Een film zo fout, dat hij ongelooflijk goed is.
De muziek, de kledij, de kapsels, de auto's, de normen, de waarden ...
JEUGDSENTIMENT van de bovenste plank. Ik was jong, eind jaren 80. Manlief was jong, begin jaren 80 ... dus We Looooooove The Eighties !
De soundtrack is schit-te-rend !
Elk nummer kan ik van voor naar achter meezingen, elke tekst is me bekend.
En dan die humor ... Adam Sandler vind ik nu niet echt de grappigste man ter wereld, ik erger me soms steendood aan zijn binnenmonds gefluister. Maar samen met Drew Barrymore is hij schit-te-rend in deze film. Billy Idol die Billy Idol speelt. Dwaze romantiek met serenades en geoefende kussen. Happy end en het verdiende lot voor de slechterik.
Je MOET deze film zien ... al was het dus enkel voor de schitterend versie van "Video killed the radiostar"van The Presidents of the United States of America.
Merken jullie ook dat ik iets of wat enthousiast ben ?
dinsdag, augustus 22, 2006
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
Heb ook gekeken, hoewel ik hem al half van buiten ken. Leuk he?! En op 't einde, in het vliegtuig, moet ik elke keer toch weer traantje wegpinken. Belachelijk sentiment, maar toch :-)
Dat is nu juist het mooie, hee ?! Dat sentiment ! Geniet ik toch zo van.
lap, die heb ik weer gemist natuurlijk :(
De film heb ik niet gezien, maar was vroeger wel enorme fan van de presidents. En die versie van video killed the radio star staat op de bonus cd van hun eerste plaat
ik zag een stuk, inderdaad funny alhoewel die vent zijn smoel me absoluut niet aanstaat (wat een muilentrekker!)
Een reactie posten