Het is van mij, dus niet van jou en toch wil ik graag delen
Via Pietel las ik deze post. De mevrouw in kwestie kan prachtige foto's maken, maar dat is geheel terzijde.
Als ik vertel over mijn blog, heel af en toe, vragen vreemden me wel eens " Waarom doe je dat eigenlijk ?" Een zuiver antwoord kan ik daarop niet geven, plus lijkt het mij een feit dat iedereen er zijn mening al over heeft.
Een paar maanden geleden zat ik te babbelen met de moeder van een medeblogger die vond "dat haar kind zich toch wel heel interessant moest voelen, om zo vanalles op het tinternet te zetten".
(gelieve uzelf hierin niet te herkennen ;-)).
Ik heb eventjes gediscussierd hierover maar merkte dat ik niet veel verder kwam. Dus zweeg ik maar (en dat is niet mijn strafste kant).
Waarom blogt ne mens eigenlijk ? Zeker niet om ruzie te maken. Tenminste dat denk ik, toch ?!
Toch vertel ik niet aan iedereen dat ik soms wat schrijf. Op het werk weet maar 1 persoon het adres van mijn blog. En zij waarschuwde me dan nog een paar maanden geleden dat ik toch moest oppassen. Soms geef ik nogal ongezouten mijn mening over een welbepaalde collega, en blijkbaar omschreef ik de persoon nogal herkenbaar. Dus wis ik toch maar even dat blogje.
Ik zou echt geen ruzie willen met iemand door wat ik, ongenuanceerd, opschrijf. Want meestal schrijf je toch in emotie of na een gebeurtenis die niet zo aangenaam was.
Mijn beddegenoot is, beroepshalve, Big Brother op zijn werk en waarschuwt me ook regelmatig wat de gevolgen kunnen zijn. Niet dat ik bang ben om mijn werk te verliezen, of ruzie te maken met mensen. Soms vind ik zo'n blogje zelfs handig om aan een aantal mensen iets duidelijk te maken. Als ik de mailtjes bekijk, die ik krijg na een blogje ... dan ben ik soms blij dat ik het, al dan niet cryptisch, effe neerschreef.
Maar toch ... ruzies uitvechten via het internet, dat lijkt me wel een spijtige zaak. Het kan veel stukmaken. Ik schrok toch even van de reacties op het blogje van An. Persoonlijk zou ik er kapot van zijn, als ik zulke comments kreeg.
Het leuke is dat ik zulke comments nog niet dikwijls kreeg. En dus ook niet hoop te krijgen. (en dat is zelfs meer dan een HINT) ;-)
3 opmerkingen:
Loggen is gewoon iets leuks, en mensen kunnen hun ei goed kwijt.
Ruzie maken doe je niet per pc, en helemaal niet openbaar.
Ruzie maken kan overal en dus ook op internet. Maar..... meestal tellen woorden die geschreven staan dubbel en wordt een ruzie een oorlog in woorden over en weer. Via internet, de telefoon, smsjes enz..... niet mijn ding dus ik log gewoon verder en maak geen ruzie
Ik log dus ik besta
dat is het ongeveer.
Net als 'ik schrijf dus ik besta'
Het zit toch in de mens om nieuwsgierig te zijn naar de andere mens en dan heb je ook nog eens mensen die reageren op de geschreven stukjes waardoor ik zelf vaak weer wijzer word ... ik schrijf lang niet over alles en lang niet over al mijn gevoelens ...
Waarom blogt een mens? Goeie vraag.
1 van mijn collega's vroeg me dat ook. Hij had mijn blog 'ontdekt', en was er zo eens op aan het rondkijken geweest. En hij zag het nut er niet van in. "Wat heb je daar in godsnaam op te vertellen dat interessant kan zijn?" was zijn vraag.
Moest ik idd effe over nadenken. Uiteindelijk is het dnek ik gewoon een nieuw soort hobby. Effe een paar schrijfsels online zetten. Lezen wat een ander zoal schrijft. Meer hoef je er wss niet achter te zoeken.
Al kan het idd soms uit de hand lopen. En voor je het weet ben je idd iemand/iets te duidelijk aan het omschrijven.
En dan mag je het beginnen uitleggen.
Een reactie posten