A beautiful mind

Soms bekijk ik een film NIET... A beautiful mind heb ik nog nooit totaal gezien. Ik kan er niet tegen ! Hoe dat komt ?
Ik word soms mottig van een film. Als kind had ik dat probleem al, ik herinner me nog altijd The Champ , The Last Emperor, en later Forrest Gump en Born on the forth of July...
Dat zijn zo van die films waar ik bijna ziek van werd. Dagen, weken, maanden speelden ze terug in mijn hoofd, zocht ik naar diepere emoties, beweegredenen, motieven van de karakters. "Hoe zou ik reageren als ik in die situatie zat ?" en zelfs, ironisch genoeg, "hoe zou het nu met die mensen zijn?". Alsof het personages van vlees en bloed zijn ...
Ik heb me zelfs ooit aan de deur een abonnement op Hart voor Dieren laten aansmeren, omdat ik een uur van tevoren "Out of Africa" had gezien. (En ik dus nog steeds 'mottig' was van het verhaal).

Ik heb een enorm empathisch vermogen. Nu dat klinkt positief ... het is niet zo, echt niet ! Ik kan bijna liefde voelen als ik Russel Crowe als John Nash zie. Zo schoon, dat graag-zien tussen hem en zijn vrouw. Dan voel ik mijn hart breken, als je nadenkt over de ongelooflijke oneindigheid die hen scheidt. Er is geen oplossing voor dat probleem, zo van "daar moet ge nu mee leren leven, sé !" En dan kan ik dramatisch pathethisch triestig worden. Zo Schoon ... maar ik kan er niet tegen....