Soms moet ik dingen zeggen,
verwoorden, verklaren ...
En meestal doe ik dat niet.

Woorden kunnen nooit echt verklaren
wat ik voel, wat ik denk, wat ik ervaar.
Ze ontkrachten, verkrachten mijn intensie.
Ze zeggen nooit wat ik bedoel.
Want mijn Vandale is de jouwe niet.
En mijn emotie is de jouwe niet.

Bang niet te worden aanvaard,
bang te worden gekwetst
en vooral bang niet te worden begrepen.

Ik zwem rond in dit gevoel en
verdrink,
ik verdrink
en niemand die het ziet.
Die ik het toon.
Ben ik al dood ?
Vanbinnen wel, ja, ik stierf duizend doden
Maar niemand die het ziet.
Die ik het toon.
Niemand, niemand, niemand ...

Een zelfgekozen eenzaamheid,
die ik koester,
want dat is het enige dat me nog bindt met Leven.