Amai !
Het is wel straf : op 1 dag tijd, 2 jobaanbiedingen.
En ze vragen, nu al voor de vierde keer, of ik directeur wil worden.
En weer zeg ik neen ...
Bennekikzot ? Yes, yes, yes !
Volgens de wet van Peter kan ik daar niks gaan doen !
Dus lachen we maar weer eens.
Mijn ego wordt gestreeld, en gestreeld en gestreeld.
Ik voel me nogal aaibaar vandaag !
4 opmerkingen:
whahahaha
waarom die twijfel :-))
je bent duidelijk dé juiste vrouw op de juiste plek :-))
ik zeg dóen:-)
leg het eens uit.... wat houdt je tegen?
gek ? Wijs, denk ik. Het is trouwens ook een techniek : ego strelen omdat iemand zou toehappen. Die 'roes' duurt even maar na een paar weken zit je al met alle gevolgen vandien. Wil je zo'n leven wel ? Als je eenmaal directeur bent redeneren mensen ook (een beetje terecht) dat ze je nog meer mogen vragen want dat je tenslotte niet gedwongen bent om die job aan te nemen.
Heel herkenbaar...
Een deel van mij zegt ook : doen. Maar het wijzere deel zegt dat ik zoiets emotioneel niet aankan. Het politieke spelletje dat zich, zelfs in sociaal-georiënteerde beroepen, afspeelt, is niet aan mij besteedt. Ik ben te rechttoe, rechtaan, niet diplomatisch genoeg. Mijn krachten zijn ook mijn valkuilen, ik zou me volledig geven. En mijn gezin, mijn vrienden en familie en zeker ook mijn passies zijn me te dierbaar. Dus doe ik het niet. Echt niet. En hoop ik toch maar dat ik er nooit spijt van zal hebben. Maar dat wijze deel zegt me van niet. Echt niet. ;-)
Een reactie posten