Supersensitieve mensen ... ik versta ze goed. Soms denk ik ook wel eens dat ik in die categorie zit. Geuren, geluiden, smaken ... ik absorbeer ze als een Edet keukenpapiertje.
Vooral regen en ik hebben iets. Of nee, correctie, zwoele regen en ik hebben iets. Gisteren nog wat laatste soldekes gaan doen in Turnhout. Wat niet overdekt is, en waar je dus wel nat wordt als het regent.
De lucht drukkend en zwaar, de warmte die je als een elektrisch deken op volle toeren omarmt, de belofte van onweer in de lucht. I love it ... want als dan uiteindelijk de bui losbarst heb ik zo'n zin om met mijn armen gespreid een heerlijke regendouche te nemen. Dan gaan alle haren op mijn lijf tintelen, mijn huid wordt warm en koud tegelijk, en in mijn buik spelen zich rare taferelen af. Gelukkig is manlief van het zelfde soort en zijn wij gewoon zalig blijven wandelen terwijl de anderen beschutting in de Zara en C&A vonden.
Spijtig dat we ons goed moesten gedragen vanwege het aanwezige publiek en we alleen maar genietend elkaars hand konden fijndrukken en glimlachen als ondeugende pubers.
Zwoele regen en manlief, tja dat is een recept voor geluk !