"Hallo, met K" Ik word helemaal blij als ik die stem hoor. Meteen kijk ik rond om te zien waar zoonlief is en of er eventueel ander ouderlijk gezag in de buurt is. Want dit is een telefoontje dat gemiddeld anderhalf uur zal duren.
Kabbelend ... dat woord past als een handschoen. Van het weer, over het werk tot diepe emoties en/of groot geluk slash verdriet. Met K. babbel en kabbel ik op de golven van ons leven.
En heel dikwijls is zij de reddingsboei die ik op dat moment kan gebruiken.
Het is ongelooflijk voorspelbaar wanneer ze belt. Alsof ze die 20 km die ons scheidt, al voelend overbrugt en weet wanneer ik het nodig heb.
Meestal als ik in de shit zit, met mezelf, met manlief, met HET leven ... heeft zij de glazen bol die mijn ellende voorziet. En dan gaat dus de telefoon.
"Hallo, met K"
't Is een toffe madam, die K !