Tactloos

De laatste twee avonden, hebben mensen (die mij en mijn geschiedenis niet zo goed kennen) tot 3x toe gevraagd : "En, komt er nog geen tweede ?"
Kijk, dat zijn van die vragen waarbij ik redelijk venijnig kan worden. "Moeidumejuweigezake" brandt dan op het puntje van mijn lippen.
Later op de avond had ik het er met een toffe collega over. Zij is, op haar 28ste, vrijgezel en heeft dat ook niet echt bewust gekozen. Een spijtige zaak voor haar. En ook zij krijgt geregeld de vraag : "En, heb je al een vriend ?".
Ons besluit was : daar krijgen we dus grijs haar van, en paarse uitslag met witgele boebbels ...
Het stereotiepe beeld van onze maatschappij zit er zelfs bij jongeren ingebakken.


In mijn omgeving ben ik (gelukkig) rijkelijk gezegend met allerlei levensrelaties.
Tweeoudergezinnen, éénoudergezinnen, adoptie, homo of lesbische relaties, bewust ongehuwd met kinderen, bewust gehuwd zonder kinderen, en alles wat daar ook maar enigszins tussenpast.
Een leuke omgeving waarin ik mezelf kan zijn en niet nijdig moet worden van vervelende vragen. Iedereen laat iedereen nogal in 'het zijn' (zoals ze dat in het Antwerpse zeggen).

Maar daarbuiten ... tja ... het begint al met de studies (En, wat gaat ze studeren ?) (Euh ... ik wil niet studeren). Dan de levensrelaties die ook al uitgestippeld liggen. Vriendje, trouwen, huisje bouwen, 2 kindjes standaard (pas op, hee ! 1 is te weinig en bij een derde/laat staan een vierde krijg je al wat commentaar).
En o wee, als je daarvan afwijkt. Een scheiding, ai ! Een adoptie, ai ! Verliefd worden op iemand van je eigen sexe, oeioeieoeioeie !
Grijs haar, dat krijg ik ervan.
En meestal reageer ik zodanig eerlijk, dat mensen een rood hoofd krijgen en NOOIT nog die vragen aan mij stellen. En dan ben ik uiteindelijk waar ik wilde wezen. Goed toch ?!