geeft een iets meer comfortabel gevoel). Zoonlief mocht samen met andere kindjes op de eerste twee rijen zitten, zodanig dat ze niet belemmerd werden door ruggen van grote ouders.
Ook dit was schitterend. Ik heb de hele voorstelling zitten lachen van genot en plezier. Fijne ritmes, verschillende genres, zowel voor volwassenen als voor kinderen zeer aangenaam.



Vorig jaar zagen we "Water, lucht, aarde en vuur" en toen was zoonlief al helemaal weg van het concept.
Het enige verschil dat wij nu merkten was dat zijn ritmegevoel verbeterd is tov toen. Vinden mama en papa natuurlijk zeer fijn.
Ik heb dan ook de cd gekocht en laten signeren. Tja, toen voelde ik me plots 16 en idolaat. Het is zo onozel om een handtekening te gaan vragen als de artiest in kwestie in gesprek is met Jan Hautekiet of Tinne Embrechts. (Die trouwens, neeflief, ondanks uw complimenten in het echt veel magerder is dan ikzelf)

Aan de andere kant vind ikzelf het altijd fijn als mensen na een optreden enthousiast zeggen dat ze het goed vonden. Dus ik blijf dat doen, al voelde ik me vandaag redelijk puberaal.
Zoonlief wilde nog niet mee naar huis : stel u zo'n scène voor met een gillend kind op de grond. Ja, zoiets dus.

Zijn argument was : De muzikanten moeten eerst nog naar buiten gaan.
Mmmja, had hij dus toch goed onthouden van de vorige keer.
Sam, we houden u in het oog, volgende keer zijn we er weer.

Manlief zeg hem eerst. Ik zag aan zijn glimlach dat ik iets ging zien dat me aanstond. Je mag twee keer raden wie ik zag.
Wie kan mij krijgen ? Ten alle tijde ?!
Wie vind ik de knapste, meest getalenteerde, sympathiekste en zotste BV ?
En van wie ben ik al jaaaaaren zo zot als een achterdeur ? (En zeeeer puberaal bezeten ?)

RARARA !!!

Wat een nieuws

Eerst vond ik de titel nogal ... bizar. Zo van : Oei, das wel erg, er zijn nog nooit zo weinig overlijdens geweest.
Maar toen ik verder las, werd het interessant. De mensen die in de Tweede Wereldoorlog sneuvelden zouden nu 70 of 80 zijn. Om het cru te zeggen : Ze zijn al dood, dus ze kunnen nu niet meer sterven.
Vandaar het lage aantal overlijdens. Bizar maar zeer interessant !

Even aandacht voor de blog van een vriend van een vriend. (En voor de niet-fans : Piet Goddaer is die muzikant die Ozark Henry is)

Via Eug : muziek in het kwadraat.

Snel ... voor het te laat is

Prince is streng : op Youtube vind je zeer weinig van hem terug. Was deze week op zoek naar wat sensuele dansmuziek en vond het volgende.
Hierin vind ik hem zo'n schatje. Hij kan zo schattig lachen. En als ik zie hoe hij op zijn gitaar kan spelen ... tja, dan zeg ik het toch wel (misschien voor de laatste keer in 2007) : Hij kan mij krijgen. (mmm, niet helemaal, maar toch)

Spijtig

dat je de postzegel gewoon kan opplakken. Ik lik ze zo graag !

Het is bijna onbegrijpelijk, er zijn geen woorden voor. Dat iemand die zo graag fuift, feest, babbelt, tatert, samenkomt met mensen die in mijn hart zitten, zo'n ongelooflijk gloeiende en overtuigde hekel kan hebben aan kerstmis.
Terwijl de verlichte straten en de kaarsjes me werkelijk bekoren, zie ik huizenhoog op tegen vanavond en morgenavond. Bah, jakkes, geen zin, geen zin ...
Ik wil liefst patatjes met boomstammetjes en broccoli eten, met een goed glas water en dan een verhaaltje voorlezen aan zoonlief en met met manlief vroeg in bed kruipen en een 'goed boek lezen'.
In plaats daarvan zit ik aan een overheerlijke moedermaaltijd met zus en schoonbroer en papa en mama, mijn kaken doen zeer van het geforceerd glimlachen, mijn hand is verkrampt van de hele avond in manliefs' been te knijpen, en mijn hoofd doet pijn van de hele avond over dingen te praten die me ergeren of pijn doen. En morgen net hetzelfde menu !

Het gekke is : een familiefeestje in de zomer is geen bezwaar.
Maar op zo'n avond als deze, denk ik aan mijn vrienden waar ik nu liever bij zou zitten, en de mensen die erg dierbaar zijn maar vooral zeer onbereikbaar op dagen als deze.

Ben ik nu een slecht mens ? Nog een uur of 7 en dan mag ik naar huis. Jeuj ...
Feestdagen : ooit breng ik ze door zoals ik dat zelf wil. Ooit.

Een prachtig boek gelezen vandaag : "De passievrucht" van Karel Glastra van Loon.
Over liefde en haat, wantrouwen en vertrouwen, waarheid en leugens ... Levensecht dus, zou ik zeggen.
Maar zo mooi geschreven dat ik een krop in mijn keel kreeg en elke zin wel degelijk echt heb gelezen. En dat is voor iemand als ik, die een boek 'kijkt' in een paar uurtjes tijd, echt wel een unicum. Mooi, mooi, mooi !